ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

EP : 15 ลูกพยัคฆ์สายฟ้า

เว่ยลู่เซียนเดินไปเรื่อยๆ เดินผ่านสัตว์อสูรได้อย่างสบายๆ โดยที่มันไม่คิดจะทำอะไรนาง เรื่องนี้นางก็เคยสงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมพวกมันถึงไม่เข้ามาทำร้ายนาง
ตั้งแต่เด็กนางเคยหลงเข้าไปในป่า แต่ก็ได้ราชสีห์ขนทองช่วยเอาไว้แถมยังพานางมาส่งกลับที่ตระกูลอีกด้วย แต่ก็ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ และนางก็ไม่ได้บอกใครด้วย
“พวกมันหนีอะไรกัน” เว่ยลู่เซียนพึมพำก่อนจะเดินไปเรื่อย ที่ตรงนี้ไม่มีสมุนไพร นั้นเป็นเพราะยังเป็นป่าชั้นนอก และคิดว่าพวกชาวบ้านคงเก็บไปหมดแล้ว
ตู้ม!!
โฮก!!
ไม่ต้องเห็นด้วยตาตัวเองเว่ยลู่เซียนก็รู้ได้ว่าต้องเป็นสัตว์อสูรต่อสู้กันแน่ สงสัยคงจะแย่งอาหารไม่ก็อาณาเขตกันอยู่อย่างแน่นอน
เว่ยลู่เซียนเดินลึกเข้าไปอีก สัตว์อสูรชุกชุมเป็นอย่างมากและดูเหมือนมีแต่สัตว์อสูรระดับสวรรค์ขั้นปลายขึ้นไปเท่านั้น
“เจ้ามาทำอะไรข้างในป่านี้กัน” เดินไปได้ไม่นานงูเขียวตัวใหญ่ก็เลื่อยเข้ามาหานางพลางเอ่ยถาม
เว่ยลู่เซียนมองดูงูเขียวตัวใหญ่ที่อยู่ในระดับเซียนขั้นต้นเพราะอยู่ในระดับเดียวกันนางถึงดูออก อีกอย่างสัตว์อสูรที่จะพูดหรือสื่อสารกับมนุษย์ได้นั้นต้องมีระดับเซียนขึ้นไปเท่านั้น
“พอดีข้าอยากจะรู้ว่าพวกสัตว์อสูรหนีอะไรกันมา” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกพลางมองขาของตัวเองที่ถูกรัด นางสะบัดชายเสื้อด้านล่างออกก็พบว่าเป็นงูตัวเล็กกำลังรัดขาของนางอยู่
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน อยู่ดีๆ ในป่าก็มีพลังบางอย่างไล่พวกข้าออกมา จะเข้าไปก็ไม่ได้ เพราะพลังมันแข็งแกร่งมาก” งูเขียวตัวใหญ่เอ่ยตอบพลางมองหญิงสาวชาวมนุษย์ตัวเล็กๆ ที่เข้ามาในป่าเพียงลำพัง
“งั้นหรือ” เว่ยลู่เซียนพึมพำก่อนจะคิดว่าอะไรกันที่มันแข็งแกร่งพอที่จะไล่พวกสัตว์อสูรออกมาได้
“ทางที่ดีเจ้าอย่าเข้าไปดีกว่านะ” งูเขียวตัวใหญ่เอ่ยบอกด้วยความหวังดี
ที่นางไม่ทำอะไรหญิงสาวนั้นก็เป็นเพราะพลังบางอย่างที่แผ่ออกมาจากร่างกายของหญิงสาวชาวมนุษย์แถมมนุษย์สาวผู้นี้ไม่ได้โจมตีนางอีกด้วย เลยไม่จำเป็นที่นางจะต้องโจมตีมนุษย์สาวผู้นี้
“ขอบใจ ว่าแต่เจ้าพอจะแนะนำข้าได้หรือไม่ พอดีข้าอยากได้สมุนไพรน่ะ” เว่ยลู่เซียนกล่าวอย่างว่าง่ายเพราะนางรู้ความสามารถตัวเองดี
เพราะขนาดสัตว์อสูรพวกนี้ยังหนีออกมาแล้วบอกว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งกว่า นั้นก็หมายความว่านางไม่ควรเข้าไปยุ่งด้วย
“ห่างจากนี้ไม่ไกลทางทิศเหนือมีสมุนไพรอยู่” งูเขียวตัวใหญ่เอ่ยบอก
“ขอบใจมาก” เว่ยลู่เซียนบอกพลางแกะลูกงูเขียวออกจากขาของตัวเองทันที ก่อนจะหายตัวไปอย่างรวดเร็ว
“จริงสิ ที่ตรงนั้นมันอยู่ใกล้กับเขตอันตรายนี่ เฮ้อ หวังว่านางคงไม่พลัดหลงเข้าไปหรอกนะ” เมื่อลับร่างของมนุษย์สาวงูเขียวตัวใหญ่ก็เพิ่งนึกขึ้นมาได้ พลางหวังว่าหญิงสาวจะปลอดภัย

“เงียบเกินไปแล้ว” ทันทีที่มาถึงเว่ยลู่เซียนก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นมาเพราะที่นี่มันเงียบสงัดเกินไป แถมพวกสัตว์อสูรก็ไม่มีสักตัว
“เก็บก่อนแล้วกัน” เว่ยลู่เซียนกล่าวก่อนจะโบกมือไปมาสมุนไพรบางส่วนก็ลอยออกมาจากพื้นจากนั้นก็เข้ามาอยู่ในแหวนมิติของนาง บางส่วนที่ไม่ลอยออกมาจากพื้นมานั้นเป็นเพราะว่ามันเป็นสมุนไพรหายากจำเป็นต้องมีวิธีการของมันโดยเฉพาะ
“แง๊ว!”
หลังจากเก็บสมุนไพรได้ไม่นานก็มีเสียงร้องของสัตว์อสูรดังขึ้นมันซุ้มมองนางจากพุ่มหญ้า
ตัวของมันสีขาวราวหิมะมันมีดวงตาสีฟ้าเหมือนน้ำทะเลตรงหน้าผากของมันมีรูปสายฟ้าหางของมันสะบัดไปมา
“ข้าแค่มาเก็บสมุนไพร” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกพลางหันไปสนใจสมุนไพรที่อยู่ตรงหน้าต่อ
“แง๊ว!!”
“ข้ามาเก็บสมุนไพรจริงๆ นะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกพลางหันไปเก็บสมุนไพรต่อไม่ได้สนใจท่าทางของลูกพยัคฆ์สายฟ้าที่ก็ยืนมองนางอยู่ด้านหน้า
“แง๊ว!!”
“ไม่เอาน่า ข้าไม่เล่นด้วยหรอก” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกเมื่อลูกพยัคฆ์สายฟ้ามาคลอเคลียกับขาของนางเหมือนอยากให้เล่นด้วย
แต่ขอโทษนะ พอดีนางสนใจสมุนไพรพวกนี้มากกว่าเพราะตอนนี้ก็ใกล้จะมืดแล้ว
“แง๊ว~”
“อย่ามาทำเสียงแบบนี้นะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกพลางมองลูกพยัคฆ์สายฟ้าที่คลอเคลียขาของตัวเองไม่หยุด ก่อนจะตัดสินใจอุ้มมันขึ้นมาจากนั้นก็จ้องตามันไปด้วย
“ไม่ต้องมาทำสายตาน่ารักแบบนี้กับข้า” นางเอ่ยบอกเมื่อมันเอียงคอแล้วก็มองนางอย่างน่ารัก
“แง๊ว”
“เฮ้อ ข้าต้องเก็บสมุนไพรพวกนี้ก่อนถึงเล่นกับเจ้าได้” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกเพราะต้องเก็บสมุนไพรพวกนี้ให้หมด
ถึงจะเล่นกับลูกพยัคฆ์สายฟ้าได้ อันที่จริงลูกพยัคฆ์สายฟ้านั้นเป็นสัตว์อสูรหายาก มันเป็นสัตว์อสูรระดับสูงและถึงแม้จะพูดคุยกับนางไม่ได้แต่มันสามารถฟังนางเข้าใจ
“แง๊ว!”
“ต้องอย่างนี้สิ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกเมื่อเห็นลูกพยัคฆ์สายฟ้าพยักหน้ารับ ก่อนจะวางมันลงจากนั้นก่อนจะลงมือเก็บสมุนไพรต่อ
โฮก!!!
เก็บสมุนไพรได้ไม่นานเสียงคำรามร้องขู่ก็ดังขึ้นมาพยัคฆ์สายฟ้าตัวใหญ่คำรามร้องขู่นาง เสียงมันดังลั่นจนพื้นที่โดยรอบสั่นสะเทือน
“กลับไปหาแม่ของเจ้าได้แล้ว” เว่ยลู่เซียนหันไปบอกลูกพยัคฆ์สายฟ้าอย่างใจเย็น
นางรับรู้ได้ว่าแม่พยัคฆ์สายฟ้าตัวนี้ไม่ธรรมดามันคงเป็นตัวต้นเหตุที่ทำให้พวกสัตว์อสูรตัวอื่นๆ พากันหนีออกมา
เพราะพยัคฆ์สายฟ้านั้นว่ากันว่าเป็นสัตว์เทพในตำนาน ไม่แปลกหรอกที่มันจะกางม่านอักขระเพื่อไล่สัตว์อสูรออกไป เพราะในตอนที่มันจะคลอดลูกนั้นมันจะอ่อนแอลง ไม่ว่าจะสัตว์เทพหรือสัตว์อสูรก็ตาม
“ข้าไม่ได้จะขโมยลูกของเจ้านะ มันมาหาข้าเอง กลับไปหาแม่ของเจ้าสิ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกเมื่อถูกพยัคฆ์สายฟ้าจ้องมองมาที่นางอยู่
“แง๊ว!!”
มันร้องพร้อมกับกัดชุดของนางไปด้วย ก่อนจะหันไปหาแม่ของมัน
เฮ้ย นั้นมันกำลังจะฟ้องแม่ของมันอยู่ใช่หรือไม่ ประเด็นคือนางฟังไม่รู้เรื่องไงว่ามันสื่อสารอะไรกัน
โฮก!!
“เฮ้ย” เว่ยลู่เซียนร้องขึ้นเมื่อทันทีที่แม่พยัคฆ์สายฟ้าคำรามเสร็จมันก็อ้าปากของมันมาที่นางทันที

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 15 ลูกพยัคฆ์สายฟ้า

นิยายแนะนำ

ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 15 ลูกพยัคฆ์สายฟ้า

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้