‘มึงช่วยเอากับเมียกูทีได้ป่ะ’
‘แต่มึงอย่าบอกมิ้นท์นะ’
เสียงนั้นของไอ้ตั้มย้ำเข้ามาให้หัวของนัทไม่หยุด ใจเขามันสั่นวูบ บอกไม่ถูกว่าควรจะรู้สึกกับอะไรยังไง
มีทั้งความรู้สึกใปนสงสัย แต่อีกหนึ่งใจก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก
ไม่คิดว่าอยู่ ๆ ไอ้ตั้มจะเอ่ยปากอนุญาตกับเื่แบบนี้
ต่อให้พูดอย่างนั้นก็เถอะ
รู้ตัวอีกที ตอนนี้เ้าน้องชายตัวดีของเขามันก็พองเต็มเป้ากางเกง
ดูเหมือนว่ามันจะดีใจซะยิ่งว่าตัวเขาเองซะอีก
จนเขาเองต้องคอยกดหัวแข็ง ๆ ผ่านเป้ากางเกงให้มันหดกลับลงไป
แต่มันก็ไม่ง่ายเลย
“คร่อกกกก”
Zzzzz
“ตั้ม ไอ้ตั้ม เชี่ยตั้ม!!”
“หลับได้ไงวะแม่ง”
ไม่รู้ว่าไอ้ตั้มมันแกล้ง หรือมันตั้งใจจะเปิดทางให้เขากับเมียมันกันแน่ ถึงนอนหลับแผ่ลงบนเก้าอี้แคมป์
แถมยังกรนเสียงดังไม่สนใจ หลับไปทั้งที่บอกว่าไม่เมาเนี่ยนะ
“พี่ตั้ม พี่ตั้ม อ้าว พี่นัท พี่ตั้มหลับไปแล้วเหรอคะ”
“เชี่ยเอ๊ย อย่างกับปล่อยคิว”
มิ้นท์เดินเข้ามาทันทีกับตั้มที่หลับคากระป๋องเบียร์ไปไม่รู้เมื่อไหร่
นัทเองได้แต่คิดจินตนาการไปไกล น้ำลายหนืดข้นกลืนมันด้วยความยากลำบาก ั้แ่เขาเอาแต่คิดถึงมิ้นท์ในหัวไปไกลไหนต่อไหน
ก่อนเสียงหวาน ๆ นั้นจะปลุกนัทออกจากความคิดตัวเองได้ เพราะแขนเล็กเย็นเฉียบที่กำลังเขย่าเรียกเขาที่เหม่อลอยไป
“พี่นัทคะ!!”
“ครับ”
“ช่วยหน่อยค่ะ”
“หะ”
เนินนมเธอขยับสั่นเคลื่อนไหว ตามแรงเขย่าเรียกซะจนหูนัทมันดับไป ได้ยินบ้างไม่ได้ยินบ้าง
เพราะมัวแต่จ้องความขาวนูน
“ช่วยมิ้นท์หน่อย อื้อ”
“หมายถึงช่วย…”
เสียงนัทเว้นวรรคมันฟูมฟักให้หัวใจที่มีความหวังของเขาพองโตใหญ่
แม้แต่ไอ้นั่นก็เต่งโตกว่าครั้งไหน ๆ
ตอนนี้เขาแทบจะแน่ใจ
ว่าอยากจะช่วยตามคำขอไอ้ตั้มอย่างไม่ปฏิเสธ
“ช่วยมิ้นท์ แบก พี่ตั้มหน่อยค่ะ”
เธอดึงทึ้งฉุดผัวตัวเองให้ลุกขึ้นยืน แต่ก็ไม่เป็ผล
ไม่นานร่างคนเมา แถมน้ำหนักมากกว่าเธอสักสามเท่าก็ล่วงหล่น ไม่ไหวนิ่งอยู่บนเก้าอี้แคมป์เหมือนเดิม
“อ๋อ อ่า พี่ช่วยค่ะ”
นัทได้สติ ก่อนจะรีบเข้าไปช่วยหิ้วปีกเพื่อนตัวดีของตัวเองอีกข้าง
ตอนนี้คนเมามีเขาและมิ้นท์หิ้วอยู่คนละข้าง พยายามช่วยกัยพยุงตั้มให้เข้าไปนอนในเต็นท์
“กินอะไรเมาขนาดนี้นะ ไม่เคยเห็นเขาเมาแบบนี้เลย”
“เห็นมันบอกว่าเหนื่อยงาน เลยกินกันเพลินไปหน่อย”
บรรยากาศเสียจนมันน่าอึดอัด ทริปคู่รักที่เพื่อนมันตั้งใจสร้าง ไม่รู้ว่านัทมีส่วนทำให้สถานการณ์มันพังไปด้วยหรือเปล่า
เมื่อเห็นท่าทีและน้ำเสียงของมิ้นท์มันดูเศร้าลง
“นั่นสิ เหนื่อยตลอดเลย ขนาดมาเที่ยวด้วยกันแท้ ๆ”
“เฮ้ออ พี่ตั้มตัวหนักเหมือนกันนะเนี่ย”
มิ้นท์บ่นอุบ เมื่อเธอและนัทจัดการให้ตั้มเข้ามานอนอยู่ภายในเต็นท์ได้สำเร็จ
“งั้นพี่ไม่กวนแล้ว มิ้นท์กับตั้มพักผ่อนเถอะ”
นัทพูดอย่างคนหมดหน้าที่ เมื่อเห็นเพื่อนรักนอนหลับสบาย และเมียมันที่หน้าตาเหนื่อยล้า
คงถึงเวลาที่เขาควรจะต้องถอยจากเต็นท์แคบ ๆ นี้ออกไปก่อน
“เดี๋ยวสิคะ พี่นัท”
มือเล็กคว้าชายเสื้อรั้งนัทเอาไว้ เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะหลบออกไปจากเต็นท์
“มีอะไรเหรอ”
เ้าตัวเปล่งเสียงถามอย่างไม่หันมาสบตา เพราะรู้ตัวเองดีว่าตอนนี้จิตใจเขามันไม่อยู่ในสภาพวะที่จะมองหน้าเธอได้อย่างสนิทใจ
“ที่พี่นัทเคยพูดว่า…จะช่วยทุกอย่าง”
“อื้อ”
ช่วย คำนี้อีกแล้ว นัทคิดในใจ
มันวนเวียนเพราะสองคนผัวเมียเอาแต่พูดคำนี้ทั้งวันใส่เขาไม่หยุด
“ยังจำได้ไหมคะ”
“อืม จำได้สิ” เขาตอบกลับด้วยใจสั่นไหว
“ช่วยมิ้นท์ได้ไหม”
เสียงเล็กกำลังกึ่งขอร้องกึ่งอ้อน แต่ทำไมนัทเองรู้สึกได้ถึงความเว้าวอน อย่างเบาหวิวจนแทบจะเหมือนกระเส่าซะอย่างนั้น
“ช่วยอะไรล่ะ”
ลมหายใจเขามันหยุด แทบจะเหมือนคนเก็บกลั้นไว้ มันคงไม่ใช่อย่างที่ไอ้ตั้มว่าไว้ ใช่ไหมนะ?
“เบียร์ยังเหลือใช่ไหมคะ”
มือเล็กของมิ้นท์ยังจับชายเสื้อนัทแน่น
“คะ?”
“เบียร์ พี่นัทช่วยกินเบียร์เป็เพื่อนกันหน่อยได้ไหม”
“อ๋อ อื้ม เหลือสิ”
“งั้นไปกันเถอะ”
“แล้วไอ้ตั้มล่ะ” เขาเหลือบมองไปยังเพื่อนตัวเองที่หลับสนิท
“หลับแบบนี้ คงไม่รู้เื่อะไรแล้ว”
“ทิ้งไว้แบบนี้จะดีเหรอ”
“ไม่เป็ไรหรอกมั้งคะ นี่เพิ่งจะแค่สามทุ่มเอง ยังไม่ง่วงเลย ขอมิ้นท์พักบ้าง เดินทางมาทั้งวัน”
“สรุปพี่นัทจะกินกับหนูไหมคะ”
“หะ อ่า อื้ม ได้สิ”
คำพูดจาที่เขาเผลอคิดไปเองว่ามันช่างสองแง่สองง่าม ทำเอานัทประหม่า
“งั้นไปกินกัน”
“อะ อื้ม ได้สิ”
แต่ก็ยอมเดินนำหน้า พาเธอออกมาจากเต็นท์ แล้วทิ้งผัวเธอไว้ให้นอนอยู่อย่างนั้น
เดี๋ยวกูดูแลเมียมึงเองละกันไอ้ตั้ม
1K
