ชายเหมี่ยงหัวเราะออกมาอย่างสะใจ เมื่อเห็นสภาพของท่อนไม้ แบบนี้ถ้าไม่หัวแบะ ก็มีหวังเืไหลล้มทั้งยืน
“ เป็ไง ฮ่า ฮ่า ฮ่า หายดื้อบ้างหรือ…..ยะ…ยะ…ย-ยัง…”
!!!!
“หืม! อะไรน่ะ? ” หานซิ่น รู้สึกเหมือนอะไรมาััศรีษะ เขายกมือขึ้นไปลูบหลังหัวเบาๆ พร้อมกับเศษไม้ที่ติดกลับมาด้วย
??
‘ อะไรเนี่ย? เศษไม้? ’
หานซิ่น ยืนมองอย่าง งุงงง เศษไม้พวกนี้มาจากไหน… สายลมพัดพามางั้นเหรอ?
!
“…….” ไม่ว่าจะคนหนุ่มรึคนแก่ ทุกๆคนล้วนเห็น พวกเขาทุกๆคนเห็น
หานซิ่น โดนท่อนไม้ฟาดเข้าใส่ศรีษะจังๆ แต่เ้าเด็กนั่นกับเฉยเมย อย่างกับโดนถุยน้ำลายใส่ ไม่ใช่ว่าพอโดนเข้าไป มันจะต้องแบบ นอนลงไปกับพื้น พร้อมกับร้องโอดครวญ บอกห้ามพวกเขาว่าให้พอได้แล้ว อะไรแบบนั้นสิ?
อย่างน้อยก็กับคนที่ไม่ใช่…จอมยุทธ
“น-น-นี่….” ชายเหมี่ยง ยืนมองดูด้วยความไม่อยากเชื่อ นี่มันหัวคนหรือว่าหัวหิน
หรือว่าเขาจะใส่แรงลงไปไม่พอ? …ไม่ถูกต้อง ท่อนไม้มันแตกออกเป็ 2 ส่วนเลยนะ! เขาฟาดลงไปด้วยกำลังทั้งหมดแน่ๆ แต่ทำไม…
ชายเหมี่ยง หันกลับไปมองพรรคพวก เขารู้สึกได้ถึงสายตาที่ดูไม่พอใจของหลายๆคน โดยเฉพาะสายตา ที่แลจะไม่ชอบใจมากที่สุด…สายตาจากพี่ใหญ่ของเขา…เจาหง
“…เอ่อ….ม-มีของดีอยู่เหมือนกันนี่ เ้าหนู…จ-เ้าเก็บอาการได้ดี! ข้าชอบ! ไม่ร้องแบบนี้ ข้าจะได้ซ้อมแบบไม่ต้องรู้สึกอะไร ” ชายเหมี่ยง พยายามตั้งสติ เมื่อกี้มันก็แค่เื่บังเอิญ เ้าเด็กนี่ก็แค่อดทนได้ดีกว่าคนอื่นๆแค่นั้น
หืม!
หานซิ่นได้ยินเสียงแว่วดังมาจากข้างหลัง เขาเลิกคิดเื่ที่ไม่เข้าใจ ก่อนที่จะหันกลับไปมอง
“เ้ากำลังพูดค-….!!! ”
ผลั๊ว!!!!
ชายเหมี่ยง หวดท่อนไม้ กระแทกเข้าใส่หน้าอีกครั้ง เศษไม้แตกกระเจิงปลิวว่อนเป็ชิ้นๆ คราวนี้ เขาใส่กำลังลงไปสุดแรงแล้วจริงๆ
“ ไงล่ะ! ยังจะเก็บอาการ..ด-ได้…”
!!!!
เศษไม้ปลิวว่อนจนล่วงหล่นลงพื้นไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ แต่ทำไมเ้าเด็กนี่ ถึงยังยืนอยู่ได้ไม่ยอมล้ม ชายเหมี่ยง เริ่มรู้สึกว่ามันไม่ใช่แล้ว เขาเริ่มที่จะรู้สึกว่า เ้าเด็กน้อยนี่อาจจะมิใช่เพียงแค่เด็ก
มิใช่เพียงแค่ ชายเหมี่ยง ที่คิด แต่ หานซิ่น เองก็เริ่มรู้สึกว่ามันเริ่มที่จะไม่ใช่
"……"
เขาโดนท่อนไม้หวดเข้าใส่ใบหน้าตัวเองจังๆ เศษไม้แตกกระจายไปทั่ว แต่เขาก็ยังคงไม่รู้สึกเ็ป มันเป็ความรู้สึกที่เหมือนกับ เศษใบไม้ ที่ปลิวลอยกระเด็นมาโดน เพราะลมพัด
‘ อลิซ! นี่มันเกิดอะไรขึ้นมากับร่างกายของข้ากัน ’
ติ๊ง!
อลิซ เคยบอกไปแล้วนี่ค่ะว่า อลิซ ได้แก้ไขร่างกายให้กับผู้ใช้ระบบ ตอนนี้ร่างกายของผู้ใช้ระบบแข็งแรงมากๆค่ะ ความสามารถทางร่างกายค่อนข้างใช้ได้เลย
‘แข็งแรงงั้นหรือ ข้าว่ามันเลยเถิดไปไกลอยู่นะ’ หานซิ่น ลูบคลำใบหน้าของตนเองด้วยความทึ่ง นี่เขากลายเป็สิ่งที่คงกระพัน ฟันแทงไม่เข้าไปแล้วหรืออย่างไร
ภาพที่เกิดขึ้นสร้างความประหลาดใจให้กับทุกๆคน ไม่ว่าจะคนหนุ่มรึว่าคนแก่ พวกเขาเริ่มที่จะสับสน เพราะว่าภาพที่เห็นมันมิใช่สิ่งที่ พวกเขาคาดหวังเอาไว้
กร๊อบ แกร๊บ
กร๊อบ แกร๊บ
ตึก ตึก ตึก
“ ฮื่ม! ไอ้ชาย เ้ามัวเล่นอะไรอยู่! หรือว่าห่างหายไปนาน จนลืมวิธีทำให้เด็กร้องไห้ไปแล้ว ” สองถุง สะบัดคอฮึดฮัดด้วยความไม่ชอบ มัวแต่เล่นกับเด็กอยู่ได้ รู้งี้เขาน่าจะเป็คนที่จัดการเล่นมันซะเอง
ตึก ตึก ตึก
พรึบ!
สองถุง เดินเข้าไปใกล้ หานซิ่น ที่ยังคงกำลัง งงงวย อยู่กับตนเอง เขาควักมีดสั่นคู่ใจออกมาถือเอาไว้
!!
“ย-อย่าทำอะไรหลานข้านะ อย่าทำ! ” ชูช่าย เหมือนจะได้สติเมื่อเห็นของมีคม เขารีบวิ่งเข้าไปหา สองถุง เพื่อที่จะห้าม ต่อให้หลานเขาจะพิศดารผิดแปลกแค่ไหน แต่ถ้าเจอของแบบนี้เข้า…
ผลั๊ว!
อั๊ก!
“ไอ้แก่! แก่แล้วก็อยู่ส่วนแก่ไป! อย่ามายุ่ง! ” สองถุง ผลักชูช่าย จนกระเด็นล้ม เป็แค่บุคคลที่ใกล้จะลาโลก ริกล้ามาขวางบุรุษยอดนักรบเยี่ยงเขาได้ยังไง
!!
“ ท่านปู่ ! … แก…บังอาจ!” หานซิ่น ยืนมองหน้า สองถุง ด้วยอารมณ์ที่ไม่ปกติ ความโมโหเริ่มปรากฎ ความโกรธแค้นที่มีเริ่มจะปะทุ
“โอ้ว! โมโหงั้นเรอะ เป็เพียงแค่เด็ก ริอาจยุ่งเื่ของผู้ใหญ่ ” สองถุง เดินเข้าไปใกล้ พร้อมกับตวัดมีดในมือ ต้องลงมือให้เจ็บตัวเสียบ้าง พอได้เห็นเืตัวเอง เดี๋ยวก็คงจะสงบเสงี่ยมเจียมตน
ฟวับ!
!
ความรวดเร็วและกำลังที่ตวัดมีด สองถุง และคนอื่นๆอาจจะรู้สึกว่ามันเป็เื่เพียงแค่เสี้ยววิ
แต่กับ หานซิ่น แล้วนั้น…เขากับรู้สึกว่ามันยาวนานกว่านั้นมาก ภาพของ สองถุง ที่กำลังง้างแขนในสายตาของเขา มันก็มิต่างอะไรกับการยืนค้างอยู่กับที่
พรึบ!
เพราะการที่เห็นภาพเชื่องช้าเ่าั้ มันส่งผลให้ หานซิ่น มีเวลาที่จะขบคิด เพียงแค่เขาถอยหลังออกเพียงก้าว สองถุง ก็ตวัดได้เพียงแค่อากาศปลายจมูก
!
ฟรับ! ฟรับ!
สองถุง แปลกใจเล็กน้อย แต่เขาก็ยังเดินฟาดฟันไม่ยอมหยุด แต่ไม่ว่าจะฟันอย่างไร ก็คล้ายว่าจะไม่มีโอกาสได้แตะต้อง
นี่เ้าเด็กน้อยนี่มันเป็ใคร!!!
พรึบ! พรึบ!
หานซิ่นหลบหลีกของมีคม ที่มุ่งเข้ามาใกล้ได้อย่างผ่อนคลาย เขาไม่มีความรู้สึกกลัวหรือว่าตื่นเต้น เขาเข้าใจแล้วว่าผู้ชายตรงหน้านั้น มันไม่ได้เก่งหรือว่าน่ากลัวอะไร… มีเพียงแค่วาจาเท่านั้นที่มันพ่นเก่ง
พรึบ!
!!
“ไอ้สอง เอาเลย!”
ชายเหมี่ยง แอบย่องเข้ามาที่ด้านหลัง เขาล็อกแขนทั้งสองข้างของหานซิ่นเอาไว้ ด้วยกำลังทั้งหมดที่มี พวกหนีเก่งมันจะต้องเจอแบบนี้
“เยี่ยม! ล็อกไว้แน่นๆ แปปเดียวปะเดี๋ยวมันก็จบ!” สองถุง ยิ้มเหี้ยนออกมา เขาพุ่งเข้าใส่ หานซิ่น ด้วยความเร็วของเขา
หานซิ่น ถูกจับล็อกด้วยกำลังของผู้ชายที่สูงใหญ่และกำยำ แต่เมื่อเขาสะบัดแขนเล็กน้อย การจับล็อกที่แ่าของ ชายเหมี่ยง ก็หลุดหลุ่ยมลายหาย มันไม่สามารถทำอะไร หานซิ่น ได้..
!!!
ย๊าก!
เฟี้ยว!
อั๊ก!
หานซิ่นจับแขนของ ชายเหมี่ยง พร้อมกับออกกำลังเหวี่ยงไปหา สองถุง ที่กำลังมุ่ง สองถุง ใแต่ก็ยังมิอาจเลี่ยงหลบ เขาถูก ชายเหมี่ยง กระแทกเข้าใส่จนกลิ้งไปมากับพื้นดินตั้งไม่รู้กี่ครั้ง
อูย~~
‘หลังข้า…’
“ พวกเ้ารีบกลับไปจะดีกว่า ส่วนเื่หนี้ มีเมื่อไหร่ก็ค่อยว่ากัน ” หานซิ่น ยืนมองชายฉกรรจ์ทั้ง 5 เขาในตอนนี้ดูไม่กลัวเกรงใครหน้าไหนทั้งนั้น
ตึก! ตึก! ตึก!
“ พี่ชาย พี่สอง พวกท่านมิเป็อะไรนะ? ” ชายอีกคนรีบวิ่งเข้าไปดู เขาเป็คนเดียวที่ยังไม่ได้พูดอะไรเลยั้แ่มาถึง เขายังดูมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับ หานซิ่น อยู่เลย มันไม่เร็วไปหน่อยหรือที่จะมาทำอาชีพแบบนี้..
“ไม่เป็บ้านเ้าสิ ยังไม่รีบอุ้มพี่ชายคนนี้ขึ้นไป?” ชายเหมี่ยง ร้องโอดโอยออกมาไม่ยอมหยุด ปกติมันทำแต่กับคนอื่น พอมาเจอกับตนเอง ก็ร้องออกมาอย่างกับจะเป็จะตาย
ฮื่ม!
“ ชายเรียง! เดี๋ยวเ้ากับพี่ชายของเ้า พวกเราเข้าพร้อมกัน ดูสิว่ามันจะยังหลบเก่งอยู่อีกไหม ” สองถุง รีบลุกขึ้นมาด้วยความไม่ชอบใจ เป็เพียงแค่เด็กแท้ๆ…เพียงแค่เด็ก ริกล้าลองดีกับพวกตนอย่างนั้นหรือ
“พ-พวกเรา….พวกเราสู้ไม่เขาไม่ได้หรอก แม้ว่าจะเข้าพร้อมกัน…ก็ตาม ” ชายเรียง กล่าวออกมาอย่างติดๆขัดๆ เขาดูเป็เด็กที่ไม่มีความมั่นใจ ทุกครั้งที่เขากล่าว เขามักจะแอบมอง หานซิ่น อยู่แว๊บหนึ่ง
!
“ ชายเรียง นี่เ้า! ” สองถุง ดูไม่พอใจอย่างมาก กล้าดีอย่างไรมาตัดสินเขา แบบนี้มันไม่เท่ากับว่าเขาดูกระจอกหรือไร เหมือน สองถุง โมโหอย่างหนัก จนต้องมี ชายเหมี่ยง เข้ามาอยู่แทรกกั้นขวางเอาไว้ ชายเหมี่ยง ส่ายหน้าออกมา ประมาณว่าอย่าได้ถือสาว่าความน้อง
!!!!
“ พวกเ้ากำลังทำไรกันอยู่!! ” สายตาพยาบาทจ้องมายังพวกเขาทั้ง 3 ทำเอารู้สึกผิด พวกเขาได้แต่ยืนก้มหน้า อย่างไม่กล้าคิดอะไร
ฮื่ม!
การกระทำของพวกเขาทั้ง 3 สร้างความไม่พอใจให้กับ เจาหง อย่างมาก มาหาเื่พวกเขาแท้ๆ แต่กับโดนจูงหางเล่นอย่างกับสุนัข
เจาหง หันสายตาไปจ้องมอง ซัวเถา ด้วยหางตา ประมาณว่าถึงเวลาต้องทำงานบ้างแล้ว
หึ!
“….เ้าหนู อย่าได้โกรธเคืองกันเลยนะ ” ซัวเถา รู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมอง เขาจำใจเดินเข้าไปหา หานซิ่น ด้วยหน้าตาที่ดูเบื่อเซ็ง
เขาเป็ถึง จอมยุทธ ระดับ 1 แต่เขาต้องมาเล่นกับเด็กน้อยคนนึง …. เห้อ~ รู้ถึงไหนก็มีแต่จะอายเขา
เฟี้ยว!
ตูม!
เพียงพริบตา ซัวเถา ก็ปรากฎขึ้นที่เบื้องหน้า เขาหมุนตัวเตะใส่ หานซิ่น อย่างเต็มๆแรง จนลอยกลิ้งกระเด็นออกไป
‘เร็วมาก นี่น่ะหรือจอมยุทธ์’
หานซิ่น กลิ้งไปมากับพื้นอยู่หลายรอบ เขาลุกขึ้นมาลูบคลำหน้าอกเบาๆ ตรงบริเวณที่เขารู้สึกเจ็บ
17K
