เมื่อซูหยุนกลับมาถึงยอดเขาชุ่ยเวย เขาก็ต้องสะดุ้งโหยงจนตัวแทบลอย
ที่หน้าประตูเรือนพักของเขา มีฝูงชนยืนออเป็กลุ่มก้อนดำทะมึน นำทีมโดยเกาผิงและพรรคพวกเ้าเก่า
‘พวกมันกะจะมารุมสกรัมทีเผลอรึเปล่า?’ นี่คือความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวของซูหยุน
‘ดีล่ะ! ในเมื่อกล้ามาเคาะประตูบ้านขนาดนี้ ถ้าไม่จัดหนักให้สักชุด ก็คงเสียมารยาทแย่ อุตส่าห์อดหลับอดนอนมารอโดนตบทั้งที!’
เขาหัวเราะ หึๆ ในลำคอ ยกมือขึ้นทักทายด้วยน้ำเสียงยียวน "ค่ำคืนอันยาวนาน... ดูท่าพวกเ้าจะนอนไม่หลับกันสินะ!"
เหล่าศิษย์ที่ยืนรออยู่ พอได้ยินเสียงเขา ต่างก็หันขวับมามองพร้อมกัน สีหน้าของทุกคนดูซับซ้อนเปี่ยมล้นไปด้วยอารมณ์ ทั้งดีใจ รู้สึกผิด และซาบซึ้งใจปนเปกันไปหมด
ภายใต้การนำของเกาผิง ทุกคนพร้อมใจกันหันกลับมา แล้วโค้งคำนับซูหยุนอย่างพร้อมเพรียงจนหัวแทบติดพื้น!
ซูหยุนชะงักกึก... หือ? วันนี้พวกมันกินยาผิดซองมารึไง? หรือคิดว่าแค่ก้มหัวขอขมาแล้วข้าจะใจอ่อน? หึ! พวกเ้ายังรู้จัก ท่านอาซู น้อยไป!
เขาถอนหายใจในใจ... ช่างน่าเวทนา เป็ถึงศิษย์สายนอกตั้งเยอะแยะ หาคนรู้ใจไม่มีสักคน
เขาโบกมือปัดๆ "ไม่ต้องมาทำพิธีอะไรหรอก ไหนๆ ก็มากันแล้ว... วันนี้พวกเ้าก็อย่าหวังว่าจะรอดมือข้าไปได้!"
พอเกาผิงได้ยินประโยคนี้ ดวงตาเขาก็ลุกวาวราวกับเห็นแสงธรรม "ขอบพระคุณท่านผู้ดูแลซูที่เมตตา! เมื่อก่อนพวกข้ามีตาหามีแววไม่ หลงเข้าใจเจตนาของท่านผิดไป วันนี้จึงตั้งใจมาขอขมาขอรับ!"
ซูหยุนกระพริบตาปริบๆ เริ่มทบทวนตัวเอง... หรือว่าข้ามือหนักไปจนสมองพวกนี้มันกระทบกระเทือน? นี่ล้วนเป็ต้นกล้าชั้นดีของสำนัก ถ้าตีจนเอ๋อไปจริงๆ บาปกรรมตายชัก
เขาคิดว่าควรจะพูดปลอบใจ (ก่อนตบ) สักหน่อย "เอ่อ... คือข้า..."
แต่เกาผิงขัดจังหวะขึ้นมา ส่ายหน้าด้วยความซาบซึ้ง "ท่านผู้ดูแลไม่ต้องปิดบังแล้วขอรับ! พวกเรารู้ความจริงหมดแล้ว! ท่านยอมสละเวลาและเปลืองแรงกาย เพื่อช่วย ทุบ ขัดเกลาพลังให้พวกเรา จนพวกเราก้าวหน้าขึ้น ความหวังดีอันลึกซึ้งนี้... พวกเรา..."
พูดถึงตรงนี้ ขอบตาเขาก็แดงก่ำ เสียงสั่นเครือด้วยความตื้นตัน
คนอื่นๆ ก็เริ่มแย่งกันพูดสนับสนุน
"ใช่ขอรับท่านผู้ดูแล! คอขวดที่ข้าติดมานาน จู่ๆ ก็เริ่มคลายตัว ทั้งหมดเป็เพราะท่านช่วยสงเคราะห์!"
"จริงด้วย! ข้ารู้สึกว่าพลังปราณไหลเวียนคล่องปรื๋อกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย!"
"ฮ่าๆ พวกเ้าอาจจะไม่เชื่อ อาการาเ็เรื้อรังของข้า หายวับไปกับตา!"
"เดี๋ยว... พี่ชาย แผลเรื้อรังนั่นมันไม่ใช่ว่าโดนท่านผู้ดูแลตบจนได้มาหรอกเหรอ..."
"หุบปาก! ข้าทนเอ็งมานานแล้วนะ! ขัดคอเก่งนักนะเอ็ง!"
"..."
ซูหยุนยืนฟังพวกเขาสรรเสริญเยินยอไปมา ก็เริ่มปะติดปะต่อเื่ราวได้... แล้วเขาก็แทบจะหลุดขำออกมา
สรุปคือ... ข้าแค่หาเื่ตบพวกเ้าแก้เซ็ง แต่ดันกลายเป็ว่าการตบนั้นไปช่วยทะลวงจุดชีพจรให้พวกเ้าซะงั้น? นี่มัน ตบให้ได้ดี ชัดๆ!
แบบนี้ก็หวานหมูสิ! ต่อไปนี้ข้าก็ไม่ต้องหาข้ออ้างให้เหนื่อย อยากตบเมื่อไหร่ก็ตบได้เลย โดยอ้างว่า หวังดี !
เขากระแอมไอสองสามที รอจนทุกคนเงียบกริบ แล้วปั้นหน้ายิ้มแย้มแบบผู้ทรงศีล "พวกเ้าเข้าใจเจตนาข้าก็ดีแล้ว... แต่จำไว้ เื่นี้ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด!" (ขืนคนแห่มาให้ตบเยอะเกิน ข้าจะเหนื่อยตาย)
ทุกคนพยักหน้าหงึกๆ ทำหน้าเข้าใจลึกซึ้ง... ของดีแบบนี้ต้องเก็บไว้เป็ความลับเฉพาะศิษย์สายนอก! ใครจะยอมให้คนอื่นมาแย่งโควตาโดนตบ! ต่างคนต่างสาบานว่าจะรูดซิปปากให้สนิท
ซูหยุนพยักหน้าพอใจ "เอาล่ะ! ฤกษ์งามยามดี ไหนๆ ก็มากันแล้ว... งั้นก็อย่าเพิ่งรีบกลับเลยนะ..."
...
ไม่ถึงครึ่งก้านธูป
ซูหยุนปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าอย่างสบายอารมณ์ หันหลังเดินผิวปากเข้าเรือนพักไป
ทิ้งให้หน้าประตูเรือน เต็มไปด้วยร่างของศิษย์สายนอกที่นอนระเกะระกะเกลื่อนพื้น... แต่ที่แปลกประหลาดคือ บนใบหน้าปูดบวมของทุกคน กลับเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขสม...
...
ซูหยุนนั่งขัดสมาธิ ผ่อนลมหายใจยาว รวบรวมพลังปราณกลับสู่ทะเลสาบในจุดตันเถียน
ั้แ่กลับมาจากหลังเขาคราวนั้น เวลาก็ล่วงเลยไปกว่าห้าเดือนแล้ว เขาเพิ่งขับสิ่งสกปรกออกจากร่างได้เพียงสามส่วน ระดับพลังก็เพิ่งจะแตะ ขั้นผลัดเปลี่ยนกายา่กลาง
ยิ่งฝึกไปลึกเท่าไหร่ ความก้าวหน้าก็ยิ่งช้าลงเท่านั้น เป็เื่ที่รีบร้อนไม่ได้จริงๆ
เขาบิดี้เีจนกระดูกลั่นกร๊อบแกร๊บ... อืม ได้ออกกำลังยืดเส้นยืดสายกับพวกศิษย์น้องบ้างก็ดีเหมือนกัน ถือเป็การกระตุ้นให้พวกนั้นรีบๆ เลื่อนระดับด้วย!
เมื่อเดือนก่อน ภายใต้การ เคี่ยวเข็ญ (ทุบตี) อย่างหนักหน่วงของซูหยุน ในที่สุดเกาผิงและพรรคพวกอีกสองคนก็สามารถทะลวงด่านก้าวเข้าสู่ ขั้นผลัดเปลี่ยนกายา ได้สำเร็จ!
เื่นี้สร้างความฮือฮาให้สำนักไม่น้อย เพราะตามการประเมิน เดิมทีพวกเกาผิงต้องใช้เวลาอีกหลายปีกว่าจะถึงจุดนี้ แต่จู่ๆ ก็บรรลุได้ก่อนกำหนด แถมรากฐานยังแน่นปึ้ก ไม่มีอาการพลังกลวงให้เห็น นับเป็เื่น่ายินดีอย่างยิ่ง
พวกเกาผิงก็ไม่รอช้า รีบยกความดีความชอบให้ซูหยุนจนหมดไส้หมดพุง บอกว่าท่านผู้ดูแลซูยอมลำบากตรากตรำ คอยชี้แนะสั่งสอน (ด้วยหมัดและเท้า) พวกเขาไม่เว้นวัน จนพวกเขามีวันนี้
ซูหยุนเลยได้รับรางวัลก้อนโตจากสำนักเป็ค่าเหนื่อย... พอได้ลิ้มรสความหวาน เขาเลยยิ่งขยัน นวด พวกศิษย์สายนอกหนักขึ้นไปอีก...
ตามกฎแล้ว พอเกาผิงทั้งสามคนบรรลุขั้นผลัดเปลี่ยนกายา ก็ต้องเลื่อนไปเป็ศิษย์สายใน แต่น่าแปลกที่ทั้งสามคนกลับดื้อแพ่ง ไม่ยอมย้ายออกไป ร้องห่มร้องไห้บอกว่าท่านผู้ดูแลซูทำงานหนักเพียงลำพัง พวกเขาอยากอยู่ช่วยแบ่งเบาภาระ...
ไม่นาน ฉายา สามจอมทึ่มแห่งศิษย์สายนอก ก็ดังกระฉ่อนไปทั่วสำนัก
แต่เกาผิงกับพวกกลับหัวเราะเยาะในใจ... พวกเอ็งไม่รู้อะไรซะแล้ว! มีท่านผู้ดูแลซูอยู่ที่นี่ ศิษย์สายในอะไรนั่นใครจะไปสน! อยู่ให้ท่านนวดทุกวัน พลังขึ้นพรวดพราดดีกว่าเยอะ!
...
เช้าวันสดใส
ซูหยุนผลักประตูเรือนพักออกมาอย่างเกียจคร้าน กวาดตามองไปรอบๆ แล้วก็ต้องตัวแข็งทื่อ...
หน้าประตู... ร่างเล็กในชุดสีแดงสดกำลังยืนท้าวเอว แก้มป่องด้วยความงอน จ้องเขาตาเขียว
เย่ซวน ที่ตามล่าหาตัวเขามาหลายเดือน ในที่สุดก็ดักเจอตัวจนได้!
"เ้า! ทำไมต้องหลบหน้าข้าด้วย!" นางเปิดฉากฉะทันที
ซูหยุนร้องโอดโอยในใจ ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ "แม่นางเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้หลบ! แต่ภารกิจศิษย์สายนอกมันรัดตัวจริงๆ ไหนจะต้องดูแลศิษย์น้อง ไหนจะต้องฝึกฝนตัวเอง ข้าปลีกตัวไม่ได้จริงๆ"
เขาแอบส่งสัญญาณมือลับๆ ให้พวกเหล่าศิษย์ที่มุงดูแถวนั้น... ช่วยข้าด้วย!
เหล่าศิษย์สายนอกผู้ภักดีรีบกรูเข้ามาช่วยแก้ต่างทันที ซูหยุนแอบกระซิบถามศิษย์คนหนึ่งที่ดูหัวไว "นางมาั้แ่เมื่อไหร่?"
"ท่านผู้ดูแลไม่รู้อะไร ท่านเพิ่งปิดด่าน นางก็มาดักรอแล้ว เดือนนี้มารอบที่สามแล้วขอรับ! พวกเราเห็นนางแต่งตัวดี ดูมีสกุลรุนชาติ เลยไม่กล้าไล่..."
ซูหยุนปาดเหงื่อ... หนีได้หนึ่ง แต่หนีไม่ได้ตลอดจริงๆ สินะ
เย่ซวนพอได้ยินคำอธิบายจากเหล่าลูกสมุน บวกกับข่าวลือเื่ศิษย์สายนอกเลื่อนระดับกันรัวๆ นางก็เริ่มคลายความโกรธลง
ซูหยุนเห็นท่าทางนางอ่อนลง ก็รีบเชิญนางเข้ามาในเรือนรับรอง พร้อมกับส่งสายตาพิฆาตไล่พวกฝูงชน... ไสหัวไปให้หมด!
พอเข้ามาในลานบ้าน เย่ซวนก็ทวงสัญญาทันที "เร็วเข้าๆ! เล่าต่อเลย! จูกังเลี่ยเป็ยังไงต่อ?"
ซูหยุนค่อยๆ นั่งลง จิบชาอย่างใจเย็น "ถ้าจะเล่าเื่ของเขา... ก็ต้องเล่าถึงเื่ความแค้นระหว่างเขากับ ลิง ตัวหนึ่งด้วย..."
เย่ซวนตาโต "ลิง?"
ซูหยุนทำหน้าดุ "อย่าขัดสิ! นี่คือมารยาทพื้นฐานของผู้ฟังที่ดีนะ!"
เย่ซวนรีบปิดปาก พยักหน้าหงึกๆ ให้เล่าต่อ
ซูหยุนแอบยิ้มกริ่ม... ในที่สุดข้าก็คุมเกมได้!
เขากระแอมไอ เริ่มต้นมหากาพย์ "กาลครั้งหนึ่ง หลังจากผานกู่เบิกฟ้าดิน... จอมอสูรก่งกงชนูเาปู้โจว จนฟ้าถล่มดินทลาย... เทพธิดาหนี่วาใช้หินห้าสีซ่อมแซมท้องฟ้า... เหลือหินวิเศษทิ้งไว้ก้อนหนึ่ง... หินก้อนนั้นดูดซับพลังฟ้าดิน จนกำเนิดเป็ วานรศิลา..."
ด้วยทักษะการเล่าระดับนักพากย์หนัง ซูหยุนวาดภาพของ ฉีเทียนต้าเซิ่ง ผู้ไม่เกรงกลัวฟ้าดิน ผู้กล้าท้าทาย์ ให้มาโลดแล่นอยู่ในจินตนาการของเย่ซวน นางนั่งฟังตาแป๋ว อ้าปากค้างด้วยความตื่นตาตื่นใจ ไม่เคยได้ยินเื่ราวที่ยิ่งใหญ่และสนุกตื่นเต้นขนาดนี้มาก่อนในชีวิต
ซูหยุนลอบขำ... โลกนี้อาจจะมีเซียนมีเทพ แต่เื่แต่งระดับตำนานอย่างไซอิ๋ว รับรองว่าไม่มีใครเคยฟัง! ข้าเล่าได้เป็สิบปีก็ไม่จบ!
เย่ซวนมองซูหยุนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากเดิมที่มองเป็แค่คนกะล่อน ตอนนี้เริ่มมีแววชื่นชมระคนเลื่อมใส นางเรียกเขาเสียงหวาน "พี่ซู... เื่สนุกขนาดนี้ ท่านไปฟังมาจากไหนเหรอ?"
ซูหยุนเก็กหน้าขรึม แววตาเหม่อลอยดูมีปม "สำหรับพวกเรา... มันก็แค่เื่เล่าจากโลกที่ไม่มีอยู่จริง..." (ก็โลกเก่าตูนั่นแหละ)
เย่ซวนฟังไม่ค่อยเข้าใจแต่ก็รู้สึกว่าเท่ดี นางถามต่ออย่างกระตือรือร้น "แล้วไงต่อ? ลิงโดนทับอยู่ใตู้เาแล้วออกมาไม่ได้เหรอ? พวกเทพ์นี่นิสัยไม่ดีเลย รังแกทั้งหมูทั้งลิง!"
ซูหยุนเหงื่อตก... แม่นาง ตรรกะเ้าช่าง... เข้าข้างผู้ด้อยโอกาสดีแท้
เขามองดูฟ้า "นี่ก็มืดแล้ว... เอาไว้คราวหน้า..."
เย่ซวนทำหน้าเสียดาย แต่ก็ไม่กล้างอแงมาก "ก็ได้... งั้นพรุ่งนี้ข้ามาใหม่..."
ซูหยุนเผลอสบตาคู่สวยที่ใสซื่อบริสุทธิ์ของนางเข้า หัวใจกระตุกวูบ หน้าแดงขึ้นมาหน่อยๆ รีบเฉไฉ "อะ... อืม ได้สิ พรุ่งนี้ข้าจะเล่าให้ฟังจนจบเลย..."
เย่ซวนแม้จะเพิ่งเจอกันแค่ไม่กี่ครั้ง แต่ความรู้สึกแย่ๆ ตอนแรกหายไปหมดแล้ว ตอนนี้รู้สึกว่า พี่ซู คนนี้ถึงปากจะเสียไปหน่อย แต่ก็ตลกและมีความรู้รอบตัวเยอะมาก มานั่งฟังเขาทุกวันก็คงไม่เบื่อ...
นางเดินะโโลดเต้นไปที่ประตู ก่อนจะนึกขึ้นได้ หันมายิ้มแฉ่ง "จริงสิ! ข้าชื่อ เย่ซวน นะ พี่ซูจำไว้ให้ดีล่ะ!"
ซูหยุนใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม... สังหรณ์ใจไม่ดีชอบกล...
เขาฝืนยิ้มถามเสียงสั่น "ได้ข่าวว่า... ท่านเ้าสำนัก... ก็แซ่เย่..."
เย่ซวนพยักหน้า ยิ้มตาหยีตอบอย่างเป็ธรรมชาติ
"ใช่แล้ว! นั่นท่านพ่อข้าเอง!"
...
ซูหยุนนั่งแข็งทื่อเป็หินอยู่อย่างนั้น ไม่รู้ว่าเย่ซวนกลับไปั้แ่เมื่อไหร่
ผ่านไปพักใหญ่ ิญญาถึงเพิ่งเข้าร่าง... ความหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจแล่นพล่านไปทั่วร่าง
‘เหอๆ... แซวลูกสาวเ้าสำนัก... สิบชีวิตก็ไม่พอให้เขาฆ่ามั้ง...’
เขาปาดเหงื่อที่ท่วมตัว... โชคดีนะที่แม่นางน้อยจิตใจดีงาม ไม่เอาเื่เอาราว ไม่งั้นป่านนี้เขาคงได้ลงไปเล่านิทานให้ยมบาลฟังแล้ว
‘ไม่ได้การ! เพื่อเป็การไถ่โทษ (และรักษาชีวิต) ข้าต้องงัดไม้ตายออกมา! ไซอิ๋วเล่มเดียวคงไม่พอ... ต้องแถม ความฝันในหอแดง ด้วยไหม? หรือจะเอา ห้องสิน ดี? ...บอกไว้ก่อนนะ ข้าแถมให้เต็มที่แค่นี้ อย่าโลภมาก!’
ในขณะที่เขากำลังบ่นพึมพำกับตัวเองอยู่นั้น...
ด้านหลังเขา ชายหนุ่มชุดขาวผู้หนึ่งยืนอยู่บนยอดไม้ ส่ายหน้าเบาๆ
‘คนผู้นี้... สติสตังดูไม่ค่อยสมประกอบเท่าไหร่...’
ร่างนั้นวูบไหวเพียงนิดเดียว ก็หายวับไปโดยที่ซูหยุนไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย...
...
เย่ซวนเดินฮัมเพลงกลับเข้าเรือนพักอย่างอารมณ์ดี ก็บังเอิญเจอ ศิษย์พี่ ของนางดักรออยู่พอดี
เย่ชิง ยิ้มทักทาย "เสี่ยวซวน ไปเที่ยวไหนมา ดูมีความสุขเชียว?"
เย่ซวนชะงัก หรี่ตามองอย่างจับผิด "ศิษย์พี่... วันนี้ท่านดูแปลกๆ นะ? หรือว่า... ท่านแอบสะกดรอยตามข้า?"
เย่ชิงรีบแก้ตัวพัลวัน "เปล่าซะหน่อย! พี่ก็แค่ถามดูเฉยๆ... ที่มาหาเนี่ย เพราะมีเื่สำคัญจะบอกต่างหาก..."
เขาปรับสีหน้าเป็จริงจัง "พรุ่งนี้... ท่านเ้าสำนัก อวิ๋นซาน แห่ง สำนักอวิ๋นหลาน จะมาเยือนสำนักเรา เพื่อหารือเื่งานประลองห้าสำนัก..."
เย่ซวนตาโต "แล้วเกี่ยวอะไรกับข้าล่ะ?"
เย่ชิงยิ้มแหยๆ "คือว่า... เ้า อวิ๋นเฟิง ...มันก็จะมาด้วย..."
พอได้ยินชื่อนี้ เย่ซวนก็ทำหน้าเหมือนกลืนแมลงวันเข้าไปทั้งตัว
อวิ๋นเฟิง... ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเ้าสำนักอวิ๋นหลาน ที่เคยเจอหน้านางเมื่อห้าปีก่อน แล้วก็ตามตื้อไม่เลิกรา ทำตัวเป็ปลิงเกาะติดหนึบจนนางรำคาญแทบบ้า
"โอ๊ยยย! จะมาทำไมเนี่ย!" นางร้องโอดครวญด้วยความรำคาญ
64K
