เป๋าที่สังเกตเห็นทุกคนอยู่ในอาการประหลาดๆเพราะว่าเพิ่งผ่านสถานการณ์หลอนๆ จากศพทิดเทิดเมื่อสักครู่ ก็ทักขึ้นทันที
“เป็อะไรกันน่ะดูทำหน้าเข้าสิ ยังกับเห็นผี!” ต้นอ้อที่เห็นผู้ใหญ่เป๋าเดินเข้ามาในศาลาก็รีบดิ่งมายืนใกล้ๆยิ้ม โดยไม่สนใจต้นที่พยายามจะจับมือแม่ตัวเองอีกอย่างต้นอ้อก็เตรียมจับผิดสองผัวเมียที่อาจจะสลับร่างกันอย่างที่อลินตาเคยทำให้เธอเห็นก็ได้อลินตาน่าจะไม่ใช่หมอผีที่เคยเห็นดาษดื่นทั่วไป ดังนั้นเธอควรเชื่ออลินตาจะดีที่สุด ถ้าเป็อย่างนั้นก็หมายความว่าเป๋าที่เธอเห็นไม่ใช่เป๋าที่เธอเคยรู้จัก แล้วนังยิ้มนั่น ก็อาจจะเป็เป๋าที่เธอรู้จักก็เป็ได้
ซึ่งอันที่จริงอลินตาเคยเผยให้ต้นอ้อเห็นตัวตนที่แท้จริงของยิ้มกับเป๋าไปแล้วแต่ทว่า สิ่งที่เปิดเผยนั้น เป็การขัดขืนกฎของธรรมชาติเพราะความเป็จริงมนุษย์ไม่ได้รับสิทธิ์ในการเข้ามารู้สิ่งเหล่านี้ได้ นอกจากว่าเ้าตัวจะมีฌานสมาธิที่แรงกล้าหรือมีบุญกุศลมากพอ แต่ทว่าจะหาคนที่มีฌานอันแรงกล้าเช่นนั้นในสมัยนี้ได้อย่างไรกันแต่ที่ต้นอ้อสงสัยก็เพราะว่าเธอเคยเห็นตัวตนของทั้งสองแล้วแต่ถูกธรรมชาติลบเลือนออกไปจากความทรงจำนั่นจึงทำให้ในหัวของตนอ้อ จำเหตุการณ์ตอนที่เห็นิญญายิ้มกับเป๋าได้บ้างไม่ได้บ้างและเหตุการณ์นั้นก็วนเวียนอยู่ในหัวต้นอ้อมาโดยตลอด
ต้นอ้อเดินเข้ามาหายิ้มแล้วก็รีบเล่าเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ให้กับยิ้มและทุกคนฟังเพราะหวังว่ายิ้มจะสงสารเห็นใจเธอ แต่หาได้เป็แบบนั้นไม่ เมื่อต้นอ้อเล่าจบ ิเป๋า ยิ้มกลับหันมามองหน้ากัน เพราะคิดแบบเดียวกัน เื่ราวแปลกๆทำไมประจวบเหมาะเกิดขึ้นพร้อมๆ กันเช่นนี้ ยิ้มในร่างเป๋าขอเข้าไปดูโลงศพใกล้ๆปรากฏว่าทุกอย่างเป็ปกติ สัปเหร่อประจำวัดบอกยิ้มเื่ที่คิดว่าผิดปกติ
“ผู้ใหญ่เป๋า เมื่อตะกี้ข้าว่ามีเื่ผิดปกติกับศพทิดเทิด”ยิ้มรีบถามกลับทันที
“มีเื่อะไรเหรอลุงสัปเหร่อ?”สัปเหร่อเกาท้ายทอยแกรกๆก่อนเล่าอย่างไม่ค่อยมั่นใจว่ามันจะเป็เื่ผิดปกติจริงหรือไม่
“ก็เมื่อกี้น่ะสิ ตอนนังต้นอ้อมันเคาะโลงศพเรียกผัวมันข้ารู้สึกว่าโลงมันก้อง สะท้อนยังกะโลงเปล่า สักพักไฟวัดก็ดับพร้อมกันทุกดวงแล้วมันก็แปลกนะว่ามันดับแค่ที่ศาลาตั้งศพ ตรงอื่นในวัดมันก็ไม่ดับแล้วพอข้าเข้ามาดูและเคาะโลงศพอีกรอบ เสียงเคาะก็เป็ปกติแต่ว่าพอข้าเปิดโลงศพดูนี่สิพ่อผู้ใหญ่เอ๊ย..” ยิ้มหูผึ่งิที่เดินตามยิ้มมาใกล้ๆ ก็รีบขยับเข้าไปยืนชิดกับยิ้มเพราะอยากรู้เื่ด้วยเช่นกัน
“ศพไอ้ทิดเทิดในโลงยังกะคนนอนหลับหน้าตาสดชื่นดูยังไงก็ไม่เหมือนคนตายเลยสักนิด ไม่เชื่อก็ลองเปิดฝาโลงดูสิ” ยิ้มกับิมองหน้ากันทันทีจากนั้นทั้งสองก็พร้อมใจกันแง้มฝาโลงแล้วชะเง้อดูศพที่นอนอยู่ในโลงและก็เป็จริงอย่างที่สัปเหร่อวัดเล่าให้ฟังทุกประการซึ่งิเองก็ผิดสังเกตในจุดเดียวกับที่ต้นอ้อ และลุงสัปเหร่อผิดสังเกตด้วยนั่นคือตรงตราสังข์ที่มัดมือของศพดูเหมือนมีรอยแกะออก!! ทั้งสองเก็บความสงสัยเอาไว้เงียบๆในใจ จากนั้นก็พูดคุยกับสัปเหร่อเกี่ยวกับงานศพ และเื่ความผิดปกติในหมู่บ้านส่วนเป๋าในร่างยิ้มมานั่งตรงเก้าอี้รับรองแขก ร่วมพิธีศพด้วยความสงบเสงี่ยม
ทว่า.. ขณะเดียวกันนั้น ทางบ้านของปิงและจอยพี่ชายและพี่สะใภ้ของเป๋าที่รับอาสาดูแลหลานๆ ให้กับเป๋าและิ ตอนนี้เด็กๆทั้งสามคน คิม หญิงและหยวน ก็นอนหลับปุ๋ยในห้องนอนของปิงกับจอย
จอยนั่งเฝ้าหลานไม่ห่างสายตาก็ดูวิธีทำอาหารในโทรศัพท์มือถือไปด้วยส่วนปิงนั่งรับลมเย็นเป็ธรรมชาติอยู่หน้าบ้านแต่แล้วขณะที่ปิงนั่งเล่นอยู่หน้าบ้านนั้น จู่ๆ เสียงน้องหมาทั้งหลายก็พร้อมใจกันหอนกรูเกรียวขึ้นมาอย่างกะทันหัน!! ปิงทั้งที่เป็คนไม่ค่อยกลัวผีเท่าไหร่แต่วันนี้เขากลับรู้สึกหนาวๆร้อนๆ ที่กลางสันหลังแปลกๆ
“เป็ไรวะ..?” ปิงบ่นกับตัวเอง เพราะไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันที่อยู่ๆ ก็มีความรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาแต่ทว่าความหวาดกลัวนี้ปิงหาได้รู้สึกคนเดียวไม่ เมื่อจอยผู้เป็ภรรยาก็รู้สึกเช่นเดียวกับสามีของตนจอยนอนอยู่ในห้องกับหลานๆ ด้วยความรู้สึกที่เย็นวาบไปที่สันหลังกระทั่งจอยทนไม่ได้เดินออกมาหาปิง ปิงหันไปเห็นภรรยาตัวเองเดินออกมานอกห้องนอน ก็เอ่ยถามทันที
“ออกมาทำไม? เข้าไปนอนในห้องไป น้ำค้างเริ่มแรงแล้ว” จอยส่ายหน้าปฏิเสธ
“ไม่รู้เป็ไร นอนไม่หลับน่ะพี่ มันแปลกๆบอกไม่ถูก” ปิงไม่ได้บอกภรรยา ว่าตนก็รู้สึกเช่นเดียวกับเธอเพราะกลัวจอยจะกลัวไปด้วยขณะที่จอยกำลังจะเข้าไปนั่งข้างปิง อยู่ๆ หญิงก็เดินออกมานอกห้องนอนดวงตาจับจ้องไปด้านหน้ารั้วซึ่งมีอาณาเขตล้อมรั้วบ้านพ่อและแม่ของเป๋าด้วยสองผัวเมียเห็นหลานน้อยเดินออกมาก็อุทานใ
“เอ้าหญิง ออกมาทำไมลูก ปวดฉี่เหรอ?”ทว่าหลานสาวตัวน้อยไม่ตอบหรือพูดอะไรกับลุงและป้าสะใภ้ของตนเลยแม้แต่คำเดียวนอกจากชี้นิ้วไปนอกรั้วแล้วพูดเสียงใส
“รอหญิงด้วยค่ะน้าหนิง รอหญิงด้วยค่ะ”จอยกับปิงมองออกไปนอกรั้วบ้านปรากฏว่าไม่มีหนิง!และไม่มีใครเลยนอกจากความว่างเปล่าและเสียงหมาหอนที่ดังมาเป็ระยะๆปิงหันมาถามหลานสาวอีกครั้ง
“หญิง เอ็งจะไปไหน? น้าหนิงมาหาเหรอ? น้าหนิงอยู่ไหนล่ะ?”เด็กน้อยนามว่าหญิงลูกสาวของเป๋ายืนนิ่งอยู่ที่เดิม แต่มือยังคงชี้มือออกไปข้างนอกปากก็พร่ำเรียกหาแต่น้าหนิงน้องสาวของิ แต่แล้วฉับพลันนั้น หญิงก็วิ่งพรวดจะออกไปนอกบ้านดีที่ปิงไวกว่า คว้าเอาหลานสาวตัวน้อยไว้แนบอก ปิงััได้ว่านี่มันผิดปกติเสียแล้วเขารีบหันไปบอกจอยทันที
“ไลน์ไปบอกให้ยิ้ม หรือใครก็ได้กลับบ้านด่วน รีบมาดูลูกเร็วเข้าทางนี้เกิดเหตุการณ์ไม่สู้ดีรีบๆ มากันด่วนเลย” จอยได้ยินสามีสั่งความเสียงหนักก็รีบเข้าบ้านไลน์หาเป๋าอย่างรวดเร็ว...
ขณะเดียวกันในงานศพ ต้นอ้อก็ตามติดทั้งยิ้มและเป๋าทั้งยังพยายามจับผิดทั้งคู่แต่กระนั้นอีกใจก็ยังไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะสลับร่างกันได้ต้นอ้อพยายามชวนยิ้มที่อยู่ในร่างเป๋าคุยในเื่ส่วนตัวที่มีแต่เธอกับเป๋าที่รู้กันสองคนซึ่งถ้าเป็คนอื่นก็จะไม่รู้ในสิ่งที่เธอถาม
“เป๋า เธอเคยให้ของฉันด้วยนะจำได้ไหมว่าสิ่งที่เธอเคยให้ฉันน่ะคืออะไร?” ยิ้มในร่างของเป๋ามองหน้าต้นอ้อแปลกใจที่อยู่ๆต้นอ้อก็ถามขึ้นมาแบบนี้ ยิ้มไม่ได้คิดอะไรก็ตอบตามตรง
“ไปถามเ้าตัวดูสิว่าเคยให้อะไรเธอส่วนฉันไม่เคยให้อะไรเธอนะ” ต้นอ้อได้ยินก็ถึงกับตะลึง อา.. ใช่แล้ว ทั้งสองคนนี้จะต้องสลับตัวกันอย่างแน่นอนต้นอ้อคิดจับผิด แต่ยิ้มรู้ว่าอลินตาเคยเปิดเผยตัวตนจริงๆ ของเขาและเป๋าให้ต้นอ้อรู้ไปแล้วครั้งหนึ่งยิ้มจึงไม่จำเป็ต้องปิดบังอะไรส่วนเป๋าในร่างของยิ้มที่ได้ยินการสนทนากันของทั้งสองก็คิดว่าถึงเวลาที่จะบอกเื่บางเื่ให้กับต้นอ้อได้รับฟังแต่ในงานศพนี่นะ เอาเถอะ งานศพจะเป็อะไรไปเล่า ในที่สุดเป๋าก็ลากยิ้มมานั่งด้วยกันตรงที่นั่งของแขกจากนั้นก็หันมาเผชิญหน้ากับต้นอ้อ แล้วเอ่ยขึ้น
“ต้นอ้อฉันมีอะไรจะบอกเธอ...”ต้นอ้อชะงักมองหน้าเป๋า ต้นอ้อหูผึ่ง รีบถามกลับ
“อะไรเหรอ?” เป๋าสายตาแน่วแน่
“เธอรู้ไหม? เพราะสาเหตุอะไรที่ฉันไม่รับรักเธอ”ต้นอ้องง รีบชี้นิ้วไปที่เป๋า รีบพูดปากสั่น
“เธอคือ..” เป๋าในร่างของยิ้มพยักหน้าต้นอ้ออึ้งไป เป๋าส่ายหน้าค่อนข้างระอาที่เื่นี้ยังคาใจต้นอ้ออยู่
“ที่ฉันไม่เคยรับรักเธอเลยก็เพราะว่าฉันมีจิตใจที่ไม่ใช่ผู้ชายน่ะสิฉันคิดเสมอว่าฉันก็เป็ผู้หญิงเหมือนเธอนั่นแหละต้นอ้อ ฉันอึดอัดมากจริงๆ ตอนที่พ่อเธอมาบังคับพ่อกับแม่ฉันเพื่อให้ฉันแต่งงานกับเธอ และยิ่งอึดอัดมากขึ้นไปอีกเมื่อรู้ว่าเธอมีใจให้กับฉัน ตอนนั้นฉันอยู่ในร่างตัวเองฉันไม่อยากให้พ่อกับแม่เสียใจที่รู้ว่าฉันไม่ใช่ชายแท้ฉันก็เลยเก็บเื่นี้ไว้เงียบๆ คนเดียวจนฉันทนไม่ไหวเพราะลุงผู้ใหญ่จะให้ฉันแต่งงานกับเธอให้ได้ฉันก็เลยตัดสินใจไปอยู่กรุงเทพกับไอ้ิน่ะ”ต้นอ้อได้ฟังความจริงจากปากของเป๋าแม้จะไม่อยากจะเชื่อแต่ที่เป๋าเล่าก็ถูกต้องทุกอย่าง
“แล้วเมื่อกี้ที่เธอถามยิ้มว่า เคยให้อะไรเธอฉันตอบเลย ว่าเคยให้อึ่งไข่เธอไปสองตัวตอนไปส่องอึ่งกับพี่ปิง ฉันตอบถูกใช่ไหม?” ต้นอ้อยกมือทาบอก
“ถ้างั้น ร่างของเธอก็...” เป๋าพยักหน้าทันทีแอบคิด ยัยนี่ก็ฉลาดแฮะ ต้นอ้ออึ้ง ไม่คิดว่าเื่ราวจะลงเอยแบบนี้ นี่เธอหลงรักสาวสองั้แ่แรกเลยเหรอมิน่าพอเป๋าเข้ามาอยู่ในร่างยิ้มเธอจึงดำเนินชีวิตแบบผู้หญิงได้เป็อย่างดียิ้มเองก็เช่นกัน เมื่ออยู่ในร่างของเป๋าก็ทำหน้าที่สามี พ่อของลูกและทำตัวเป็ผู้ชายทั่วๆ ไปได้เป็อย่างดี
ต้นอ้อเริ่มปลงตก เมื่อรู้ว่าแท้จริงแล้วเธอแอบรักเพศเดียวกันมาตลอด เอ๊ะ!! หรือที่แท้เธอจะชอบผู้หญิงด้วยกันนะต้นอ้อคิดพลางหยิกตัวเองไปด้วย แล้วนี่จะยิ้มทำไม หรือที่จริงเพิ่งจะค้นพบตัวตนที่แท้จริงกันแน่นะอร๊ายย.. หยุดยิ้มนะนังต้นอ้อ นี่งานศพสามีเธอนะยะ
แต่แล้วขณะที่เป๋ากับต้นอ้อกำลังนั่งเปิดอกคุยกันอยู่นั้นเสียงไลน์ของเป๋าก็ดังขึ้น มีข้อความจากจอยพี่สะใภ้ให้กลับบ้านด่วนเกิดเื่ไม่ปกติกับหลานๆ ทั้งสามคน เป๋าอ่านไลน์เสร็จก็ลุกยืนขึ้นทันทีต้นอ้อใรีบลุกตามไปด้วย เป๋าลุกจากเก้าอี้ได้ก็ลากยิ้มไปหาิทันทีพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ให้ดู ทั้งสามมองหน้ากันอย่างร้อนใจ พลางเตรียมจะพากันกลับบ้านต้นอ้อรีบตามมา พร้อมกับต้นที่วิ่งตามหลังแม่มาติดๆ
“มีอะไรกันเหรอ? ทำไมรีบกลับล่ะ?” ยิ้มหันมาบอกต้นอ้อ
“ต้นอ้ออยู่ที่นี่แหละ แล้วก็ น้องต้นครับ”ประโยคสุดท้ายยิ้มหันไปคุยกับต้น ลูกชายของต้นอ้อ
“อยู่ที่นี่ ดูแลแม่ดีๆ แล้วก็อย่าออกไปจากบริเวณศาลาวัดเด็ดขาดเชื่อลุงเป๋านะ” ต้นพยักหน้างงๆ แล้วเอื้อมมือไปจับมือผู้เป็แม่เอาไว้เมื่อยิ้มพูดกับต้นจบก็เดินตามหลังเป๋ากับิไปทันที โดยไม่ได้สังเกตเห็นว่า ลุงอ่อนอดีตผู้ใหญ่บ้านพ่อของต้นอ้อแอบมองทั้งสามคนอยู่ในมุมมืดด้านหลังศาลาวัดด้วยแววตาเกลียดชัง!!
4K
