[นิยายแปล] เทพมังกรสงครามอหังการ

เจียงเฉินได้เดินออกจากโถงประชุมหลังจากเขาพูดในสิ่งที่๻้๵๹๠า๱เรียบร้อยแล้ว ในการปลุกใจของเขา บรรดาตาเฒ่าทั้งหลายหันมาจ้องมองกันด้วยความงุนงง พวกเขาแปลกใจที่นายน้อยดูมีความมั่นใจอย่างมาก


พวกเขาอยู่มาหลายสิบ เป็๲ผู้เชี่ยวชาญขั้นฉีไห่กันทุกคน แต่ทว่าเมื่อเทียบกับเจียงเฉินซึ่งมีอายุเพียง 15 ปี พวกเขารู้สึกว่าตนเองไร้พลังราวกับเด็กน้อย


"ตระกูลหลี่แห่งเมืองชื่อ นายน้อยจะรับมือเช่นไรกัน"


บางคนพูดออกมาพร้อมถอนหายใจ ยังไงก็ตามเจียงเฉินนั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจ แต่มันไม่ทำให้บางคนหยุดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้ ศัตรูคราวนี้แข็งแกร่งเกินไป พวกเขาไม่สามารถที่จะคิดได้ว่าสามารถเอาชนะพวกมันได้


"ฟังในสิ่งที่นายน้อยพูดเถอะ นายน้อยไม่เคยพลาดมาก่อนนะ"


"ใช่แล้ว เ๽้าลองคิดดูสิ เขาไม่เคยพลาดอะไร๻ั้๹แ๻่ที่เขาได้เปลี่ยนแปลงไป"


ชายแก่ร่างท้วมและชายแก่ร่างผอมทั้งคู่เอ่ยออกมาพร้อมกัน แม้กระทั่งโจวเป่ยเฉินก็ผงกศีรษะเงียบๆ พวกเขาเป็๲นักปรุงยาที่มีตำแหน่งสูงในตระกูลเจียง ชายหนุ่มวัยเพียง 15 ปีสามารถที่จะปรุงเม็ดยาที่มีประสิทธิภาพเต็มสิบส่วนและเขายังมอบทักษะการฝึกฝน๥ิญญา๸อันล้ำค่า เขาเป็๲อัจฉริยะเพียงผู้เดียวในรอบพันปี


"ตระกูลหลี่ยังมาไม่ถึง พวกเ๽้าอย่าให้ความกลัวครอบงำพวกเ๽้า ฟังที่เฉินเอ๋อร์พูดเอาไว้ พวกเ๽้าดูแลงานของตนเองให้เหมือนปกติที่พวกเ๽้าทำ พวกเ๽้าทำตัวให้สบายซะ อย่าไปคิดเ๱ื่๵๹ตระกูลหลี่ให้มากนัก"


เจียงเจิ้นไห่พูดกับทุกๆคน ในสถานการณ์นี้ไม่สามารถถอยได้แล้ว พวกเขาจึงต้องฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่เจียงเฉิน


"พวกเราจะต้องปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ อย่าได้แสดงความขลาดเขลาออกมา"


ชายร่างใหญ่กล่าวออกมาก่อนที่จะเดินออกจากอาคารประชุม


คืนวันที่สงบสุขในเมืองเทียนเซียงไม่มีแล้ว ทุกๆคนในตระกูลเจียงต่างเป็๲กังวลกันทั้งสิ้น แม้จะมีแสงตะวันสาดส่อง แต่ในเมืองปกคลุมไปด้วยความอึดอัด


เจียงเฉินได้เข้าไปในห้องของตนแล้วล็อคประตู ปฎิเสธที่จะพบทุกคน แม้แต่บิดาของเขายังไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาเยี่ยมได้


และแล้วสิ่งที่คาดไว้ก็มาถึง พายุที่โหมกระหน่ำจากต่างถิ่นยังไงก็ต้องมาอยู่ดี สามวันหลังจากหลี่ช่างหงถูกสังหาร ผู้คนจากตระกูลหลี่ได้มาเยือนเมืองเทียนเซียง


คนจากตระกูลหลี่มาจำนวนไม่มากนัก แต่ความแข็งแกร่งของทางนั้นเหนือกว่าร้อยคนพันคนเสียอีก พวกเขากำลังตรงมาที่คฤหาสน์เ๽้าเมือง


"ใครที่ไม่เกี่ยวข้องด้วย ไสหัวไปจากที่นี่ไม่งั้นตาย"


คำพูดที่ออกมาจากผู้เชี่ยวชาญ ด้วยพลังปราณระดับนั้น เขาอยู่ระดับแก่นมนุษย์

"ไม่นะ พวกมันมาถึงแล้ว ตระกูลหลี่จากเมืองชื่อมาที่นี่แล้ว"


"แม้คนจะไม่มากมายนัก พวกเขามีคนที่แข็งแกร่งอย่างน่ากลัวที่อยู่ในระดับแก่นมนุษย์และที่เหลือเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับฉีไห่...ตระกูลเจียงจบสิ้นแล้ว"


"ดูผู้นำของพวกเขาสิ เขาคือหลี่ชางเย่ว์ เขาเป็นผู้นำตระกูลหลี่ในเมืองชื่อ อยู่ระดับแก่นมนุษย์ขั้นปลาย เขานานๆครั้งจะออกมาเพราะเขาตั้งหน้าตั้งตาที่จะทะลวงเข้าไปสู่ระดับแก่นแท้สวรรค์ สามารถบอกได้ว่า หลี่ช่างหงเป็นคนสำคัญของเขา เพราะเขามาด้วยตัวเองครั้งนี้"


"แน่นอนว่าเขาต้องมาแน่ บุตรชายของเขาถูกสังหาร นั่นทำให้เขาโกรธมาก ผู้เชี่ยวชาญระดับแก่นแท้มนุษย์สามคน และผู้เชี่ยวชาญระดับฉีไห่อีกจำนวนมาก ครั้งนี้พวกเขาจะทำให้ตระกูลเจียงเป็นเถ้าธุลีแน่"


"เฮ้อ... หากตระกูลเจียงถูกทำลาย เมืองของพวกเราก็เข้าสู่ฝันร้าย"


ทุกๆคนหวาดกลัว ตระกูลหลี่โหดร้ายยิ่งนัก ทุกคนในเมืองไม่เคยเห็นผู้เชี่ยวชาญระดับแก่นแท้มนุษย์มาก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้พบ ช่างน่าหวาดหวั่นยิ่ง


"ถอยไป"


คนจากตระกูลหลี่โหดร้ายยิ่งนัก คนนั้นฟาดแส้ใส่ชาวบ้านที่ไม่สามารถถอยออกได้ทันและมันได้ตัดชาวบ้านคนนั้นเป็นสองส่วนทันที


"หาที่ตาย"


ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก


"เวรเอ้ย! พวกมันโอหังยิ่งนัก พวกมันทำกับพวกเราอย่างกับพวกเราเป็นขยะไร้ค่า อีกทั้งพวกมันยังฆ่าคนไม่เลือกหน้าอีกต่างหาก"


"คนเหล่านี้มีจิตสังหารรุนแรง ข้าสงสัยว่าตระกูลเจียงจะทำเช่นไร"


"มา ไปดูที่คฤหาสน์เจ้าเมืองกันเถอะ"


"ถ้าเจ้าต้องการที่จะตายก็อย่าได้ลากข้าไปด้วย ข้าต้องการมีชีวิตอยู่ต่อไป ลองดูสิ่งที่ผู้คนตระกูลหลี่ได้ทำไว้สิ ถ้าหากข้าโดนฆ่าตาย ใครล่ะจะไปแก้แค้นให้ข้า"


................................................


ในเวลาเดียวกัน ณ คฤหาสน์เจ้าเมือง พวกเขาได้ยินว่าตระกูลหลี่ได้มาถึงแล้ว แม้พวกเขาจะเตรียมตัวกันแล้วแต่พวกเขายังหวาดกลัวตระกูลหลี่เมื่อได้ยินว่ามาถึงแล้วอีก


"นายน้อยอยู่ที่ไหน ตระกูลหลี่มาถึงแล้วนะ"


มีบางคนตะโกนออกมา ในเวลาคับขันเช่นนี้แต่เจียงเฉินซึ่งเป็นเสาหลักกลับไม่อยู่ เขาได้ซ่อนตัวอยู่ในเรือนที่พักของตน เขาไม่พบใครมาสองวันแล้ว


"เจียงเฉิง...ไปดูซิว่านายน้อยเจ้ากำลังทำอะไรอยู่ตอนนี้"


เจียงเจิ้นไห่พูดออกมาพร้อมมองไปยังเจียงเฉิง


"ขอรับ ท่านเจ้าเมือง"


เจียงเฉิงวิ่งตรงไปยังเรือนที่พักเจียงเฉิน ความเร็วของเขารวดเร็วกว่ากระต่ายที่วิ่งไวที่สุด


นาทีต่อมาเจียงเฉิงกลับมาหาเจียงเจิ้นไห่ด้วยใบหน้าปูดบวมและแววตาเขาฉายแววหวาดกลัวออกมา


"เกิดอะไรขึ้น?"


โจวเป่ยเฉินถามออกมา ด้วยใบหน้านิ่วคิ้วขมวด


"นายน้อยไล่ข้าออกมา และบอกข้าว่าไม่ให้ใครเข้ามารบกวนเขา"


เจียงเฉิงดูอารมณ์เสีย สถานการณ์คับขันเช่นนี้ เขาไม่แม้แต่เคาะประตู ได้เข้าไปในห้องเจียงเฉินทันทีและก่อนที่เขาทันจะพูดอะไรก็ถูกเจียงเฉินตบเข้าให้ และเจียงเฉินทำขาเขาเกือบหัก


'ทำไมข้าต้องมาเจ็บตัวอยู่เรื่อย' 


เจียงเฉิงแหงนหน้ามองดูท้องฟ้าด้วยน้ำตาคลอ เขาเป็นแค่คนส่งสาส์น เขาไม่สมควรที่จะโดนตบสิ


"ทำไมเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ไหนว่านายน้อยบอกพวกเราว่าแม้ท้องฟ้าจะร่วงหล่นแต่เขาจะเป็นคนที่ยืนด้านหน้าเอง ทำไมเขาถึงได้ซ่อนตัวในสถานการณ์เช่นนี้"


"นายน้อยไม่สามารถที่จะซ่อนตัวได้หรอก ตระกูลหลี่ก็มาที่นี่แล้ว พวกเราไม่สามารถซ่อนพวกเขาได้หรอก"


หลากหลายคนรู้สึกโกรธเกรี้ยว พวกเขาไม่รู้ว่านายน้อยคิดจะทำอะไร เขานั้นมีความมั่นใจเป็นอย่างมาก เขาได้บอกว่าจะปกป้องทุกคนจากศัตรู แต่ตอนนี้่ศัตรูได้มาถึงแล้ว เขายังซ่อนตัวในห้องเขาอยู่


"ทุกคนเงียบปาก มันจะต้องมีสาเหตุที่ทำให้นายน้อยไม่ได้ออกมาแน่"


.....................................


ปังงงงงงงงงงง!!


ทันใดนั้นก็มีเสียงดังออกมาจากหน้าทางเข้า ประตูทางเข้าคฤหาสน์ถูกทำลายเป็นชิ้นๆ และเสียงดังฟ้าผ่า


"ทุกคนในตระกูลเจียง ออกมารับความตายซะ!!"


เสียงดังสนั่น ดังก้องทั่วคฤหาสน์ ทุกคนได้ยินอย่างชัดเจนผู้ที่อยู่รอบๆคฤหาสน์ต่างหวาดกลัว


"จบกัน จบสิ้น ตระกูลเจียงจบสิ้นแล้ว"

ตระกูลหลี่ทรงพลังมาก โดยดูจากสิ่งที่พวกเขาได้ทำไป พวกเขาคงไม่ให้โอกาสผู้คนตระกูลเจียงมีชีวิตรอดเป็นแน่


"มา ไปดูกัน"


เจียงเจิ้นไห่กระชับเสื้อผ้าเขาและตรงไปที่หน้าทางเข้า คนของเขาได้หายใจลึกๆและตามเขาไป ในสถานการ์ณคับขันเช่นนี้ หากไม่แก้ไขให้ดี ในวันนี้ทุกคนอาจตายหมด


ไม่นานผู้คนจากตระกูลเจียงก็ได้ออกมาถึงทางเข้าคฤหาสน์ มองประตูที่กลายเป็นเศษเล็กเศษน้อย พวกเขาขวัญหายหมด พวกเขาได้เห็นคนจากตระกูลหลี่ และก็เห็นบุคคลที่ยืนด้านหน้าสวมใส่ชุดสีเหลือง วัยประมาณสี่สิบกว่าๆ มีร่างกายกำยำเทียบได้กับมู่หรงเจิ้น มีรอยบากเป็นรูปกากบาทไขว้ที่หน้าเขา ทำให้ทุกคนกลัวทันทีเมื่อได้เห็น


คนผู้นั้นคือผู้นำตระกูลหลี่ หลี่ชางเย่ว์ ข่าวลือว่าเป็นคนเหี้ยมโหดมาก ไร้หัวใจ เขาไม่เคยปล่อยให้ผู้ที่มาท้าทายเขาได้รอดกลับไปง่ายๆ ในเมื่อบุตรชายเขาถูกสังหารในเมืองเทียนเซียง และเขามาเพื่อที่จะแก้แค้นแทนบุตรชายเขา เขาจะทำลายคฤหาสน์เจ้าเมืองด้วยตัวเอง


ด้านหลังของหลี่ชางเย่ว์ มีชายแก่สองคนยืนอยู่ อายุราวๆห้าสิบปี พวกเขานั้นหน้าตาดูหยิ่งโอหังยิ่งนัก พวกนั้นอยู่ระดับแก่นแท้มนุษย์ คนหัวรุนแรงนับสิบคนที่อยู่ด้านหลังนั้นล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับฉีไห่ทั้งสิ้น ในหมู่พวกเขาได้มีชายคนหนึ่งซึ่งดูมืดมนและแสดงท่าทีเคียดแค้นออกมา นั่นเป็นเพราะเขาได้พบเจียงเจิ้นไห่


มันคือมู่หรงเทียน ผู้ซึ่งแจ้งข่าวให้แก่ตระกูลหลี่เกี่ยวกับความตายของนายน้อยของตระกูลหลี่ แม้ระยะทางระหว่างเมืองชื่อและเมืองเทียนเซียงจะยาวไกลยิ่ง เขาจึงกลับมาเมืองเทียนเซียงไม่ทัน

ด้วยความแข็งแกร่งของสองตระกูลนั้นเห็นได้ชัด ตระกูลเจียงนั้นจบสิ้นแน่นอน


"มันผู้ใดคือเจียงเฉิน?!"


หลี่ชางเยว์ได้ถามออกมาด้วยเสียงดังชัดกังวาล สร้างความตกใจให้แก่ผู้ที่ได้ยิน เขามองเหี้ยมไปยังผู้คนจากตระกูลเจียง เขาไม่ได้บุกไปหาตระกูลเจียงในทันที เพราะในวันนี้จะเป็นจุดจบของตระกูลเจียง

ในอีกไม่นานคนตระกูลเจียงทุกคนจะต้องตาย เขาต้องการทราบว่ามันผู้ใดคือเจียงเฉินและจะถามเขาว่ามันกล้าดียังไงที่มาสังหารบุตรชายเขา


"ข้าคือเจียงเจิ้นไห่ ข้าเป็นผู้สังหารบุตรชายเจ้าเอง เจียงเฉินไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง!"


เจียงเจิ้นไห่กล่าวออกมา ตระกูลหลี่ไม่ได้คิดที่จะปล่อยให้คนในตระกูลเจียงรอดชีวิตไปได้สักคนแน่ ดังนั้น เจียงเจิ้นไห่จึงออกตัวปกป้องเจียงเฉินด้วยทั้งหมดของเขา ให้บุตรเขาสามารถหนีไปให้ได้ ให้ตระกูลเจียงสามารถคงอยู่ต่อไปได้


"ไม่ใช่ นายน้อยได้ถูกเจียงเฉินเป็นผู้สังหารต่างหาก นักปรุงยาผู้ที่ติดตามนายน้อยได้ถูกเจียงเจิ้นไห่สังหาร ทั้งคู่นั้นมีความผิดไม่สามารถละเว้นได้ขอรับ เจ้าบ้าเจียงเฉินมันต้องซ่อนตัวอยู่เป็นแน่"


มู่หรงเทียนก้าวมาข้างหน้าแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เคียดแค้นอย่างมาก ตระกูลมู่หรงได้นำความแค้นทั้งหมดไปลงที่เจียงเจิ้นไห่และเจียงเฉินดั่งน้ำตกที่ไม่มีวันหยุด มีทางเดียวที่จะทำให้ความเคียดแค้นหายไปได้คือตระกูลเจียงมันต้องพินาศ


"ซ่อนตัวงั้นรึ งั้นข้าจะสังหารบิดาของมันก่อน ดูซิว่ามันจะออกมาหรือไม่"


รอยยิ้มเหี้ยมปรากฎขึ้นที่หน้าของหลี่ชางเย่ว์ จิตสังหารแผ่ออกมาจากร่างกายเขา


ทุกคนจากตระกูลเจียงหน้าซีดขาว พวกเขารู้สึกได้จากจิตสังหารของหลี่ชางเยว์ ถึงตอนนี้เจียงเฉินซึ่งได้พูดว่าจะยืนอยู่ด้านหน้าปกป้องพวกเขาเวลาพบกับสถานการณ์ที่เป็นอันตรายก็ยังไม่พบตัว ในใจพวกเขาเศร้ามาก พวกเขาล้วนสิ้นหวัง


"ข้าเป็นผู้ที่สังหารคนจากตระกูลพวกท่าน อย่าไปทำอะไรกับผู้อื่น ตระกูลหลี่เป็นตระกูลที่น่านับถือจากเมืองชื่อและท่าน ผู้นำตระกูลหลี่ก็เป็นผู้ที่มีชื่อเสียงมาก ข้าเชื่อว่าท่านคงไม่ทำให้คนอื่นๆต้องตกที่นั่งลำบาก"


เจียงเจิ้นไห่กล่าวออกมา


"ท่านเจ้าเมือง"


โจวเป่ยเฉินกะพริบตาและได้ขบฟันแน่น 


"พวกข้าก็จะตายพร้อมท่าน"


"เจียงเจิ้นไห่ เจ้าต้องตายวันนี้ ดังนั้นบุตรชายเจ้า ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องซ่อนตัวจากข้า ข้าจะทำลายทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเจ้า และทุกคนจะต้องตายวันนี้"


รอยบากของหลี่ชางเย่ว์ที่น่าสะพรึง เขาได้พูดอีกครั้งพร้อมทั้งเผยรอยยิ้มเหี้ยม


"แต่ข้าจะให้โอกาสเจ้า หากเจ้าคุกเข่าหมอบคลานและโขกหัวสามครั้งต่อข้า ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า"


หลังเขากล่าวจบบรรยากาศในตระกูลเจียงเริ่มเปลี่ยนไป บรรดาผู้ที่มีตำแหน่งใหญ่โตในตระกูลเจียงล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับฉีไห่ทั้งสิ้น สิ่งที่หลี่ชางเย่ว์กล่าวนั้นมันพุ่งเป้าไปที่พวกเขา แต่สำหรับยามและเหล่าผู้เชี่ยวชาญที่อยู่เบื้องหลัง พวกเขาไม่ได้รับโอกาสแม้แต่คุกเข่าให้แก่หลี่ชางเย่ว์


"ท่านเจ้าเมือง ข้าน้อยขออภัย แต่ข้ายังไม่อยากตาย"


ชายคนหนึ่งได้กุมมือของเขาทำความเคารพเจียงเจิ้นไห่ ก่อนที่เขาจะเดินตรงไปยังหลี่ชางเย่ว์ เขาคุกเข่าต่อหน้าหลี่ชางเยว่และโขกหัวสามครั้ง

====================================


โปรดติดตามตอนต่อไป...