ราชันย์ปีสาทโลหิต

ในขณะที่ลี่หลินเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อนั้น

หลังจากที่เธอได้เดินออกมาจากห้องน้ำ

เธอก็ไม่เห็นหลานเยว่อยู่ในห้องอีกเลย

'ห้วงเวลามิติ'

"ถ้าข้าไม่สามารถทำอะไรเ๽้าได้

ข้าก็คงต้องอยู่ห่างจากเ๯้าเป็๞ดีที่สุด"

หลานเยว่พูดเสร็จก็รีบนั่งสมาธิและ

ฝึกปรือพลังในทันที

เช้าวันต่อมา

ลี่หลินลืมตาตื่นขึ้นด้วยความงัวเงีย

เธอก็มองสำรวจรอบตัวอย่างช้าๆ

และในทันทีตาของเธอก็เบิกโตขึ้น

เพราะข้างๆเธอที่นอนอยู่นั้นคือหลานเยว่!

เมื่อคืนลี่หลินก็ตรวจสอบอย่างแน่ใจแล้ว

ว่าหลานเยว่ไม่อยู่และไม่ได้กลับเข้ามา

แต่ทำไมเขาถึงได้มานอนอยู่ข้างๆล่ะ?

ใช่แล้ว ในขณะที่หลานเยว่ฝึกพลังตัวเอง

อยู่ใน'ห้วงเวลามิติ'สักแปดชม.นั้น

ส่วนเวลาในความจริงก็ผ่านไปสี่ชม.

หลานเยว่รู้สึกเหนื่อยล้า จึงออกจาก

'ห้วงเวลามิติ' เพื่อกลับมาพักผ่อนนั้นเอง

และแน่นอนว่าลี่หลินได้นอนหลับไปตั้งนานแล้ว ทำให้เธอไม่ได้ก็รู้สึกตัว

ในขณะที่ลี่หลินตื่นและกำลังอึ้ง

หลานเยว่ที่พึ่งจะออกมาเมื่อไม่นานมานี้ทำให้เขายังคงหลับไหลและไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด

ลี่หลินตั้งสติและลุกขึ้นออกไปทันที~

หลังจากที่ลี่หลินได้อาบน้ำ แต่งตัวเสร็จแล้ว

หลานเยว่ก็ไม่ได้มีท่าทางว่าจะตื่นขึ้นมาเลย

ลี่หลินที่ยืนมองอยู่ก็ได้แต่ครุ่นคิดอยู่ในใจ

'เขาออกไปที่ใดมา?'

'เขาเข้ามา๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่?'

'แล้วเหตุใดเขาจึงไม่ตื่นสักที?'

ในระหว่างที่ลี่หลินกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น

เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น

"เอ่อ.. ศิษย์น้องหลิน ทำไมพวกเ๯้าถึงไม่ได้

ไปทานข้าวเช้าด้วยกันสักทีล่ะ?"

หลานชิงพูดขึ้นด้วยความสงสัย เพราะนี่ก็เลยเวลาที่จะทานข้าวเช้ามามากแล้ว

"ขอโทษที่ทำให้ศิษย์พี่และท่านพ่อ,ท่านแม่

รอนาน แต่ว่า..."

ลี่หลินพูดจบเธอก็หันไปมองหลานเยว่ที่กำลัง

นอนหลับอยู่โดยที่ไม่ได้มีท่าทางว่าจะตื่นเลยด้วยซ้ำ...

"อ่า....."

หลานชิงเอ่ยขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

เมื่อวานแต่งงาน เมื่อคืนเข้าห้องหอ

เช้ามายังไม่ตื่น... (ชัดเจน!)

"มีอะไรงั้นเหรอ? ศิษย์พี่?"

หลานชิงก็ดึงสติกลับมา

"เปล่าๆ งั้นปล่อยเขานอนไปเถอะ~"

หลานชิงรีบจับมือลี่หลินและเดินจากไป…

เวลาก็ล่วงไปจนถีงเที่ยงกันเลยทีเดียว

หลานเยว่ที่ตื่นมาด้วยความงัวเงียนั้น

ก็เริ่มจะไถลตัวขึ้นมานั่งอย่างช้าๆ

และเริ่มทบทวนเ๱ื่๵๹ราว

'เมื่อคืน เอ่อ... กว่าจะข่มความรู้สึกตัวเองได้

เมื่อคืนก็ฝึกปาไปแปดชม.! ไม่แปลกใจเลย~'

ที่หลานเยว่ไปฝึกอยู่ใน'ห้วงเวลามิติ'

ก็เพราะว่าเวลาในการฝึกจะเป็๲2เท่า

แถมด้วยความที่จะไม่ได้คิดฟุ้งซ่านไปด้วย

และที่ออกมานอนในความจริง

นั้นก็เพราะว่า ถ้าเขานอนอยู่ใน'ห้วงเวลามิติ'

ก็จะกลายเป็๞หลับยาวไปเลย

คนอื่นก็ได้สงสัยหมดพอดี...

หลานเยว่ก็ได้ออกมาสูดอากาศข้างนอก

            (ณ ตอนเที่ยง?)

เขาก็เดินไปเรื่อยเปื่อย จนได้มาถึงประตูใหญ่

ซึ่งเป็๲ประตูที่เป็๲ทางเข้าออกเดียวของบ้าน

หลานเยว่ก็ได้ครุ่นคิดกับตัวเอง

และเอามือจับคางตัวเองเบาๆ

"ออกไปข้างนอกงั้นเหรอ?

หื้ม...... เป็๲ความคิดไม่เลวแฮ้ะ~"

เขาที่กำลังจะก้าวเดินออกไปนั้น

ก็มีเสียงนึงดังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

"เ๯้าจะไปไหน?"

หลานชิงถามอย่างสงสัย

"ท่านพี่นี่เอง~"

หลานเยว่พูดด้วยความออดอ้อน

"เ๯้าอย่าคิดจะมาอ้อนข้าเลย

หรือว่าเ๽้ากำลังคิดจะทำอะไรงั้นรึ?"

"ข้าจะออกไปข้างนอกสักเดี๋ยว ไปล่ะ~"

หลานเยว่หันมายิ้มทีนึงและเดินจากไป

"อะไรของเ๽้า?!"