ฤทธิ์กระบี่เทพมารราคะสยบปฐพี..!!

        พอถิงถิงได้ยินสิ่งเว่ยเซี่ย กล่าวออกมานางก็โวยวายเสียงดังลั่นด้วยความโกรธ "ร่วมรักบ้าบออะไรของเจ้า เจ้าโจรบ้ากาม พูดจาไร้สาระ กระบี่เล่มนั้นเป็นคนบอกรึ? ข้าว่าไม่ใช่หรอก เจ้าต่างหากที่เป็นคนพูดเอง"ถิงถิงแยกเขี้ยวเคี้ยวฟัน ก่อนนางจะชักกระบี่ของมารดาออกมา และคิดจะพุ่งเข้าแทงเว่ยเซี่ย

        "ใจเย็นก่อนน้องถิงถิง! มันไม่ใช่ความคิดของข้าจริง ๆ เป็นเจ้ากระบี่เล่มนี้ต่างหากที่บอกมา"

        เว่ยเซี่ยพยายามร้องห้าม แต่ดูเหมือนถิงถิงจะไม่สนใจ แถมยังโกรธหนักกว่าเดิม "ใครเป็นน้องเจ้ากัน! เกิดก่อนข้าแค่ไม่กี่ปี และข้าไม่นับญาติกับโจรลามกเช่นเจ้า ตายซะ…!" ถิงถิงเลือดขึ้นหน้า และพุ่งกระบี่ในมือเข้ามาสังหารเว่ยเซี่ย ตัวเว่ยเซี่ยนั่นไม่มีความคิดที่จะต่อสู้ หรือทำร้ายนาง แต่ทว่า…เจ้ากระบี่เทพละม้ายคะในมือของมัน กลับขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวเอง เว่ยเซี่ยพยายามแข็งขืนแต่ก็ไร้ความหมาย ทั้งสองจึงปะทะกระบี่กันจนเกิดประกายไฟวูบวาบไปทั่วถ้ำ

        "หยุดนะทั้งสองคนอย่าสู้กัน..!" เยเหนียงร้องห้ามเสียงดัง แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล เว่ยเซี่ยเองก็บอกนางกลับไป ว่ามันไม่ได้อยากสู้ แต่มิอาจควบคุมกระบี่เทพมารราคะ ในมือได้ ส่วนถิงถิงนั้นไม่คิดฟังคำมารดาเพราะนางโกรธจัดจนหน้ามืดตามัว

        เมื่อเยเหนียงใช้เสียงห้ามแล้วไม่ได้ผล นางจึงต้องจำใจใช้กำลังเข้ามาหยุดการต่อสู้ การปะทะกันของเว่ยเซี่ย และ ถิงถิงถูกเยเหนียงเข้าแทรกแซง นางคิดตนเองมีวรยุทธ์เหนือกว่าเด็กหนุ่มเด็กสาวทั้งสองคน และสามารถหยุดพวกเขาได้ แต่ดูเหมือนว่านางจะคิดผิด ด้วยความสามารถที่เยเหนียงมีนั้นหยุดถิงถิงได้จริง และอาจจะพอหยุดเว่ยเซี่ยได้ด้วย ถ้ามัน…ไม่ได้มีกระบี่เทพมารราคะ ในมือ

        เจ้ากระบี่มาร กวัดแกว่งตนเองไปมา และเพียงไม่กี่กระบวนท่า กระบี่ในมือของถิงถิงก็หลุดกระเด็นแถมมันยังเฉือนตัดจนเสื้อผ้าของนางขาดวิ่น จนเผยให้เห็นไปถึงผิวกายด้านใน ถิงถิงถึงกับตกใจก่อนกรีดร้องออกมา ส่วนเยเหนียงเองก็ไม่รอดเช่นกัน สองแม่ลูกคนงามในเวลานี้จึงต้องรีบก้าวถอยพร้อมเอาแขนเอามือมาปกปิดเรือนร่างในส่วนที่เสื้อผ้าถูกตัดขาด  เว่ยเซี่ยเองก็ตกใจมาก แต่มันก็แอบใจเต้นโครมครามเมื่อเห็น ผิวเนื้อขาวเนียนของสองแม่ลูก

        "นะ…น้องถิงถิง ท่านป้า ข้าขออภัยด้วย ข้าไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ " เว่ยเซี่ย กล่าวออกมาด้วยสีหน้ากึ่งสำนึกผิดกึ่งยิ้มที่มุมปากเล็ก ๆ ด้วยความทะลึ่งลามก

        "หลับตาซะ..! หันไปทางอื่น อย่ามองนะเจ้าโจรลามก ถ้ามองละก็ข้าจะควักลูกตาเจ้าออกมาแน่คอยดู" ใบหน้าของถิงถิงแดงก่ำด้วยความเขินอาย ก่อนจะตวาดออกมาเสียงดัง ส่วนเยเหนียงเองก็เอียงอายเช่นกัน แต่นางมิได้โวยวายเช่นบุตรสาว และพอสองแม่ลูกถอยห่าง (ห้ามผวน) เจ้ากระบี่เทพมารราคะจึงสงบลงก่อนที่เว่ยเซี่ยจะสามารถควบคุมมือของตนเองได้อีกครั้ง จากนั้นสองแม่ลูกจึงได้เห็นภาพอันแปลกประหลาดตรงหน้า ซึ่งก็คือภาพที่เว่ยเซี่ยกำลังทะเลาะถกเถียงอยู่กับกระบี่สีดำเล่มยาวในมือ

        "ให้ตายเถอะ ข้าไม่น่าหลงขึ้นไปดึงเจ้ากระบี่เล่มนี้ขึ้นมาเลยจริง ๆ " เว่ยเซี่ยทอดถอนหายใจก่อนจะส่ายศีรษะไปมา ก่อนเก็บมันเข้าฝัก จากนั้นก็เบือนหน้าไปมองทางอื่น แล้วก็กล่าวบางอย่างขึ้น "ท่านป้ากับน้องถิงถิงรออยู่ตรงนี้ก่อน ประเดี๋ยวข้าจะลองไปหาทางออกดูอีกรอบ" เมื่อพูดจบเว่ยเซี่ยก็เดินจากไปทันที เยเหนียงก็เลยหันไปคุยบางอย่างกับบุตรสาวของนาง จะว่าคุยคงไม่ถูกนัก ใช้คำว่าตำหนิจะเหมาะเสียกว่า เพราะถิงถิงนั้นใจร้อนวู่วามทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง นางเลยต้องคอตก ก้มหน้า รับฟังมารดาบ่นยาว ๆ ไป

        **

        เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งก้านธูปเว่ยเซี่ยจึงกลับมาหาสองแม่ลูกอีกครั้ง ซึ่งใบหน้าท่าทางบ่งบอกถึงผิดหวังชัดเจนเพราะมันไม่พบทางออกใดเลย และหากขืนยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ทั้งสามคงได้ตายกลายเป็นผีเฝ้าถ้ำแห่งนี้เป็นแน่ ซึ่งนั้นไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนต้องการ แต่จะทำหนทางใดได้อีกเล่า...

        ก่อนที่ในยามนั้นเอง เยเหนียงที่นั่งนิ่งเงียบอยู่มาสักพักใหญ่แล้ว ก็ได้ตัดสินใจกระทำการบางอย่างขึ้น สองนิ้วของนางยกตวัดไปมาก่อนจะพุ่งเข้าไปสกัดจุดใบ้ และจุดเคลื่อนไหวของบุตรสาว ถิงถิงกับเว่ยเซี่ยถึงกับตกใจเป็นอย่างมาก "ท…ท่านป้าท่านคิดจะทำอันใด!? " เว่ยเซี่ยเบิกตากว้างก่อนจะเอ่ยถามป้าของมันออกมา เยเหนียงนิ่งเงียบก่อนจะใช้กระบี่เฉือนตัดชายแขนเสื้อออกมาเป็นทางยาวสองชิ้น ชิ้นหนึ่งนำไปผูกตาของถิงถิงเอาไว้ ทำเสร็จแล้วจึงหันมาพูดกับเว่ยเซี่ยด้วยสีหน้าขึงขัง

        "ฟังป้าให้ดีนะเว่ยเซี่ย เจ้าจงรับผ้าชิ้นนี้ไปผูกตา แล้วนอนลงนิ่ง ๆ กับพื้นดิน จากนั้นป้าจะเป็นคนทำที่เหลือเอง เจ้าคงจะรู้นะ...ว่าป้าหมายถึงจะกระทำทำสิ่งใด…" คำกล่าวของเยเหนียงทำเอาเว่ยเซี่ยนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนที่มันจะเข้าใจความหมายของสิ่งที่เยเหนียงบอก "ทะ…ท่านป้า…มันจะดีรึ? ข้าว่าพวกเรามาลองหา….." เว่ยเซี่ยยังกล่าวไม่จบมันก็นิ่งเงียบไป และเริ่มคิดในใจ "จะหาทางออกใดได้อีก ข้าลองหาจนทั่วแล้วหลายรอบ ไม่มีเลย ท่านป้าเองก็คงรู้ดี จึงต้องตัดสินใจทำตามที่เจ้ากระบี่บ้าเล่มนี้ต้องการ…"

        เว่ยเซี่ยเงียบไปเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจ และเอ่ยออกมาเบา ๆ "ข้าเข้าใจแล้วขอรับท่านป้า" จากนั้นมันก็ก้าวเข้ามาหาเยเหนียงแล้วรับเศษผ้ามาผูกปิดตา ก่อนจะนอนลงตามที่เยเหนียงบอก ในใจของเว่ยเซี่ยรู้สึกผิดเป็นอย่างมากที่จะต้องมาสมสู่ กับป้าแท้ ๆ ของมันเอง แต่อีกใจก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก เหตุเพราะใบหน้าของเยเหนียง ละม้ายคล้ายกับฟางเหนียงมารดาของมันกระมัง แค่คิดถึงจุดนี้เจ้าท่อนมังกรที่นอนสงบนิ่งอยู่ตรงหว่างขาก็พลันพองแข็งเป็นลำขึ้นมาทันที

        ใครจะไปรู้ ว่าการที่ถูกปิดตาแบบนี้ มันช่างน่าตื่นเต้นเสียยิ่งกว่ามองเห็นทุกอย่างชัดเจนเสียอีก หัวใจของเว่ยเซี่ยเต้นระส่ำจนแทบจะระเบิด ทุกอย่างเงียบสงัดไร้เสียงของเยเหนียงด้วยซ้ำ ก่อนที่หูของเว่ยเซี่ยจะเริ่มได้ยินวัตถุบางอย่างตกกระทบลงบนพื้นอย่างแผ่วเบา ไม่ต้องเดาก็พอจะบอกได้ว่ามันจะต้องเป็นเสื้อผ้าของเยเหนียงที่ถูกถอดออกอย่างแน่นอน นั้นก็แปลว่ายามนี้ร่างกายของนางจะต้องเปลือยเปล่าเหมือนที่เว่ยเซี่ยเคยแอบเห็นก่อนหน้านี้ ยิ่งมันนึกถึงเท่าไหร่ เจ้าท่อนมังกรก็ยิ่งผงกหัวงึก ๆ จนปวด มือสองข้างของเว่ยเซี่ย อยากจะพุ่งขึ้นมาถอดผ้าปิดตา เพื่อดูเรือนร่างอันอวบอั๋นของท่านป้าคนงามมันใจจะขาด แต่ก็ทำมิได้…

        จากนั้นเว่ยเซี่ยก็รู้สึกถึงมือของเยเหนียงที่เอื้อมมาปลดสายรัดเอว และถอดกางเกงของมันออก ขนทั่วร่างเว่ยเซี่ยขนลุกซู่เมื่อรู้สึกอากาศเย็น ๆ ภายในถ้ำ แต่อวัยวะบางอย่างตรงหว่างขาของมันกลับตั้งชูชันยิ่งกว่าเมื่อได้รับอิสระจากกางเกงที่กักขังมันอยู่ ยามนั้นคล้ายเว่ยเซี่ยจะได้ยินเสียงของเยเหนียงอุทานออกมาเบา ๆ สั้น ๆ จับใจความได้ว่า "อุ๊ย! ทำไมมันถึงได้ใหญ่โตมโหฬารขนาดนี้ ใหญ่กว่าของท่านพี่..ใหญ่กว่าของ……เว่ยถังเสียอีก" จากนั้นนางก็นิ่งเงียบไป

        ดวงตาของเว่ยเซี่ยพลันเบิกกว้างในความมืดของผ้าที่ปิดตา ก่อนที่มันจะครุ่นคิดในใจ"ท่านป้ากล่าวเช่นไรนะ ใหญ่กว่าของท่านพ่อกระนั้นรึ!? เช่นนั้นก็หมายความว่า ท่านป้าเคยเห็นของท่านพ่อหรือว่าทั้งสองคนจะเคย……" ยิ่งคิดเว่ยเซี่ยก็ยิ่งตื่นเต้น มันไม่รู้ว่าในอดีตเกิดอันใดขึ้นระหว่างคนทั้งคู่ แต่มันจะต้องซับซ้อนมากแน่ ๆ และในขณะที่เว่ยเซี่ยคิดอยู่นั้นเอง ร่างกายของมันก็พลันกระตุกเกร็งอย่างรวดเร็วเมื่อพบว่ายามนี้ที่ลำโคนของเจ้ามังกรยักษ์ตาเดียวได้มีมือนิ่ม ๆ อุ่น ๆ มีสัมผัสมัน แน่นอนจะเป็นมือของผู้ใดไม่ได้ ท่านป้าคนงามของมันนั้นเอง

        แค่นางกำเบา ๆ บวกกับในหัวของเว่ยเซี่ยที่ คิดถึงเป็นภาพใบหน้าของฟางเหนียงมารดามัน เพียงเท่านี้น้ำกามของมันก็แทบจะระเบิดทะลักออกมาแล้ว "อูยย…ยยยย ซี้ดดด….ดดด ข้าจะไม่ไหวแล้ว แต่ต้องอดทนไว้ก่อน วิชา ปราณมังกรราคะทระนง" เว่ยเซี่ยร้องคร่ำครวญในใจด้วยความเสียวซ่านก่อนที่มันจะเร่งโคจรลมปราณไปที่ท่อนมังกรเพื่อไม่ให้มันพ่นพิษออกมาก่อนเวลาอันสมควร

        เว่ยเซี่ยรู้สึกถึงหนังหุ้มของเจ้ามังกรยักษ์ตาเดียวที่โดนรูดถอกขึ้นลงอย่างแผ่วสองสามครั้งก่อนที่จะหยุดลง จากนั้นทุกอย่างก็เงียบไป มันมารู้สึกตัวอีกทีก็พบว่า เจ้ามังกรยักษ์ตาเดียวที่กำลังผงาดหัวชูชันถูกอะไรบางอย่างที่คล้ายรู นิ่ม ๆ เปียกแฉะ สวมทับลงมาอย่างนิ่มนวล ดวงตาของเว่ยเซี่ยเบิกกว้างยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ มันรู้แจ้งทันทีว่าสิ่งสิ่งนี้คือ คูหาโคกสวรรค์อันโหนกนูนของเยเหนียง นางกำลังควบขย่มเว่ยเซี่ย อยู่บนร่างกายท่อนล่างนั้นเอง..

        จบบท