ยามจื่อ(23.00 - 24.59 น.) ริมแม่น้ำหลิวหลี่ อันเป็แม่น้ำสายใหญ่ใจกลางเมืองหลวงแคว้นเจี้ยนที่ไหลผ่านไปยังอีกหลายเมือง และสุดท้ายก็จะไหลออกสู่ทะเล ‘หลงเทา’ ทางทิศใต้ของแคว้น บัดนี้รอบด้านมืดสนิทร้างไร้ผู้คนมีเพียงเงาตะคุ่มๆ ของคนเพียงไม่กี่คนที่ยืนอยู่ กับหญิงสาวอีกนางหนึ่งที่กำลังถูกบ่าวรับใช้ชายจับยัดใส่กรงขนาดพอดีตัวเพื่อเตรียมจะโยนลงไปในแม่น้ำ
“ท่านอ๋องหม่อมฉันขอสาบานว่าไม่ได้ทำจริงๆ เพคะ หม่อมฉันถูกใส่ร้าย!” น้ำเสียงอ่อนระโหยโรยแรงของหญิงสาวที่อยู่ด้านในกรงทำให้ ‘หลี่อ๋อง’ ซึ่งยืนมองอยู่บนริมตลิ่งมีความคิดสับสนวุ่นวายแต่แล้วก็มีเสียงหญิงสาวอีกคนหนึ่งเอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน
“เสด็จพี่อย่าไปฟังนางแพศยาไร้ยางอายผู้นี้อีกเลยทุกคนต่างเห็นเป็ประจักษ์ว่านางลักลอบสมสู่กับบุรุษอยู่เต็มสองตาเช่นนี้จะอ้างว่าถูกใส่ร้ายได้อย่างไร หาอะไรอุดปากนางเสีย ได้ยินคำโป้ปดเหล่านี้ซ้ำไปซ้ำมาแล้วน่ารำคาญยิ่งนัก!”
สิ้นคำสั่งนั้นเหล่านางกำนัลผู้ติดตาม ‘หลี่หวางเฟย’ หรือพระชายาเอกของหลี่อ๋อง ก็ปราดเข้าไปยัดปากหญิงสาวที่อยู่ในกรงด้วยผ้าเช็ดหน้าของตนเองจากนั้นบ่าวไพร่ที่เหลือก็จัดการปิดกรงเอาไว้ เตรียมจะหย่อนกรงนั้นลงไปในน้ำ
“อื้ออื้อ อื้อ......”
เสียงอู้อี้ที่ฟังไม่ได้ศัพท์นั้นกลับทำให้ ‘ฉู่ฮุ่ยหรู’ รู้สึกสาแก่ใจยิ่งนัก อีกไม่กี่อึดใจหญิงแพศยาไร้หัวนอนปลายเท้าผู้เป็มารหัวใจของนางก็จะหายไปจากโลกใบนี้แล้วต่อไปนี้ก็จะไม่มีนางจิ้งจอกที่จะคอยยั่วยวนแย่งความสนใจของหลี่อ๋องไปจากนางอีก
ในเมื่อสตรีชั้นต่ำผู้นี้ริปีนป่ายขึ้นที่สูงด้วยการช่วยชีวิตหลี่อ๋องขึ้นจากน้ำจนสามารถเข้าตำหนักหลี่อ๋องได้ก่อนนางที่เป็ถึงพระชายาเอกเสียอีก เช่นนั้น ยามที่ต้องจากไปก็สมควรกลับสู่ผืนน้ำและจมอยู่ในนั้นไปตลอดกาล!
หลี่อ๋องผู้เป็พระสวามีของหญิงสาวทั้งสองคนกำลังยืนมองเงาตะคุ่มๆของหญิงสาวที่เขาเคยรู้สึกรักใคร่ชอบพออยู่มากด้วยความรู้สึกขัดแย้งอยู่ในใจอย่างยากจะบรรยายเพราะภาพที่นางกำลังนอนเปลือยกายอยู่กับบุรุษแปลกหน้ายังคงติดตาของเขาอยู่และเพราะมีพยานรู้เห็นมากเกินไป ทำให้เขาไม่อาจจะสั่งละเว้นโทษตามธรรมเนียมของสตรีที่มีชู้ได้
เพื่อมิให้เื่เสื่อมเสียนี้แพร่กระจายออกไปในวงกว้างฉู่ฮุ่ยหรูพระชายาเอกของเขาจึงเสนอให้ลงโทษอนุภรรยาผู้นี้อย่างเงียบๆ ตามกฎจารีตของแคว้นเจี้ยนนั่นคือจับนางใส่กรงขังแล้วถ่วงน้ำให้ตายไปเสีย
แม้ใจหนึ่งเขาจะรู้สึกเสียดายหญิงสาวผู้มีรูปโฉมงดงามอย่างหาได้ยากนางนี้แต่อีกใจก็มีความโกรธกริ้วและความรู้สึกเสียหน้าที่ยังไม่จางหายไปเช่นกันเวลานี้เขาจึงได้แต่ยืนนิ่ง และมองดูบ่าวไพร่จัดการลงโทษนางตามคำสั่งพระชายาเอกของเขาโดยไม่ได้ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือแต่อย่างใด
ตู้ม!!!คือเสียงของกรงขังมนุษย์ที่ถูกโยนลงไปในน้ำอย่างไร้ซึ่งความปรานีเสียงอู้อี้ที่เขาได้ยินก่อนหน้านี้เงียบไปแล้ว
เมื่อกรงขังที่มีหินถ่วงเอาไว้ถูกโยนลงไปมันก็ค่อยๆ จมลงไปใต้ผืนน้ำ อีกไม่นานคนที่อยู่ด้านในก็จะกลายเป็เพียงร่างไร้ิญญาความงดงามที่เคยมีก่อนหน้านี้ก็จะกลายเป็เพียงเนื้อหนังที่เปื่อยยุ่ยน่าเกลียดน่ากลัวไม่สามารถลุกขึ้นมาสร้างความระคายสายตาให้กับฉู่ฮุ่ยหรูได้อีกต่อไป
หลี่อ๋องมองผืนน้ำที่ค่อยๆสงบลงหลังจากที่กรงถูกโยนลงไป อันเป็สัญญาณบ่งบอกว่าหญิงสาวที่เคยมีความสุขร่วมกับเขาอยู่ชั่วขณะหนึ่งไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไปแล้วเขาก็ไม่อาจจะบอกได้ว่าตนเองกำลังรู้สึกอย่างไร
ฉู่ฮุ่ยหรูที่ระแวงว่าพระสวามีจะเปลี่ยนใจสั่งให้คนลงไปงมร่างของนางแพศยาขึ้นมารีบเอ่ยขึ้น
“นี่ก็ดึกมากแล้วพวกเรากลับกันเถิดเพคะ”
ไม่ว่าเปล่ายังลากแขนของหลี่อ๋องที่ยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง ขึ้นรถม้าคันใหญ่ออกจากสถานที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็วอีกด้วย
รถม้าและผู้คนก่อนหน้านี้จากไปแล้วทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความหนาวเย็นของอากาศในยามค่ำคืน
ลึกลงไปใต้ผิวน้ำร่างเพรียวบางที่ถูกมัดแขนขาและอุดปากไว้หลับตานิ่งและจมดิ่งลงไปเบื้องล่าง
ชั่วขณะหนึ่งก็ปรากฏแสงสีเงินวาบขึ้นจากร่างกายของหญิงสาวแล้วจางหายไปในความมืดแสงนั้นส่งผลให้เชือกที่มัดแขนและขาของนางหลุดออก รวมทั้งกรงไม้ที่ใช้ขังนางเอาไว้แตกออกเป็ชิ้นๆไม่นานเรียวขาใต้กระโปรงของหญิงสาวก็ค่อยๆแปรเปลี่ยนสภาพกลายเป็หางปลาสีเขียวเหลือบฟ้า และร่างนั้นก็ค่อยๆ เคลื่อนไปตามกระแสน้ำที่มุ่งหน้าสู่ทะเลใหญ่
ณริมแม่น้ำหลิวหลี่ เมืองเหิงหยาง อันเป็เมืองใหญ่ที่อยู่ติดกับเมืองหลวงทางทิศใต้‘อี้เทา’ ที่กำลังยืนกำกับลูกน้องให้ขนหีบสินค้าลงเรืออย่างระมัดระวังรู้สึกได้ถึงพลังที่เขาคุ้นเคยอย่างมาก และยังเป็พลังของหญิงสาวที่เขาตามหาตัวมานานนับปีแล้ว
เขาพยายามเพ่งหาที่มาของพลังนั้นและเมื่อจับได้ว่ามันอยู่ใต้ผืนน้ำไม่ไกลจากเรือที่จอดอยู่ตรงท่าน้ำนั้นเขาก็ไม่ลังเลที่จะกระโจนลงไปทันที
“อ้าว...นายท่านของเ้าะโลงน้ำไปทำไมรึ” หัวหน้าคนงานที่มาช่วยขนสินค้าลงเรือมองชายหนุ่มร่างใหญ่ที่มักมีท่าทางดุดันแต่เป็ถึงบุตรชายคนโตของกลุ่มการค้าตระกูลอี้จากเกาะหลงอวี้ อยู่ดีๆก็ราวกับคิดสั้นกะทันหันกระโจนลงแม่น้ำสายใหญ่ที่ทั้งลึกและกว้างอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“แล้วพวกเ้าจะไม่ตามลงไปช่วยนายน้อยของพวกเ้ารึ”ชายวัยกลางคนร่างท้วมอดสงสัยไม่ได้ เหตุใดเมื่อเห็นเ้านายะโลงน้ำไปแล้วเ้าพวกนี้ยังยืนเฉยอยู่ได้
“นายน้อยของข้าคงจะร้อนจึงอยากลงไปแช่น้ำกระมัง” ผู้ติดตามนายน้อยตระกูลอี้กล่าวอย่างไม่ใส่ใจพลางชี้ให้คนของตนขนหีบสินค้าอย่างระมัดระวังขึ้นไปอีก
นี่มันคำตอบประเภทใดกัน!
อี้เทาดำดิ่งลงไปใต้ผืนน้ำอันมืดมิดและเหน็บหนาวอย่างคล่องแคล่วเชี่ยวชาญราวกับปลาตัวหนึ่งเมื่อสอดส่ายสายตาไปมารอบบริเวณไม่นาน เขาก็เห็นร่างของหญิงสาวในชุดชาวเมืองแต่หางเป็ปลาลอยมาตามกระแสน้ำอย่างช้าๆ
“เจินเอ๋อร์!” สิ้นเสียงะโที่มีเพียงคนในเผ่าพันธุ์เดียวเท่านั้นจะได้ยินภายใต้น้ำลึกเช่นนี้ร่างใหญ่โตแต่ปราดเปรียวของอี้เทาก็พุ่งไปยังร่างของหญิงสาวด้วยความเร็วที่สายตาของมนุษย์แทบจะมองไม่ทัน
อี้เทาประคองรางของหญิงสาวที่ยังคงหลับใหลไม่ได้สติอย่างตื่นเต้น
“เจินเอ๋อร์...เจินเอ๋อร์...” หลังจากเรียกชื่อและใช้มือตบแก้มนางเบาๆ สองสามครั้งแต่กลับไร้ปฏิกิริยาโต้ตอบ ก็ทำให้เขาขมวดคิ้ว “เกิดเื่อันใดขึ้นกับเ้ากันแน่เ้าหายไปไหนมานานนับปี แล้วเหตุใดจึงมาหมดสติอยู่ที่นี่ได้”
แน่นอนว่าคำถามเ่าั้ไม่มีคำตอบเพราะเ้าตัวยังคงหลับตาพริ้มราวกับอยู่ในห้วงฝันอันยาวนานอี้เทาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี จึงควักยาเม็ดหนึ่งป้อนใส่ปากของหญิงสาว ไม่นานหางปลาขนาดใหญ่ก็ค่อยๆกลายเป็ขาเรียวยาวสองข้างในแบบของมนุษย์ เขากอดร่างนั้นไว้แนบอก ก่อนจะค่อยๆ ลอยตัวขึ้นบนผิวน้ำใกล้ๆ กับเรือสินค้าของตนเอง
“นายน้อยหายร้อนแล้วหรือขอรับ”นั่นคือคำทักทายของคนสนิทที่เพียงยื่นหน้ามาถามอย่างขอไปทีเท่านั้น
“ตามข้าไปที่เรือใหญ่”อี้เทาเอ่ยเพียงเท่านั้นก็ว่ายน้ำพร้อมกับร่างในอ้อมกอดไปยังเรืออีกลำหนึ่ง ที่มีขนาดใหญ่ไม่แพ้เรือขนสินค้า
และเมื่ออี้เทาขึ้นมาจากน้ำพร้อมร่างของสตรีนางหนึ่งในอ้อมแขน‘ซุนลั่ว’ มือขวาคนสนิทของเขาก็อุทานออกมา
“นั่น! คุณหนูใหญ่หยางหรือขอรับ!”
อี้เทามีสีหน้าเคร่งเครียดเขาไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับสั่งไปอีกเื่หนึ่ง
“ไปสืบเื่นี้มาให้ข้าเจินเอ๋อร์ลอยมาจากทางทิศเหนือ เป็ไปได้ว่าอาจเป็เมืองหลวงก็ได้”
ซุนลั่วเข้าใจความหมายของเ้านายในทันทีคู่หมั้นของนายน้อยหายตัวไปราวปีกว่า ไม่ว่าตามหาอย่างไรก็ไม่พบ ทุกคนจึงคาดเดากันว่านางคงกลืนมุกเกล็ดัลงไปเพื่อผนึกพลังของตนเองเพราะไม่อยากให้พวกเขารู้ว่านางอยู่ที่ใด ไม่คิดว่าจะมาพบนางในแม่น้ำหลิวหลี่กลางเมืองนี้ได้ทั้งยังอยู่ในสภาพไร้สติอีกด้วย
อี้เทาอุ้มหญิงสาวที่เขาหลงรักมาั้แ่วัยเยาว์เข้าไปด้านในห้องพักของเรือลำใหญ่จัดแจงสั่งการให้สาวใช้คอยดูแลนางเป็อย่างดี ในขณะที่เขาออกมายืนรออยู่ด้านนอกพลางนึกถึง่เวลาหนึ่งปีกว่าที่ผ่านมา
วันหนึ่งเมื่อราวปีเศษก่อนหน้านี้คนบนเกาะหลงอวี้เพิ่งจะรู้ว่านางหายออกไปจากเกาะ และนับั้แ่นั้นมา ไม่ว่าจะส่งคนตามหานางเท่าไรก็ไม่พบร่องรอยหรือเบาะแสใดๆแต่วันนี้นางกลับมาสู่อ้อมกอดของเขาแล้ว เขาจะไม่ยอมให้นางหายไปไหนอีกเป็อันขาด
★★★★★
ฝากนิยายเื่ก่อนๆ ของไรท์ด้วยนะคะ
161
![กำเนิดใหม่ : ปรมาจารย์เทพโอสถ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746606655_43467733.webp)
