แสงแดดยามบ่ายของวันหยุดสะท้อนผ่านใบไม้เป็ลายระบายบนพื้นถนน
คานะเดินถือดอกไม้สดๆ ในมือ พร้อมรอยยิ้มอบอุ่น
เธอกับมุกเดินทางมายังบ้านหลังเล็กๆ ของธีร์ บ้านไม้เก่าชั้นเดียวแต่สะอาดสะอ้าน ตั้งอยู่ในย่านที่เงียบสงบแถวสามเสน
มันยังดูเรียบง่ายเหมือนเดิมมุกยืนนิ่งอยู่ตรงหน้ารั้วสายตาเธอไล่ตามผนังด้านซ้ายที่เคยมีไม้เท้าแขวนไว้...ภาพจำเดิม ๆ หวนกลับมา
เสียงแม่ของธีร์ในวันนั้นยังชัดเจนในใจ
“หนูมุก...ขอบใจนะลูก ถ้าหนูได้ดูแลธีร์ในวันหน้า...แม่คงอุ่นใจ”
คานะยืนอยู่ข้างๆ ไม่ได้พูดอะไร เพียงเงียบ ๆ มองมุกที่ยืนเหม่อ
มุกยิ้มบาง ๆ“ไม่มีอะไรหรอก...แค่คิดถึงคนที่ไม่ได้อยู่แล้วน่ะ”
ธีร์ เปิดประตูรอรับ
เขายิ้มเจื่อนๆ แต่ตื่นเต้นเมื่อเห็นคานะมาเยี่ยม
“สวัสดีครับคุณคานะอ้าว มุก
เชิญเข้ามาเลยครับคุณแม่รออยู่ในห้องด้านใน”
คานะก้าวเข้าไปในบ้านอย่างระมัดระวัง
แสงไฟอ่อน ๆส่องให้เห็นร่างผู้หญิงสูงวัยนอนอยู่บนเตียงคนไข้ผิวพรรณซีดจางแต่ยังมีแววตาอบอุ่น
“สวัสดีค่ะคุณแม่ธีร์”
คานะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“สวัสดีค่ะแม่เป็ยังไงบ้างคะ”
มุกยกมือไหว้ก่อนจะจับแข้งขาของแม่ธีร์บีบนวดเบา ๆ
แม่ธีร์ยิ้มอ่อนบาง
“ขอบใจมากนะมุกและคานะที่มาเยี่ยมแม่”
“ลูกชายแม่พูดถึงน้องคานะบ่อยๆ ว่าใจดีและสุภาพ”
ธีร์พยักหน้า
“แม่สบายใจขึ้นเยอะที่มีคานะมา”
“คานะช่วยดูแลแม่ด้วยนะครับ เดี๋ยวพี่ไปซักผ้าหลังบ้านก่อน”
สาวบาริสต้าหวนคิดถึงความหลัง
มุกเคยไปเยี่ยมแม่ของธีร์ตอนที่ท่านยังล้มป่วยอยู่ที่บ้านเล็ก ๆ ริมคลอง
เธอไม่ได้พูดอะไรมากแค่ยื่นมือไปช่วยเช็ดตัวให้แม่ของเขาในวันอากาศร้อนจัด
อีกครั้ง...เธอจำได้ว่าเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ด้วยตัวเอง เพราะธีร์กำลังวิ่งไปซื้อยา
แม่ของธีร์จับมือเธอไว้แน่นแล้วพูดว่า
“หนูมุก...ขอบใจนะลูก ถ้าหนูได้ดูแลธีร์ในวันหน้า...แม่คงอุ่นใจ”
มุกยิ้มบาง ๆในวันนั้น แล้วตอบเบา ๆ ว่า
“หนูไม่กล้าหวังหรอกค่ะแต่ถ้าเขาไม่มีใคร หนูจะดูแลเขาให้ดีที่สุด”
คานะนั่งลงข้างเตียง
หล่อนเทน้ำขิงจากกระติกน้ำร้อนที่เตรียมมาใส่ถ้วยยกเสิร์ฟให้แม่ธีร์ด้วยความเอาใจใส่
“น้ำขิงค่ะแม่”
“ขอบใจนะลูก”
บรรยากาศอบอุ่นแบบเรียบง่ายท่ามกลางความเงียบที่เต็มไปด้วยความรัก
ระหว่างนั่งรอธีร์ซักผ้าหลังบ้านคานะนั่งนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อวาน ที่ร้านกาแฟ Kawaii Café
เสี่ยเมธาเดินเข้ามาในร้านด้วยชุดสูทสีเทาเข้มผิวเนียนกริบ ท่าทางมั่นใจเต็มร้อย
เมธาเดินตรงมาที่คานะหลังเคาน์เตอร์
รอยยิ้มเ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้า
“คานะครับวันนี้ผมมีนัดสำคัญนอกเมือง แต่ก่อนจะไป อยากชวนคุณไปดินเนอร์ด้วยกันสักมื้อ”
“อย่าบอกนะว่าจะบ่ายเบี่ยงอีกล่ะ”
คานะทำหน้าเขินอาย
“ขอโทษค่ะคุณเมธาฉันยังมีงานที่ร้าน...”
เสี่ยเมธาหัวเราะเบาๆ
“งานที่ร้านก็ปล่อยไปสักวันเถอะครับ”
“ผมจะส่งรถมารับเวลาห้าโมงเย็นนะครับ”
มุกยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินเข้า
เธอแอบกระซิบกับคานะ
“ระวังตัวด้วยนะคะเสี่ยเมธาเ้าชู้และสายเปย์ไม่ธรรมดา”
เย็นนั้นรถหรูมารับคานะถึงร้าน
บรรยากาศภายนอกเป็แสงไฟนวลๆ ของเมืองใหญ่ที่ส่องสว่าง
แต่คนขับรถของเสี่ยได้รับเพียงกระดาษโน้ตใบน้อยมีลายมือของคานะเขียนไว้
ขออภัยนะคะเสี่ยดิฉันไม่สะดวกรับความปรารถนาดีของเสี่ยได้จริง ๆ ค่ะ ดิฉันไม่คู่ควรขอบคุณสำหรับความหวังดีนะคะ - คานะ
กลับมาที่บ้านธีร์
คานะนั่งคุยกับแม่ธีร์อย่างอบอุ่น
บทสนทนาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและความหวัง
แม่ธีร์พูดด้วยเสียงแ่เบา
“ขอบใจนะมุกกับคานะที่มาดูแลแม่”
“แม่หวังว่าหนูคานะจะเป็กำลังใจให้ลูกชายแม่”
มุกและคานะก้มลงกราบด้วยความเคารพ
“หนูจะทำให้ดีที่สุดค่ะ”เ้าหญิงกล่าว
“แม่ก็รักษาสุขภาพนะคะทานยาตามหมอสั่งนะ” สาวมุกเสริม
คืนวันนั้นก่อนกลับบ้าน
ธีร์ยืนรอส่งมุกและคานะอยู่หน้าบ้าน
แสงดาวพราวพรายอยู่บนฟ้า
ชายหนุ่มกล่าวกับคานะ
“ขอบคุณที่มาเยี่ยมแม่ผมนะครับ”
และหันไปบอกมุก
“ขอบใจนะมุกที่มาเยี่ยมแม่พี่”
คานะยิ้มบาง ๆ
“กลับก่อนนะคะ”
มุก “ ไปนะดูแลตัวเองด้วย เดี๋ยวจะล้มป่วยไปอีกคน”
บาริสต้าสาวต้องทนข่มใจกับความปวดร้าวกับภาพความสัมพันธ์ของธีร์ คนที่เธอแอบรัก กับคานะสาวต่างชาติที่เปรียบเสมือนลูกศิษย์ของตน
เธอควรดีใจหรือเสียใจกับความรักที่กำลังเบ่งบานของคนที่เธอรักกับผู้หญิงคนอื่น
จบตอนที่ 7
34K
![ทริปท่องเที่ยวอดีตของเซวียเสี่ยวหรั่น [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471098_79566224.webp)
