นั่นจึงทำให้เท้าที่กำลังก้าวอยู่ชะงัก แล้วหยุดหันมามองที่คนตัวเล็ก
“มีอะไรหรอ?” อาทิตย์ถามลินิน
“คือ….” ลินินมองหน้าเขาแล้วหยุดไปครู่หนึ่งท่ามกลางความสงสัยของคนตรงหน้า
“ระหว่างที่เธอกำลังยืนคิดอยู่พี่เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนล่ะกัน” อาทิตย์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นลินินยังยืนอ้ำอึ้งอยู่
“หวังว่าพอพี่ออกมาแล้วเธอคงนึกออกนะว่าอยากจะพูดเื่อะไร”
พูดจบพี่อาทิตย์ก็เดินเข้าไปข้างใน ในขณะที่ลินินต้องพ่นลมหายใจออกออกมาแล้วเขกหัวตัวเองไปทีหนึ่งอย่างเซ็งๆ แล้วเธอก็ต้องกลับมารวบรวมความกล้าใหม่อีกรอบหนึ่งจนกระทั่งอาทิตย์เดินกลับออกมาด้วยชุดนักเรียน ม.ปลายสุดเนี๊ยบของเขา .
“เธอคิดออกรึยังว่าจะพูดอะไร?” พี่อาทิตย์ถามเธออีกครั้ง
“ค่ะ” ลินินรีบพยักหน้าแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เรียกกำลังใจให้ตัวเองอีกครั้ง.
“นินชอบพี่อาทิตย์ค่ะ”
“เราสองคนมาลองคบกันดูมั้ยคะ”
เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีบอกรักเขาเพื่อให้ทันก่อนพี่อาทิตย์จะถูกส่งไปเรียนต่อที่อเมริกาทันทีหลังจบมัธยม
แต่ทว่าพี่อาทิตย์กลับไม่ใหรือดีใจเลยสักนิด เขาเงียบและสายตาของพี่อาทิตย์ที่มองมายังลินินนั้นนิ่งมากจนเธอคาดเดาความคิดของเขาไม่ออก แต่ก็ภาวนาอย่าให้เขาปฏิเสธเลย.
“แก่แดด” นั่นคือคำพูดแรกที่ออกมาจากปากเขาหลังลินินสารภาพความรู้สึกของตัวเองออกไป
“คะ….?” ลินินชะงัก ทำไมเขามาว่ากันแบบนี้ล่ะ
“คุณอาทั้งสองส่งเธอมาเรียนหนังสือ ไม่ได้เพื่อให้เธอมาไล่ตามบอกรักผู้ชายอยู่แบบนี้” แต่เขากลับตำหนิเธอ.
“พี่อาทิตย์….”
ลินินในตอนนั้นหน้าเสียไปทันทีและยิ่งไปกว่านั้นในระหว่างที่เธอกำลังยืนเสียใจอยู่ก็มีรุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามา
“อาทิตย์คะ” หล่อนเรียกเขาและมองลินินด้วยความอยากรู้
“โทษทีนะแอนนา ทำให้รอนานเลย”
พี่อาทิตย์หันไปพูดกับหล่อน รุ่นพี่ผู้หญิงคนนั้นคือพี่แอนนานักเรียนชั้น ม.6 แล้วหล่อนก็ยังเรียนอยู่ห้องเดียวกับพี่อาทิตย์ อีกทั้งพี่แอนนายังมีดีกรีเป็รัมเมเยอร์ไม้หนึ่งของโรงเรียน ในขณะที่ลินินได้แค่ถือป้ายโรงเรียนในขบวนพาเหรดของทุกปีเท่านั้น
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะ” แอนนาบอกเขาแล้วหันมาที่ลินินอีกครั้ง
“นี่น้องลินิน นักเรียน ม.3 ที่เรียนห้องเดียวกับน้องจันทร์เ้านี่” หล่อนจำเธอได้และจำได้ด้วยว่าลินินเป็น้องใหม่ที่ถูกครูเลือกให้มาถือป้ายโรงเรียนในขบวนพาเหรดด้วย เธอเป็ขวัญใจของหนุ่มๆ วงดุริยางค์เชียวล่ะ
“มีเื่อะไรกันรึเปล่าจ้ะ?” แอนนาถามเธอ.
“นี่แอนนาเข้ามาขัดจังหวะอะไรรึเปล่าคะ” หล่อนเงยหน้าขึ้นถามอาทิตย์
“ไม่มีอะไร”
อาทิตย์เป็คนตอบแทน ในขณะที่ลินินได้แต่ยืนเงียบแล้วนึกถึงข่าวลือที่เคยได้ยินเพื่อนๆ ในโรงเรียนซุบซิบกันว่าพี่อาทิตย์กับพี่แอนนากำลังแอบคบกันอยู่ แต่จันทร์เ้าก็ยืนยันหนักหนาว่ามันไม่จริง พี่อาทิตย์ยังไม่มีแฟน เธอถึงได้รวบรวมความกล้ามาสารภาพรักกับเขาในวันนี้ แต่กลับถูกคนใจร้ายปฎิเสธอย่างไม่ไยดีแถมยังเดินจากไปพร้อมกับผู้หญิงอีกคนอีก
กลับมาที่ปัจจุบัน…..
“ลินิน! ไหว้พี่สิ” คุณหญิงแคทเธอรีนสะกิดลูกสาวอีกครั้ง
“ต้องให้แม่บอกทุกเื่เลยรึเปล่า” นางบ่นในความไม่ได้ดั่งใจของลูกสาว ในขณะที่ลินินกำลังยกมือไหว้อาทิตย์ตามมารยาท
“ขอบคุณค่ะ” และประชดชายหนุ่ม
“หมั้นไว้ก่อนนะจ๊ะ รอหนูลินินเรียนจบแล้วค่อยแต่ง”
คุณย่าอัญมณีซึ่งเป็ย่าของอาทิตย์และจันทร์เ้าเอ่ยขึ้น นางพอใจกับหลานสะใภ้คนนี้มาก ในเมื่อรุ่นพ่อรุ่นแม่ไม่สมหวังดัง ได้รุ่นหลานมาเป็สะใภ้ก็ยังดีและในสายตาของนางก็ไม่มีใครเหมาะสมกับอาทิตย์เท่าลินินอีกแล้ว
“อาทิตย์ไปอยู่ที่นั่นมีเพื่อนของคุณพ่อเขาช่วยเป็หูเป็ตาอยู่ ป้ารับรองจ้ะว่าคู่หมั้นของหนูไม่มีโอกาสได้ออกนอกลู่นอกทางแน่นอน”
คุณหญิงเบญญาดาบอกกับลินิน ในฐานะผู้หญิงด้วยกันนางเองก็พอเข้าใจว่าเด็กสาวอาจจะกำลังกังวลเื่นี้อยู่
แล้วพิธีหมั้นของคู่ก็ผ่านพ้นไปด้วยดีท่ามกลางความยินดีของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย โดยเฉพาะคุณหญิงอัญมณีที่คาดหวังว่าในรุ่นหลานนี้ทั้งสองตระกูลจะได้เป็ทองแผ่นเดียวกันเสียที ิญญาสามีของนางและคุณปู่ของลินินจะได้หมดห่วงเื่นี้เสียทีเพราะคำสัญญาที่ให้กันไว้ว่าจะให้ลูกๆ ของทั้งคู่ นั่นก็คือศาสตราจารย์อนาวินและคุณหญิงแคทเธอรีนแต่งงานกันั้แ่รุ่นนั้นแล้ว.
“ฉันไปเรียนต่อ ไม่ได้ไปทำเื่เหลวไหล” อาทิตย์เอ่ยขึ้นเมื่อมีโอกาสอยู่กับลินินตามลำพัง
“มาบอกนินทำไมคะ เราก็แค่หมั้นกันเพื่อรักษาหน้าผู้ใหญ่เท่านั้น” ลินินสวนกลับไปพร้อมกับเบือนหน้าหนีไปทางอื่น
“พี่รู้” ชายหนุ่มพยักหน้า .
“แค่บอกไว้เฉยๆ” เขาพูดต่อ
“ไว้บอกพี่แอนนาเถอะค่ะ” ลินินคิดว่าเขาน่ะมาบอกผิดคนแล้วล่ะ
“แล้วนี่พี่ได้บอกแอนนารู้รึเปล่าคะว่าวันนี้เราหมั้นกัน?” เธออยากรู้นักว่าเขาจะอธิบายเื่นี้กับพี่แอนนายังไง
“แล้วทำไมฉันจะต้องบอกคนอื่นด้วย?” อาทิตย์ย้อนถามหญิงสาว
“คนอื่น?”
“พี่เรียกพี่แอนนาว่าคนอื่นได้ยังไง?”
เื่ที่เขาปฎิเสธเธอ ลินินก็ยังพอเข้าใจว่าคนไม่รักพยายามยังไงก็คือไม่รักจริงๆนั่นแหละ แต่นี่คือพี่แอนนาคนรักของเขาแท้ๆ ทำไมพี่อาทิตย์ถึงไม่ให้เกียรติแฟนตัวเองเลย.
“พล่ามอะไรของเธอเนี่ย” มันจะมีสักครั้งมั้ยนะที่พี่อาทิตย์จะพูดกับเธอดีๆ บ้างหลังจากไปสารภาพรักกับเขาในวันนั้นก็เหมือนเป็การตัดสินใจพลาดครั้งยิ่งใหญ่ของเธอ.
“ถ้านินเป็พี่แอนนา นินคงเสียใจมาก” ลินินไม่อยากพูดอะไรต่อ
“ขอตัวนะคะ”
แล้วหญิงสาวก็เดินหนีเขาไปหาจันทร์เ้าที่กำลังยืนเลือกทานขนมอยู่อย่างเอร็ดอร่อยทันทีท่ามกลางความไม่เข้าใจของอาทิตย์จนกระทั่งผู้เป็พ่อเดินเข้ามาเรียก
“อาทิตย์ ไปคุยกับคุณอาแดเนียลด้านนี้หน่อย”
“ครับพ่อ” แล้วชายหนุ่มก็เดินตามผู้เป็พ่อไปโดยมีพ่อของลินินนั่งรออยู่.
………………….
นิยายเื่นี้เป็นิยายรุ่นลูกต่อจากเื่ ‘วิบากรัก’ ค่ะ ไรท์ขอฝากนิยายเื่ใหม่ ช่วยกดติดตามและกดถูกใจเป็กำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ????
2K
