เจียงเยี่ยนใช้มือลูบใบหน้าตน เห็นคราบโลหิตเหนียวเหนอะติดมือ ทำให้มันเกิดโทสะพุ่งขึ้นเพราะเซี่ยจงทำร้ายผู้มีพระคุณของมัน
ส่วนด้านเซี่ยจงยังคงใช้ดาบรุกไล่ไป๋เหวินโจวไม่หยุด ยามนี้พลังลมปราณของไป๋เหวินโจวเฉกเช่นตะเกียงใกล้สิ้นแสง เขาแทบไม่เหลือพลังพอจะรับมือเซี่ยจงได้
ดาบมือซ้ายของเซี่ยจงว่องไวดุจสายลม พลังของมันพัดเอาเศษดินทรายปลิวว่อนใส่ใบหน้าไป๋เหวินโจว
ไป๋เหวินโจวรีบโบกแขนเสื้อปัดป้องเศษดินทรายที่พุ่งเข้ามา แต่ชั่วพริบตานั้นดาบของเซี่ยจงก็กรีดใส่ร่างกายเขาอีกสองสามแผล
เซี่ยจงทำตามที่ไป๋เหวินโจวสั่งสอน เพลงดาบใช้เพียงกระบวนท่าเดียวก็พอแล้ว ตัดกระบวนท่าที่ซับซ้อนเกินไปทำให้เพลงดาบเยิ่นเย้อไม่จำเป็น
ดาบของเซี่ยจงฟันอย่างเรียบง่ายธรรมดา แต่พลังแกร่งกร้าวล้นเหลือ ไป๋เหวินโจวได้แต่ลอบหัวร่อที่คำชี้แนะตนกลับย้อนมาคร่าชีวิตตน
“หยุด!” เสียงตวาดหนึ่งดังลั่นประดุจขุนเขาทลาย เจียงเยี่ยนในตอนนี้กำหมัดแน่น กายสั่นสะท้านไม่หยุด ดวงตาของเขาเหลือกขาว
“ข้า..บอก..ให้..หยุด!”
ทันใดนั้นเจียงเยี่ยนพุ่งเข้าหาเซี่ยจงดุจสายฟ้า มันฟาดฝ่ามืออกด้วยพลังภายในอันลึกล้ำ
ฝ่ามือเจียงเยี่ยนคล้ายมีประกายสายฟ้าสีทองครอบคลุม มันอัดแน่นรุนแรงถึงขีดสุด!
เซี่ยจงใจหายวาบรีบกวาดดาบฟันใส่เอวเจียงเยี่ยนอย่างรวดเร็ว
เพล้ง!!
เจียงเยี่ยนตบฝ่ามือใส่ดาบเซี่ยจงจนใบดาบของมันแตกกระจายราวกับกระจกที่ถูกทุบแตก
เซี่ยจงรีบถอยกายหลบด้วยความตื่นตระหนก แต่เจียงเยี่ยนคล้ายขาดสติมันพุ่งร่างใส่เซี่ยจงพร้อมกับต่อยหมัดใส่เซี่ยจง พลังหมัดครอบคลุมเป็นวงกว้าง
หมัดยังไม่บรรลุถึง เซี่ยจงก็รู้สึกโดนคุกคามจนหายใจไม่ออก
โครม!!
หมัดของเจียงเยี่ยนต่อยใส่ใบหน้าเซี่ยจง ทำให้เซี่ยจงต้องรีบยกสองมือปิดป้อง พลังหมัดเจียงเยี่ยนต่อยกระดูกแขนมันจนแหลกสลาย ร่างของเซี่ยจงกระเด็นไปไกลหลายวา
เซี่ยจงรีบลุกขึ้น สีหน้ามันตอนนี้แตกตื่นยิ่งกว่าเห็นปีศาจ มันร่ำร้องโวยวายวิ่งหนีเข้าป่าไปทันที
ไป๋เหวินโจวอดรู้สึกทึ่งไม่ได้ ตอนที่เขาพบเจียงเยี่ยน เด็กหนุ่มผู้นี้กำลังถูกหงหู่บีบคอจึงลงมือช่วยเหลือ นึกไม่ถึงลมปราณจากจุดชีพจรเทพดับสูญกลับลึกล้ำถึงเพียงนี้
ตาขาวของเจียงเยี่ยนค่อยๆ กลับเป็นปกติ ร่างกายเขาสั่นสะท้านไม่หยุด ไป๋เหวินโจวรีบถามว่า
“เจ้าเป็นยังไงบ้าง?”เจียงเยี่ยนตอบ“ข้า..ข้า..ร่างกายจะระเบิด!”
ไป๋เหวินโจวใจหายวาบ เจียงเยี่ยนคุมลมปราณในร่างกายตนเองไม่ได้ อาจถูกธาตุไฟเข้าแทรกทำให้ถึงแก่ชีวิตได้!
เจียงเยี่ยนร้องอย่างทรมานใช้สองมือกอดรัดตัวเอง เขารู้สึกทรมานจนต้องคุกเข่าลง
เห็นใบหน้าเจียงเยี่ยนขาวซีด มีเหงื่อไหลซึมผุดขึ้นเต็ม ไป๋เหวินโจวรีบพุ่งกายเข้าไปหาจากนั้นทาบฝ่ามือใส่หลังเจียงเยี่ยน เร่งลมปราณให้ทันที
แต่ลมปราณของไป๋เหวินโจวหมดสิ้นแล้ว เขาไม่สามารถช่วยอะไรได้
เจียงเยี่ยนพยามรวบรวมสมาธิข่มอารมณ์ตามที่บิดามันสอน แต่ความเจ็บปวดกลับทำให้สมาธิแตกซ่าน
ไป๋เหวินโจวพลันฉุกใจคิด“จู๋ไข่เยี่ยน เจ้าเดินลมปราณเป็นหรือไม่”
เจียงเยี่ยนพยักหน้า บิดาของมันเคยสอนให้เดินลมปราณตั้งแต่เล็ก
ไป๋เหวินโจวรีบบอก“รวมพลังที่จุดตันเถียนที่ใต้สะดือก่อน”
“ข้า..ข้าไม่รู้จักจุดตันเถียน”
ไป๋เหวินโจวรีบชี้นิ้วไปที่จุดใต้สะดือของเจียงเยี่ยนทันที
“เจ้าเดินลมปราณจากจุดชีพจรเทพดับสูญซึ่งอยู่ที่หน้าอกไปเก็บที่จุดตันเถียนใต้สะดือ จากนั้นเดินลมปราณมาตามนิ้วข้า”
นิ้วของไป๋เหวินโจวลากจากจุดตันเถียนผ่านขึ้นไปยังหัวไหล่ แขน และสิ้นสุดที่ฝ่ามือเจียงเยียน
เจียงเยี่ยนรีบทำตาม มันค่อยเดินลมปราณจากหน้าอกไปที่จุดตันเถียนใต้สะดือก่อนเพื่อสะสมลมปราณให้ได้ระดับหนึ่งจากนั้นค่อยๆ นำลมปราณออกจากจุดตันเถียนไปที่ฝ่ามือ
“กระแทกฝ่ามือใส่พื้นดินเพื่อระบายออก” ไป๋เหวินโจวสั่ง
เจียงเยี่ยนร้องคำหนึ่งรีบทำตามสะบัดฝ่ามือไปที่ฟื้นดินทันที
ตูม!!
เศษดินหญ้ารอบกายเจียงเยี่ยนปลิวคละคลุ้ง พลังลมปราณที่อัดแน่นของเจียงเยี่ยนถูกระบายออกไปส่วนหนึ่ง พื้นดินเป็นหลุมลึกรูปฝ่ามือ
“ทำซ้ำอีก” ไป๋เหวินโจวสั่ง
เจียงเยี่ยนตวาด มันเร่งพลังลมปราณตนเองถึงที่สุดจากนั้นกระแทกใส่ดิน ครานี้พลังของมันรุนแรงมหาศาลแผ่กระจายเป็นบริเวณกว้าง ไป๋เหวินโจวที่ไม่เหลือลมปราณคุ้มครองตนเองอยู่เลยถึงกับถูกพลังมหาศาลกระแทกถอยกายไปสามก้าว
พื้นดินรอบกายเจียงเยี่ยนเป็นหลุมกว้าง เจียงเยี่ยนอดตะลึงในพลังของตนไม่ได้
“ท่านไป๋ ข้า..ข้าไม่รู้สึกเจ็บปวดเท่าใดแล้ว”
เจียงเยี่ยนตื่นเต้นยิ่ง ทุกครั้งที่ลมปราณมันทะลักออกจากจุดชีพจรเทพดับสูญ บิดามันจะสอนให้รีบรวบรวมสมาธิ ระงับอารมณ์ อาการเจ็บปวดจะค่อยๆ หายไป นับเป็นการข่มอาการเจ็บปวดไว้ชั่วคราว แต่ที่ไป๋เหวินโจวบอกคือสอนการระบายพลังลมปราณออกมา
ไป๋เหวินโจวกล่าวว่า “ลมปราณที่อัดแน่นอยู่ภายในกาย ยิ่งเจ้าสะกดไว้ก็ยิ่งเจ็บปวด หากเจ้านำมาใช้ได้ความเจ็บปวดก็จะหายไป”
เจียงเยี่ยนเห็นไป๋เหวินโจวช่วยเหลือเขาหลายครั้งจึงรู้สึกตื้นตัน เขารีบคุกเข่าโขกหัวขอบคุณ
“ไม่ต้อง” ไป๋เหวินโจวบอก
“ไม่ได้ ท่านจะรับข้าเป็นศิษย์มิใช่หรือ จะอย่างไรข้าต้องคุกเข่าคำนับท่านเป็นอาจารย์อยู่แล้ว” เจียงเยี่ยนแย้ง
ไป๋เหวินโจวยิ้ม เจียงเยี่ยนคุกเข่ากราบเก้าครั้งพร้อมเรียก
“อาจารย์”
ไป๋เหวินโจวพยักหน้าสั่งให้ลุกขึ้น เจียงเยี่ยนรีบถาม
“แผลของท่านเล่า จะทำอย่างไร?”
ไป๋เหวินโจวส่ายหน้า
“ข้ามียารักษา แผลภายนอกไม่เป็นอะไรมากนัก”
เห็นไป๋เหวินโจวหยิบขวดยาเล็กๆ ออกมาจากหน้าอกเสื้อ เปิดจุกขวดยาออกและเทผงยาสีเหลืองใส่ผิวกายตนเอง จากนั้นใช้ฉีกเสื้อผ้ามาพันแผลไว้
วุ่นวายอีกพักหนึ่ง ดวงอาทิตย์ก็ใกล้จะลับขอบฟ้า แสงอาทิตย์ส่องเป็นประกายสีทองตัดผ่านกับต้นไม้ใบหญ้าอันเขียวขจี ให้ความงดงามจับตา
เจียงเยี่ยนกล่าว“วันนี้เย็นมากแล้ว ข้าต้องรีบกลับบ้าน ไว้พรุ่งนี้ข้าจะนำอาหารมาให้”
ไป๋เหวินโจวพยักหน้าโบกมือให้มันรีบไป
เจียงเยี่ยนเดินไปได้หลายก้าวก็หันมามอง
“ท่านบาดเจ็บสาหัส อยู่คนเดียวได้หรือไม่?”
ไป๋เหวินโจวพยักหน้า“รีบไปเถอะ”
“ถ้าพวกมันกลับมาอีกเล่า?” เจียงเยี่ยนถาม
“ไม่ต้องห่วง ชีวิตข้าเผชิญอันตรายมากต่อมากแล้ว”
เจียงเยี่ยนบอก“อาจารย์ ท่านดูแลตนเองด้วย”
ไป๋เหวินโจวยิ้มให้ “เจ้าไปได้แล้ว”
ที่จริงไป๋เหวินโจวยังต้องการสอบถามว่าเจียงเยี่ยนเป็นใคร บ้านอยู่ที่ใด แต่วันนี้มันเหน็ดเหนื่อยอย่างมากต้องการพักผ่อน ไว้พรุ่งนี้ค่อยสอบถามก็ยังไม่สาย
เจียงเยี่ยนหันกายไปจากนั้นสะกิดเท้าคราหนึ่ง ร่างของมันก็พุ่งตรงไปดุจนกนางแอ่นโผบิน วิชาตัวเบาของเจียงเยี่ยนถือว่ายอดเยี่ยมทั้งที่มีอายุเพียงแค่สิบหกปี
ไป๋เหวินโจวเอนกายพิงกับต้นไม้ใหญ่อย่างช้าๆ พลังลมปราณของมันหมดสิ้นแล้ว คาดว่าต้องใช้เวลาพักผ่อนถึงสองวันจึงจะฟื้นฟูลมปราณได้ สำหรับบาดแผลภายนอกไม่นับว่าเป็นอย่างไรได้
เห็นเจียงเยี่ยนหายลับไปกับตา ดวงตาไป๋เหวินโจวพลันปรากฏความอำมหิตขึ้น
“เจ้าเด็กนั่นซ่อนอยู่ที่สกุลเจียงแห่งทะเลสาบซีหู ข้าต้องกำจัดมันให้ได้!”
จบตอนที่ 5ไป๋เหวินโจวจะรู้ไหมว่าเด็กน้อยที่เขาต้องการกำจัดคือลูกศิษย์ที่เขาช่วยชีวิตไว้หลายครั้ง ถ้ารู้จะเกิดอะไรขึ้น จะเป็นยังไงต่อ โปรดติดตามตอนหน้าจ้า
432
