เด็กหนุ่มที่ได้เดินสะบัดสะบอมเนื้อตัวมอมแมมมาหมดสติอยู่ที่บ้านของฉัน
หลังจากเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วฉันได้บอกให้อังจังรีบไปตามคนมาช่วยแล้ว...
ฉันไม่แน่ใจว่าเด็กคนนี้ไปเจออะไรมาบ้างแต่ดูจากอะไรหลายๆอย่างแล้วเด็กหนุ่มคนนี้คงจะโดนอะไรมามากไม่ใช่น้อยตามตัวมีรอยฟกช้ำและมีาแมากมายและมีเืออกเมื่อฉันที่ได้เห็นอะไรแบบนี้แล้วฉันคงจะต้องหาทางปฐมพยาบาลเขาก่อนแต่เนื่องจากฉันไม่มีอุปกรณ์อะไรที่จะสามารถช่วยเด็กหนุ่มได้เลยในตอนนี้ฉันคงต้องใช้ความรู้ด้านเวทย์มนต์เพื่อรักษาเขา
แต่การที่จะใช้เวทย์มนต์นั้นเป็เื่ยากมากสำหรับฉันที่มาจากต่างโลก
เวทย์มนต์จำเป็ต้องมีมานาหรือพลังเวทย์ที่เปรียบเสมือนพละกำลังกายของบุคคลนั้นๆ
ซึ่งถ้าตามทฤษฎีแล้วใครที่มีค่าพลังสูงก็จะเป็ผู้ที่แข็งแกร่งไม่น้อยแต่ฉันในตอนนี้มีพลังไม่มากพอถ้าจะรักษาใครสักคนให้หายขาดได้แต่ฉันก็ต้องหาทางช่วยเด็กหนุ่มคนนี้ให้ปลอดภัยก่อนฉันจึงพยายามเปล่งพลังมานาในตัวเท่าที่มีในตอนนี้ให้มากที่สุดคุณแม่เป็คนสอนฉันกังอังจังเื่เวทย์มนต์ต่างๆฉันจึงพอจะสามารถเพิ่มพลังมานาในตัวชั่งคราวได้คุณแม่บอกว่าการเพิ่มพลังมานานั้นจะต้องตั้งสมาธิแล้วจงคิดถึงสิ่งที่เรา้าแล้วจงดูดพลังเข้ามาในตัวเองด้วยวิธีนี้ฉันจะมาสมารถเพิ่มพลังมานาของฉันได้
ฉันจึงพยายามตั้งสมาธิตามที่คุณแม่เคยแม่เคยบอกฉันฉันพยายามนึกถึงพลังจนในที่สุดฉันก็สามารถเข้าถึงพลังมานาได้
[HEAL DAMAGE] !!!!!
เมื่อฉันได้พลังมานามาในระดับหนึ่งแล้วฉันจึงไม่รอช้าที่จะใช้พลังนั้นรักษาเด็กหนุ่มคนนี้
เมื่อพลังของฉันเริ่มที่จะรักษาอาการาเ็ของเขาได้ในระดับหนึ่งแล้ว
มันทำให้ฉันรู้สึกดีใจเป็อย่างมากที่ฉันสามารถใช้เวทย์มนต์เพื่อช่วยชีวิตคนคนหนึ่ง...
พอพลังเวทย์ที่ใช้รักษาเริ่มทำให้าแของเด็กหนุ่มคนนี้ดีขึ้นและแล้วไม่นานเด็กหนุ่มคนนี้ก็ได้ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งฉันพยายามประคองเด็กคนนี้ไว้บนตักของฉันเพราะฉันไม่อยากให้าแกระทบหระเทือน
เมื่อสายตาของฉันกับเด็กหนุ่มคนนี้ได้จ้องตากันมันทำให้ฉันรู้สึกหัวใจเต้นรุนแรงและมันเป็เพราะอะไรไม่รู้ที่ตอนนี้ฉันสามารถััถึงจิตใจของเด็กหนุ่มคนนี้ว่าเขาไม่ใช่คนไม่ดีอะไรแล้วดูเหมือนว่าเด็กชายคนนี้จะััถึงจิตใจข้างในของฉันได้เหมือนกัน
“เธอคือ..?”
เด็กชายที่อายุใกล้เคียงกับฉันได้ถาม...
ฉันชื่อ อลิซ เอมินัส เทมพลาส แห่งตระกูล เทมพลาสในนามของข้าตอนนี้เ้าปลอดภัยแล้วเ้าไม่ต้องเป็ห่วงนะฉันจะปกป้องเ้าเอง…
สิ้นสุดคำพูดของฉันเด็กชายคนนี้ได้หยุดนิ่งแล้วเด็กชายคนนี้ได้ยิ้มให้ฉัน
“ขอบคุณเธอมากนะฉันขอเรียกเธอว่า อลิซ ได้มั้ย...”
สอ้นสุดคำพูดของเด็กผู้ชายคนนี้ทำให้ฉันหน้าแดงเล็กน้อยแล้วด้วยที่ความที่รีบปัดๆการที่ฉันเขินอายนั้นจึงได้ตอบตกลงว่าได้สิ...
นายเรียกฉันว่าอลิซก็ได้นะ...แล้วคือนาย..ชื่ออะไรงั้นหรอ..
ฉันได้ถามชื่อของเด็กผ็ชายคนนี้ไปว่าเขาชื่ออะไรพอฉันที่ได้ถามชื่อเขากลับบ้างเขาก็ได้ตอบกลับฉันมาว่าเขาชื่อไซโต๊ะ ผมชื่อ ไซโต๊ะ มิคาเอว ครับ !
เด็กหนุ่มได้บอกชื่อให้ฉันได้รู้..
ไซโต๊ะงั้นหรอชื่อก็เท่ดีเหมือนกันนี่ฉันได้คิดในใจพร้อมกับทำหน้าแดงเล็กน้อย
เมื่อฉันกับไซโต๊ะยินดีที่ได้รู้จักนะ
ฉันได้ยิ้มด้วยสีหน้าที่สดใสอีกครั้งจึงทำให้ไซโต๊ะหน้าแดงเล็กน้อยเหมือนกัน
แล้วแล้วอังจังที่ได้ตามพวกเมดมาช่วยก็ได้มาถึงพอดีพอพวกเมดมาถึงฉันก็ได้นึกขึ้นได้ว่าไซโต๊ะนอนอยู่บนตักฉันนี่นาฉันจึงยิ่งรู้สึกเขินขึ้นไปใหญ่พอไซโต๊ะได้เห็นฉันที่ทำสีหน้าแบบนั้นไซโต๊ะได้ยิ้มให้ฉันแล้วกะได้ผลักตัวเองออกจากฉันแล้วลงไปนอนกับพื้น...
แล้วอังจังกับพวกเมดได้เดินมาถึงแล้วจีบรีบเข้ามาช่วยเหลือไซโต๊ะไปรักษา
อาการาเ็และฟกช้ำให้หาย
ไซโต๊ะถูกคนรับใช้ที่เป็ผู้ชายแบกเขาเข้าไปในคฤหาสน์ที่ซึ่งเป็บ้านของฉันกับอังจัง
อังจังได้ถามฉันเื่ตอนที่อังจังไปตามคนมาช่วย
นี่ พี่ค่ะระหว่างที่หนูตามคนมาช่วยนั้นเกิดอะไรขึ้นงั้นหรอค่ะตอนแรกหนูเห็นเขาาเ็หนักมากกว่านี้นิอังจังถามด้วยสรหน้าที่ชวนสงสัย
ออฉันก็แค่ใช้เวทย์มนต์รักษเขานิดหน่อยก็แค่นั้นไม่มีอะไรมากหรอกน่า
เื่นี้อังจังไม่ต้องใส่ใจหรอก
ฉันก็ได้พยายามที่จะกลบเหลื่อนเื่ที่ฉันมาสามารถบอกได้กับอังจังเช่นเคยรู้สึกผิดเล็กน้อย แฮะ...
หลังจากวันนั้นก็ผ่านมาได้1 วันแล้วที่โซโต๊ะถูกนำมารักษาที่บ้านาของฉัน
ระหว่างที่กำลังถูกรักษาโซโต๊ะก็ได้พูดความจริงมาว่าจริงๆแล้วเขาเป็เพียงแค่สามัญชนธรรมดาที่มีความสามารถพิเศษในการฟันดาบและมีความสามารถในการแองกันตัวเองสูงจากอดีตที่ครอบครัวของเขาเคยสอนแต่ด้วยเกตุผลหลายๆอย่างและการที่พ่อแม่ของโซโต๊ะได้ตายจากเขาไปด้วยเหตุการปล้นแต่ด้วยตัวที่เค้ายังเป็เด็กที่อายุเท่าฉันกับอังจังคุณแม่กับคุณพ่อจึงสงสารจึงอยากจะให้มาทำงานที่บ้านของฉันพอฉันรู้เื่นั้นฉันก็รู้สึกดีไม่น้อยเพราะความจริงในใจลึกๆของฉันแอบมีใจให้โซโต๊ะสาเหตุมาจากตอนที่ฉันััได้ถึงอะไรหลายๆอย่างจากตัวเขาที่ไม่ธรรมดา และมีจิตใจที่ดึงดูดซึ่งกันและกันทำให้ฉันอดคิดไม่ได้ที่ฉันจะคิดถึงโซโตะ
“…”
เดี๋ยวก่อนนะทำไมฉันต้องรู้สึกอะไรแบบนี้ด้วยละเนี่ยมันเกิดอะไรขึ้นกับฉันกันอย่าบิกนะว่านี่มันคือรักแรกภพ...
“อ้าแค่คิดก็จะทนไม่ไหวแล้ววววว”
ด้วยใจที่ฉัน้าที่จะไปหาโซโต๊ะเพื่อไปพูดคุยกับเขามันทำให้ใจฉันเต้นตึกตึก แต่ฉันก็พยายามคิดที่ตะไม่คิดถึงเค้าแต่ฉันก็ทนไม่ได้
ฉันได้เอาหัวพึ่งลงที่เตียงของฉันแล้วพยายามเอาหมอนมาปิดหน้าของตัวเอง
ฉันคงจะต้องไปหาเขาแล้วจริงๆ สินะ... โซโต๊ะ...
และแล้วฉันจึงแอบเดินไปที่ห้องของโซโต๊ะแต่ด้วยตอนนี้ที่เป็เวลากลางคืนทำให้ฉันต้องแอบไปเงียบๆมิเช่นนั้นอาจจะมีคนมาเห็นฉันเดินเข้าห้องของผู้ชายตอนกลางคืนแน่ๆเลย...
ด้วยการนั้นแล้วฉันจึงแอบเดินย่องไปเงียบๆตลอดทางเดินในเวลานี้ซึ่งในโลกใยนี้ไม่มีไฟฟ้าใช้และมีแต่ตะเกียงทำให้เป็ทางเดินที่มีแสงสลัวสวยงามมิใช่น้อย...
ฉันได้แอบเดินมาที่ห้องของโซโต๊ะสำเร็จพอฉันมาถึงห้องของโซโต๊ะฉันจึงได้เคอะประตูห้องของโซโต๊ะไป3 ครั้ง ฉันได้รอหลังจากนั้นไม่จนโซโต๊ะได้มาเปิดประตูห้องให้ฉัน
โซโต๊ะได้แง้มประตูออกมาแล้วพอโซโต๊ะได้เห็นฉันโซโต๊ะได้ทำถ้าใเล็กน้อยคงเป็เพราะที่ฉันมาหาเขาที่ห้องคนเดียวในเวลาแบบนี้
เอ่อ...อลิซมีอะไรงั้นหรอครับถึงได้มาหาผมกลางดึกนะครับ
มีเื่อะไรให้ผมช่วยหรือเปล่าครับคุณอลิซ
คือว่า....
คือ โซโต๊ะฉันขอเข้าไปในห้องได้มั้ย...
เอ๋...โซโต๊ะได้ทำหน้าใ..
“ฉันขอเข้าไปในห้องได้มั้ย...”
1K
