อยู่มาจนปูนนี้ อายุอานามปาเข้าไปห้าสิบเก้า อาฉาจึงรู้จักปลงตกกับเื่เกิดแก่เจ็บตาย
เมื่อแน่ใจว่าเจ๋อฟางจากไปโดยไม่หวนกลับมาจริงๆ แล้ว เขาเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในบ้านด้วยความตรอมใจหลายวัน ครั้นพอรุ่งสางวันจันทร์ก็ฮึดรวบรวมพลังชีวิต ตั้งใจเด็ดเดี่ยวว่าจะไม่ให้ร่างที่หลานชายทิ้งไว้ให้ต้องสูญเปล่าเป็อันขาด เขาบอกกับตัวเองว่านับจากวันนี้ไป จะใช้ชีวิตแทนหลานชายให้คุ้มค่า ทดแทนที่เจ๋อฟางต้องจากโลกนี้ไปก่อนวัยอันควร
เวลาตีสี่ยามย่ำรุ่ง เขาจัดการแยกหรีดเครื่องกระป๋องและกระเช้าของกินในห้องรับแขกเป็อันดับแรก อะไรรื้อได้รื้อ อะไรเก็บได้เก็บ รังนกกระป๋อง เป๋าฮื้อกระป๋อง ลูกท้อในน้ำเชื่อม โคล่า ซาร์สี่ ถูกลำเลียงไปเก็บใส่ตู้เย็น จากนั้นก็เริ่มทำความสะอาดครั้งใหญ่ ขัดล้างโต๊ะ เก้าอี้ พื้นห้อง ฝ้าเพดานเสียสะอาดเอี่ยม
ถนัดมาเขาไปอาบน้ำเพื่อบอกลาสิ่งเก่าๆ แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่
ไม่รู้ว่าเด็กอ่อนข้างบ้านเริ่มร้องไห้ั้แ่ตอนไหน อาฉาอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ใช้ผ้าเช็ดตัวเช็ดผม พลางเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวของเพื่อนบ้าน
ลองดูนาฬิกาก็พบเก้าโมงกว่าแล้ว ท้องชักเริ่มหิว เขาไปซื้อโจ๊กสองสามถุงมาจากตลาดใกล้ๆ เดินหิ้วไปที่บ้านฮุ่ยเหม่ย แล้วกดกริ่ง
คนที่มาเปิดประตูคือไห่เยวียน เด็กหนุ่มสวมแค่กางเกงยีนสีเข้ม เอวต่ำจนขอบกางเกงในแพลมออกมาให้เห็น ท่อนบนเปลือยเปล่าอวดกล้ามอกสองมัด
อาฉามองแล้วอดนึกในใจไม่ได้ว่าเด็กสมัยนี้เหลือรับจริงๆ กางเกงในโผล่ออกมาตั้งเยอะ ใส่แบบนี้ต่างกับไม่ใส่อะไรเลยตรงไหน
ไห่เยวียนหน้าตาอ่อนเพลียเหนื่อยล้า ท่าทางหงุดหงิด ดูงัวเงีย ใต้ตาทั้งสองข้างดำคล้ำ เอ่ยถามเสียงขุ่น “มาเอะอะอะไรแต่เช้า ไม่หลับไม่นอนหรือไง”
“ไม่เช้าแล้วนา ดูซิว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว” อาฉาดูนาฬิกาเก่าคร่ำคร่าบนข้อมือ ใช้ค่าสายตา 1.2 ที่หลานชายทิ้งไว้ให้เห็นชัดแจ๋วว่าเข็มนาฬิกาบอกเวลาสิบโมงเช้า “ฉันซื้อข้าวเช้ามาฝาก ยังไม่ได้กินกันละสิ!”
ไห่เยวียนเอาแต่มองคนตรงหน้านิ่งๆ โดยไม่เอ่ยอะไร
“โจ๊ก” อาฉาชูข้าวเช้าที่หิ้วอยู่ขึ้นสูง ให้กลิ่นหอมโชยเข้าจมูกเด็กหนุ่ม “อร่อยนา!”
ทั้งคู่ยืนค้างเติ่งอยู่ตรงหน้าประตูหลายนาที ไห่เยวียนไม่คิดจะให้อาฉาเข้าบ้าน ฝ่ายอาฉาก็ไม่คิดจะกลับ สุดท้ายเ้าของบ้านที่ง่วงจนทนไม่ไหวจึงได้แต่พูดว่า “ตามใจ!” แล้วหมุนตัวเดินตรงดิ่งขึ้นชั้นบนเพื่อนอนต่อ
อาฉาหัวเราะหึๆ พลางเดินตามเข้าบ้าน จากนั้นก็ะโบอก “ฮุ่ยเหม่ย ฉันเอาข้าวเช้ามาให้เน้อ”
“แม่กำลังให้นมน้องอยู่ในห้อง” ไห่เยวียนบอก
“ไม่เป็ไร เดี๋ยวฉันยกไปให้ถึงข้างบนเลย นายจะเอาไปสักชามไหมล่ะ” อาฉาถามคนที่เดินอยู่ข้างหน้า
ไห่เยวียนไม่สนใจจะตอบ พอขึ้นไปถึงชั้นสองก็เข้าห้องตัวเอง แล้วดึงผ้าห่มคลุมตัวนอนต่อ
ดูแลเด็กเกิดใหม่เป็งานหนัก เขาอยากให้มารดาที่เพิ่งคลอดได้พักฟื้นร่างกายมากๆ แต่ละคืนจึงตื่นทุกๆ สองสามชั่วโมง ชิงเปลี่ยนผ้าอ้อมหรือชงนมก่อนที่น้องชายจะร้องไห้เพราะท้องหิว จากนั้นก็อุ้มเ้าตัวเล็กโยกเยกไปมาเพื่อกล่อมนอน
แต่เช้ามืดวันนี้ คนแก่ข้างบ้านลุกขึ้นมาทำเสียงก๊อกแก๊กตึงตังั้แ่ตีสามตีสี่ ไม่รู้ว่าทำอะไรบ้าง บ้านเขาเลยตื่นเพราะเสียงนั้นกันทุกคน น้องชายร้องไห้ดังลั่นกว่าปกติ จะโอ๋กันอย่างไรก็ไม่ยอมนอน
ไห่เยวียนโมโหอาฉาสุดขีด เลยไม่คิดจะยิ้มแย้มแจ่มใสด้วย
อาฉายักไหล่ เด็กหนุ่มไม่กินข้าวน่ะช่างเถอะ สมัยเขาหนุ่มๆ กินน้อยหน่อยก็ไม่เป็ปัญหา แต่ฮุ่ยเหม่ยไม่เหมือนกัน ความปรารถนาสูงสุดของเขาคือขุนฮุ่ยเหม่ยกับลูกน้อยให้อ้วนท้วนมีน้ำมีนวล นี่แหละเป้าหมายอันยิ่งใหญ่แรกสุดในชีวิตใหม่เอี่ยมอ่องของเขา
ฮุ่ยเหม่ยนอนถือขวดนมอยู่บนเตียงด้วยท่าทางอ่อนระโหยโรยแรง ตอนนี้ทารกน้อยหยุดร้องไห้แล้ว กำลังตั้งหน้าตั้งตาดูดนมอย่างขะมักเขม้น
“อัยยะ ทำไมถึงเอานมผงชงให้ลูกกินล่ะ คนเขาพูดกันไม่ใช่รึว่าเด็กต้องกินนมแม่ถึงจะแข็งแรง มีภูมิต้านทานสูง” อาฉาวางมื้อเช้าที่ยกขึ้นมาลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง
เด็กน้อยในอ้อมกอดมารดาได้ยินเสียงอาฉาเข้า จากที่กำลังดูดนมอยู่ก็หยุด ทำหน้าเบ้ ตั้งท่าจะร้องไห้อีกครั้ง
“โอ๋ๆๆ...” ฮุ่ยเหม่ยรีบตบตัวลูกชายเบาๆ “อย่าร้องน้า เสี่ยวหยางอย่าร้องน้า...”
กระนั้นเด็กก็ยังร้องอือๆ
“สุขภาพฉันไม่สู้ดีน่ะ เลยไม่มีน้ำนมจะให้ลูกกิน สมัยเสี่ยวเยวียนเด็กๆ ก็ต้องกินนมผงเหมือนกัน ถึงโตมาได้” หญิงสาวบอกอย่างอ่อนเพลีย
“พุทโธ่เอ๊ย สุขภาพไม่แข็งแรงยังไปจัดงานศพให้ฉันอีก ไม่กลัวตายรึไง ถ้าไม่คิดถึงตัวเองก็คิดถึงลูกมั่งต๊ะ!” อาฉาค่อยๆ รับทารกมาอุ้มอย่างเบามือ
ฮุ่ยเหม่ยทำท่าเหมือนไม่ไว้ใจนัก
“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ทั้งลูกชายหลานชาย ฉันเลี้ยงมาเองกับมือทั้งนั้น มีประสบการณ์เลี้ยงเด็กพอๆ กับเธอน่ะแหละ!” อาฉารับเด็กมาอุ้ม แล้วยกโจ๊กที่เทใส่ชามเรียบร้อยแล้วไปให้ฮุ่ยเหม่ย จากนั้นก็หันมาเล่นกับเด็ก
เขาคิดกับตัวเองในใจ เป็เพราะสมัยเด็กๆ ไห่เยวียนไม่ได้กินนมแม่ เลยโตมาเป็คนเพี้ยนๆ เ้าอารมณ์หรือเปล่านะ เขาทำหน้าบู้บี้ให้เด็กน้อยดูพลางคาดเดา
57K
