"อ่าาาาาาา" เป็เสียงของผมที่กำลังบิด ขี้เกลียดหลังจากตื่นนอน "กี่โมงแล้วนะ คงไม่รู้หรอกก็เราไม่มีนาฬิกานี่" ผมพูดก่อนจะทำการเปิดหน้าต่าง รับแสงแดดยามเช้า ได้ยินเสียงนกร้องออกมายามเช้านี้ดีจริงๆ
*****************
หลังจากที่ผมได้เตรียมตัวเพื่อเดินทางไปเมืองหลวงกับพวกทหารในวันนี้คงต้องบอกลาที่นี้แล้วละ
"ลาก่อนนะครับผู้ใหญ่บ้าน"ผมบอกลาผู้ใหญ่บ้านที่มาส่งผมที่หน้าหมู่บ้าน
ผมเดินขึ้นรถบ้านที่เป็เหมือนกับรถขนส่งสเบียงก็ดีกว่าเดินเท้าละกัน
หลังจากเดินทางออกจากหมู่บ้านใน1-2ชั่วโมงก็เข้าเขตป่า เป็ป่าที่มีอากาศดีจริงๆ
หลักจากที่เดินทางมาได้2วันก็เข้าเขตเมืองเซฟแล้ว
ซึ่งใน่วันแรกก็พบมอนเตอร์ปะปลายตามป่าแต่ก็ไม่พบใน่วันที่2
“นี่ คุณไรอันเชท ใกล้ถึงหรือยังครับ”ผมถาม
“อ่อ อีกแปปอะนะ นั่นไง”ไรอันเชทพูดพล่างชี้ไปทางกำแพงเมืองที่สูงเด่น
จากที่ดูแล้วมันทำมาจากหินสูงซัก7เมตรเห็นจะได้ พอเริ่มเข้าใกล้กำแพงมากขึ้นก็มีประตูโดยมีทหารยืนอยู่ข้างๆประตูค่อยตรวจคนเข้าเมือง. พอเราเข้าใกล้ทหารก็ยืนขึ้นทำเคารพและปล่อยให้เข้าเมืองไปเราจะไปที่ปราสาทก็ต้องผ่านเขตคนจนคนชั้นกลางร้านขายทาส. ร้านขายทาสมันน่าสนใจดีเพราะจากประสบการณ์การอ่านหรือเล่นแล้วเราต้องมีทาสคนหนึ่งไว้ใช้เป็เพื่อนหรือคู่หูแต่จากที่ผ่านมาคนสมัยนี้คงไม่คิดงั้นเพราะมีการใช้แรงงานหนักมากและทำร้ายกันเป็ว่าเล่น
“ถึงแล้วละ”ไรอันเชทพูดพร้อมกับะโลงรถม้าไป
ผมจึงลงรถม้าตามไปแต่แบบธรรมดานะไม่ะโหรอกจากนั้นก็เดินตามไรอันเชทไปจนถึงห้องขนาดใหญ่ที่มีคนนั้งอยู่ทางด้านหน้าน่าจะเป็พระาา
“อ้าวมาถึงแล้วหรอ ไรอันเชทและผู้นั้นใคร”พระาากล่าวด้วยเสียงเป็ยมิตร
“พะยะคะ. ท่านผู้นี้คือ คนที่ช่วยหมู่บ้านไว้ก่อนที่กระหม่อมจะไปถึง”ไรอันเชทเอ่ย
“โอ้ อย่างนั้นหรือเห็นทีข้าต้องให้รางวัลแก่เ้าสักหน่อยแล้ว”
*****************************************
สวัสดีครับผู้อ่านทุกท่านผมบอลเองไรท์นั้นละอ่านกันมาก็7ตอนละมันมีปัญหาหลายๆอย่างถึงทำให้นิยายนี้ออกมาช้า มีเพื่อนว่าด้วยว่าออกรายปี ซึ่ง่นี้ก็เป็ปิดเทอมพอดี แต่ผมต้องไปรับใบประกาศจบอีก ก็กำลังวุ่นอยู่กับการหาที่เรียนนะแต่
ขอสัญญาเลยว่าจะพยายามลงให้นะครับ////กราบ
ส่วนใครที่เข้ามาอ่านอย่าคอมเม้นไว้ด้วยจะได้รู้ว่ามีคนติดตามอยู่ #^_^#
ปล.1 ถ้ามีคำผิดก็บอกไว้ครับจะไปแก้ให้
ปล.2 ผมพึ่งจะแต่งเป็เื่แรกและทำยามว่าง
ปล.3 สามารถติชมได้ครับรับฟังหมด