EP.1/2
[เงื่อนไขของผู้ใช้งาน“สิ้นสุดพันธะในโลกเดิม” ได้รับการยืนยัน]
[ระบบสร้างบ้านในวันสิ้นโลก- เริ่มเปิดใช้งาน]
[กำลังทำการเชื่อมต่อ…กรุณารอสักครู่]
เสียงเรียบเย็นราวกับไร้อารมณ์ดังสะท้อนอยู่ในห้วงความมืดมิดของจิตใจแซนรู้สึกเหมือนหัวจะะเิ ความเ็ปร้าวแล่นวาบไปทั่วแขนข้างขวาและกลิ่นเหม็นเน่าที่แทรกเข้ามาในจมูกทำให้เธอต้องเบิกตาขึ้นอย่างใ
เพดานเหนือศีรษะเป็ผ้าใบสีดำขาดวิ่น
เสียงเอะอะและครวญครางของผู้คนดังเป็ระลอกไม่ใกล้ไม่ไกลแต่แค่เธอมองออกไปจสกผ้าใบสีดำนี้ไม่เห็นเท่านั้น
ตอนนี้เธอกำลังนอนอยู่บนฟูกบางเฉียบในกระโจมผ้าใบเก่าๆที่เรียงต่อกันเป็แถว
ไม่ใช่โรงพยาบาลไม่ใช่ห้องฉุกเฉิน
ที่นี่คือ…ค่ายอพยพ?
ความทรงจำของเธอตอนนี้มันเลือนลางเกินไป!
เธอพยายามลุกขึ้นแต่ต้องชะงักเพราะความเจ็บแปลบที่แขนร่างกายเธออ่อนล้า ราวกับฝืนต้านความตายมาได้เพียงนิดเดียวเท่านั้น
“เกิดอะไรขึ้นกับฉัน…?”
[การเชื่อมต่อสำเร็จ]
[ขอต้อนรับผู้ใช้งานเข้าสู่“ระบบสร้างบ้านในวันสิ้นโลก”]
[ตรวจพบสถานะาเ็– กำลังฟื้นฟูพลังชีวิตเบื้องต้น 12%]
แซนเบิกตากว้างรีบกวาดตามองไปรอบๆ แต่กลับไม่มีใครอยู่ในผ้าใบผืนนี้ราวกับว่าเสียงนั้นมันดังอยู่ในหัวของเธอเพียงคนเดียว
สายตาของเธอเหม่อคล้ายกำลังประมวลความคิดแต่แล้วเธอก็ต้องสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อผ้าผืนหนึ่งที่ห่อของบางอย่างถูกยัดใส่มือของเธอ
“ลูกกินสักหน่อยจะได้มีแรง”
คนพูดน้ำเสียงดูสั่นเครือเมื่อแซนเงยขึ้นกลับต้องชะงัก
“แม่”
น้ำเสียงของแซนแหบพร่าเธอคิดว่าตัวเองตาฝาด เพียงแต่าแที่แขนทำให้เธอรับรู้ว่านี่คือความจริงแม่บุญธรรมของเธอที่ตายเพราะอุบัติเหตุแต่เพราะอะไรทำไมถึงมาอยู่ตรงหน้าเธอแบบนี้ล่ะ
ความทรงจำที่แตกเป็เสี่ยงกระจัดกระจายยังไม่ปะติดปะต่อแซนได้แต่จ้องหน้าหญิงตรงหน้าด้วยความสับสน
“ต่อไปอย่าทำเื่แบบนี้อีก”แม่ของเธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ทว่ามั่นคง
“คนพวกนั้นเป็พวกพลังพิเศษ พวกเขาฆ่าใครก็ได้ถ้า้าแม่ไม่อยากเสียลูกไปเพราะเื่แบบนี้หรอกนะ”
มือที่ถือห่อผ้าแน่นของแซนชะงักค้างกลางอากาศคำว่า “พลังพิเศษ”สะท้อนก้องในหัว
“…พลังพิเศษ?”
ความทรงจำที่ราวกับถูกกดทับไว้ค่อยๆทะลักกลับมาอย่างเ็ป ความปวดแปลบแล่นทั่วศีรษะ
ปีแรกหลังการระบาดของไวรัสซอมบี้โลกพังทลายลงในพริบตา ผู้รอดชีวิตบางคนวิวัฒน์จนมีพลังพิเศษแต่คนธรรมดาอย่างครอบครัวเธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากแลกแรงงานกับอาหารเพียงมื้อเดียว
เธอาเ็เพราะวิ่งไปขออาหารจากกลุ่มพวกพลังพิเศษแต่กลับถูกเพิกเฉย ราวกับเธอไม่มีชีวิต รถบรรทุกที่ขับผ่านแทบไม่เบรกทับคนที่หิวโหยกระเด็นกระดอนรวมถึงตัวเธอ
ยังดีที่พ่อกับแม่ช่วยเธอไว้ทันแม่ของเธอเคยเป็พยาบาล ใช้ผ้าขี้ริ้วและสมุนไพรพื้นๆ ช่วยรักษาเบื้องต้นส่วนพ่อก็ออกไปหาอาหารแทบทุกวันแม้จะไม่ได้มีพลังพิเศษแบบคนอื่นเขาก็ตามแต่พ่อก็ยังคงสมกับการเป็หัวหน้าครอบครัวที่ดีเสมอ
ความจริงที่น่าใกว่าคือที่นี่คือโลกใหม่ และพ่อแม่บุญธรรมของเธอในโลกเก่า กลับกลายมาเป็พ่อแม่แท้ๆในโลกนี้
แซนน้ำตาร่วงอีกครั้งไม่ใช่เพราะเ็ป แต่เพราะอบอุ่นจนเจ็บหัวใจต่างหาก
ทว่าเมื่อรู้ว่าโลกนี้โหดร้ายเกินไปครอบครัวที่สมบูรณ์ก็ไม่ต่างจากความทรงจำเก่า ถ้าเธอไม่สามารถปกป้องพวกเขาได้ไม่นานทุกอย่างก็จะเลือนหายไป
“แม่แล้วพ่อไปไหนคะ?”
ผู้เป็แม่เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบเสียงแ่
“พ่อของลูกออกไปกับกลุ่มล่าซอมบี้”
“อะไรนะคะ!?”แซนแทบลุกพรวดทั้งที่เจ็บ
เธอจำได้ดีพ่อของเธอไม่มีพลังพิเศษ เป็แค่คนธรรมดาที่ทำงานใช้แรงเพื่อแลกเศษอาหาร
“เพราะหนูาเ็ใช่มั้ยคะ?”
แม่ไม่ตอบในทันทีดวงตาที่หม่นเศร้าฉายชัดถึงความปวดใจ
“พ่ออยากแลกผลึกซอมบี้กับยาให้ลูก แต่...”
แซนไม่รอฟังแม่พูดให้จบเธอผุดลุกทันทีแม้แผลที่แขนจะยังเจ็บระบมก็ตาม
เธอวิ่งโซเซออกจากกระโจมผ้าใบพื้นดินแห้งแตกระแหง เศษผ้าใบเก่าๆ ถูกลมพัดปลิวเกลื่อนเด็กบางคนหันมองเธอด้วยสายตาไร้ความรู้สึก ไม่มีใครเอ่ยคำใด เพราะที่นี่ต่างคนต่างเอาตัวรอด
“อย่าไปเลยนะคะพ่อได้โปรด”
แซนวิ่งฝ่าเสียงเอะอะเสียงปืนแว่วจากแนวรั้วด้านนอก ลมหายใจเธอหอบจนแน่นอกแต่ขาเธอไม่ยอมหยุดพักเพราะกลัวเหลือเกินกับการสูญเสีย
ในที่สุดเธอก็มาถึงลานรวมพลเล็กๆ หลังค่ายจากความทรงจำที่เธอมีอยู่ที่นั่นมีชายหญิงกลุ่มหนึ่งในชุดเก่าๆ กำลังเช็คอาวุธแววตาเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงคนกลุ่มนี้เป็กลุ่มที่อยู่ระดับสูงกว่าคนะรรมดาเล็กน้อยเท่านั้นพวกเขามีดีเพราะมีอาวุธปืนอยู่ในมือ
แล้วเมื่อเธอกวาดสายตามองไปรอบๆเธอก็เห็นเขาจนได้ ชายวัยกลางคน แผ่นหลังคุ้นตา รอยยิ้มอบอุ่นที่เคยมีในโลกก่อน
“พ่อ!!”
เขาหันกลับมาพร้อมกับดวงตาเบิกกว้าง
“แซน!?ลูกมาทำอะไรตรงนี้!? ลูกยังเจ็บอยู่เลยนะ!”
แซนวิ่งเข้าไปกอดเขาซุกหน้าลงที่อกอุ่นนั้น น้ำตาไหลไม่หยุด
“อย่าไปเลยนะคะพ่อตอนนี้หนูไม่เป็อะไรแล้ว ถ้าหนูไม่ทำตัวโง่ๆ วันนั้น พ่อก็คงไม่ต้องมาที่นี่”
พ่อโอบเธอไว้มือหนาลูบหัวอย่างปลอบโยน
“แซนลูกไม่ผิด ที่พ่อกับแม่ยังมีชีวิตอยู่ทุกวันนี้ ก็เพราะลูก”
แต่มือที่สั่นน้อยๆของพ่อไม่อาจหลอกเธอได้เลย
“เราต้องล่าต้องแย่ง ถึงจะรอด”
เสียงของพ่อหนักแน่นแต่ความหวาดหวั่นแฝงอยู่ในน้ำเสียงนั้นอย่างชัดเจนแซนรู้ว่าพ่อเธอเองก็หวาดกลัวแต่เพราะไม่มีทางเลือกถึงได้ทำแบบนี้
ทันใดนั้นเอง
[พบพื้นที่ว่างเปล่าเป็จำนวนมากกรุณาระบุพื้นที่สำหรับสร้างบ้าน]
เสียงระบบดังขึ้นในหัวแซนอีกครั้งเธอชะงักหันไปมองรอบๆ สัญชาตญาณบางอย่างบอกว่าเธอกำลังมีบางสิ่งคุยกับเธออยู่
“แซนพ่อต้องรีบไป ไม่อย่างนั้นตำแหน่งจะถูกคนอื่นแย่งไป” พ่อเร่งเร้า
“พ่อเชื่อแซนนะคะ มันอันตรายเกินไป พ่ออยู่ที่นี่เถอะ”
เธอพูดกับพ่อแต่ยังใช้จิตนึกสั่งตรวจสอบระบบในใจ แล้วภาพก็ปรากฏขึ้น
โลกเบื้องนอกค่ายถูกแบ่งออกเป็ตารางสีเขียวเหมือนแผนที่ในเกม เธอเห็นพื้นที่ช่องหนึ่งสว่างขึ้น ราวกับกำลังรอเธอเลือก
ทันใดนั้นหน้าต่างระบบก็เด้งขึ้นตรงหน้าของเะอ แม้แต่พ่อที่ยืนอยู่ข้างๆก้ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น
[เข้าสู่โหมดสร้าง]
เมื่อเห็นหน้าจอของเกมที่คุ้นเคยจรงหน้าทำให้แซนถึงกับตกตะลึงเธอทดลองกดโหมดสร้างต่างๆในหน้าต่างระบบจากจิตสำนึกแล้วก็พบว่ามันคือเกมที่เธอลงทุนมากมายในการเก็บเงินเพื่อซื้อมันเกือบทุกเว่อร์ชั่นนั่นเอง!
เมื่อเห็นเหรียญที่อยู่ในเกมมีอยู่สองหมื่นเหรียญหัวใจของแซนก็รู้สึกมีความหวัง นอกจากนี้เธอยังสังเกตได้ว่ารอบๆพื้นที่ในค่ายอพยพแห่งนี้ แม้แต่ก้อนดิน ก้อนหินต้นหญ้าหรือจะเป็เศษไม้ก็สามารถขายมันได้ด้วยเช่นกัน!
“ลุงชาญเ้านายให้มาถามว่าจะไปด้วยกันไหม?”
เสียงที่เอ่ยเรียกนั้นทำให้ชาญชัยรู้สึกร้อนรนแต่แซนไม่ยอมปล่อย
“พ่อกลับไปที่กระโจมกับแซนนะคะพ่อไม่ต้องไปแล้ว”
16K
![กลรักวังหลวง [서현]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1578381443_2778631.webp)
