จักรจ้องมองรูปวาดนั้นราวกับมันเป็สมบัติล้ำค่า ผมเห็นเขาสังเกตทุกเส้นสายและรายละเอียดอย่างตั้งใจ ราวกับว่าทุกรอยดินสอมีความหมายลึกซึ้งซ่อนอยู่
"มื้อเย็นให้ผมทำอะไรดีครับ?" ผมถามเบาๆ
เขาเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยสายตาเ็า "ไม่ต้องทำหรอก ของเหลือจากมื้อเที่ยงยังมี หิวก็เอาไปอุ่นกินเอง" พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไป
ทิ้งให้ผมอยู่คนเดียวพร้อมความสงสัย ทำไมเขาต้องทำตัวเ็าตลอดเวลา? มีอะไรในตัวผมที่ทำให้เขาต้องเว้นระยะห่างขนาดนี้?
หลังจากนั้นสักพักผมก็ไปที่ครัวเพื่ออุ่นอาหาร ผมโทรหาแตงและเปิดลำโพงไว้
"เป็ไงบ้างคุณพ่อบ้าน?" แตงทัก
"หยุดเลย" ผมยิ้ม "เขายังเป็ 'มนุษย์น้ำแข็ง' เหมือนเดิมนั่นแหละ แต่เริ่มจะละลายบ้างแล้วล่ะมั้ง" ผมเล่าเื่ที่เขารับรูปวาดไปให้แตงฟัง
"แต่รู้ไหม วันนี้ชัย... น้องชายจักรบอกว่า จักรไม่เคยให้พนักงานคนไหนเข้าบ้านเลยนะ ผมเป็คนแรกที่เขาให้เข้ามา มันต้องมีความหมายอะไรบางอย่างแน่ๆ"
"น่าสนใจนะ" แตงให้ความเห็น "บางทีเขาอาจจะพบคนที่เขาเชื่อใจได้ในตัวแกก็ได้"
ทันใดนั้นผมก็ได้ยินเสียงกระแอมเบาๆ ผมหันขวับไปด้วยความใ... จักรยืนอยู่ที่ประตูครัว สายตาเขาเย็นเฉียบดั่งธารน้ำแข็ง เขากอดอกจ้องมองผมราวกับ้าจะลบตัวตนของผมออกไป
เขาเดินเข้ามาใกล้แล้วเอื้อมมือมาปิดโทรศัพท์ของผมทันทีเพื่อตัดสายแตง หน้าจอมืดลง ความเงียบปกคลุมห้องครัวจนน่าอึดอัด
"จำสัญญาของเราไว้" เขาพูดด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์แล้วเดินจากไป ทิ้งให้ผมรู้สึกว่างเปล่า
เช้าวันต่อมา ผมตื่นขึ้นมาพบจักรนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์พร้อมวัตถุดิบทำมื้อเช้า
"อรุณสวัสดิ์ครับ" ผมทักเบาๆ
"วันนี้เธอต้องมาเตรียมมื้อเช้ากับผม" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูมั่นใจเกินเหตุ
ผมพยักหน้าอย่างประหม่า บนโต๊ะมีทั้งไข่ ขนมปัง เบคอน มะเขือเทศ และผักโขม
"เราจะทำไข่ม้วนผักกับเบคอนกัน เธอหั่นมะเขือเทศ ส่วนผมจัดการเื่ไข่เอง" เขาสั่งพลางคว้ากระทะ
จักรเริ่มทำไข่ด้วยความพิถีพิถัน ทุกการเคลื่อนไหวของเขาถูกคำนวณมาอย่างดีราวกับคนคลั่งความสมบูรณ์แบบ
"ระวังอย่าให้ไข่สุกเกินไปล่ะ" เขาเตือนเมื่อเห็นผมมัวแต่จ้องกระทะ "ไข่ต้องนุ่มพอดีถึงจะม้วนได้สวย"
เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เขาก็จับมันวางลงบนจานอย่างประณีต พร้อมขนมปังปิ้งและน้ำส้มคั้นสด ผมรินกาแฟดำให้ตัวเองแล้วนั่งลงทานกับเขา
"นั่งลงสิ" เขาบอก
เราทานกันท่ามกลางความเงียบ ต่างคนต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเอง ผมกังวลเื่ที่เขานัดเจอแตงตอนสิบโมงเช้าวันนี้ ว่ามันจะส่งผลอะไรกับความสัมพันธ์ของเราหรือไม่
เมื่อทานเสร็จ จักรก็ลุกออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ ผมนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง รู้ดีว่าหลังจากวันนี้... ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป
993
