เว่ยเยียนหรานสะบัดแขนเว่ยเส่าชิงออกอย่างแรงเว่ยเส่าชิงเป็บัณฑิตที่วันๆ อยู่อย่างสุขสบายจนชินคาดไม่ถึงว่าเว่ยเยียนหรานจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้ จึงเกือบล้มหงายหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว
เว่ยเยียนหรานจ้องมองเขาด้วยแววตาเย็นเยียบราวกับมองแมลงวันเว่ยเส่าชิงถูกนางจ้องจนขนลุกชัน เมื่อครู่คนของเซียวถิงหลานรายงานกับเขา ว่าตอนที่เว่ยเยียนหรานแขวนคอตนเองได้สลบไปจนหยุดหายใจชั่วคราวแต่เด็กคนนี้เมื่อฟื้นขึ้นมา เหตุใดเขากลับรู้สึกว่าเว่ยเยียนหรานที่อยู่ตรงหน้านี้คล้ายจะเป็คนละคนกับบุตรสาวน่าชิงชังผู้ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำคนนั้นเห็นๆ กันอยู่ว่ายังคงเป็นาง หากแต่กลับมีความรู้สึกประหลาดที่ทำให้คนอึดอัดอย่างไร้สาเหตุโดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น
“ท่านโหวล้อเล่นแล้ว”เว่ยเยียนหรานเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบแห้งเบาๆ “พอท่านโหวมาถึงก็กล่าวโทษข้าโดยไม่สนผิดถูกเช่นนี้ไม่คิดจะให้ข้าโต้แย้งบ้างเลยหรือ”
“โต้แย้งรึ”เว่ยเส่าชิงคำรามขึ้นอย่างขัดใจ “ลูกเนรคุณ มีคนเห็นกับตาว่าเ้าวิวาทกับมารดา พอขาดสติก็ผลักมารดาตกลงไปในสระบัวทำให้นางจมน้ำตาย ส่วนตัวเองกลับวิ่งหนีไป จบเื่ก็ผูกคอตายหนีโทษ สงสารก็แต่น้องชายที่ยังไม่คลอดในท้องมารดาเ้าเด็กในท้องมารดาเ้าเล่า เ้าเอาไปไว้ที่ไหนแล้ว นังลูกไม่รักดี ยังจะมีอะไรให้โต้แย้งได้อีกเ้าสังหารมารดาอย่างอำมหิต ตอนนี้ถึง... ถึงกับคิดจะฆ่าบิดา จิตสำนึกของเ้าถูกสุนัขกัดกินไปแล้วหรือไร”
“เด็กๆ!” เว่ยเส่าชิงตวาดไปยังกลุ่มคนที่พามา“จับตัวนังเด็กเนรคุณที่ต่ำช้ายิ่งกว่าเดรัจฉานนางนี้ไปส่งให้ทางการวันนี้ข้าเว่ยเส่าชิงจะยอมยึดถือคุณธรรมเป็ที่ตั้งโดยไม่สนใจสายเือีก”
“นายท่านอย่าเพิ่งร้อนใจไปเลยเ้าค่ะเยียนหรานนางยังเด็ก อาจจะพูดจาชวนให้เข้าใจผิดไปบ้าง” เซียวถิงหลานก้าวขึ้นมาข้างหน้าด้วยท่าทางร้อนใจกล่อมเว่ยเส่าชิงให้สงบสติอารมณ์ จากนั้นเอ่ยกล่อมเว่ยเยียนหราน “เยียนหรานเ้ารีบยอมรับผิดกับท่านพ่อของเ้าก่อนเถอะ บอกเขาว่าเด็กในท้องมารดาเ้าอยู่ที่ไหน”
เด็กคนนั้นก็เหมือนกันกับเว่ยเยียนหรานหากปล่อยทิ้งไว้อาจเป็ภัย ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ห้ามมีลมหายใจอยู่บนโลกนี้ หากอยู่ต้องเห็นคนหากตายต้องเห็นศพ
เว่ยเยียนหรานใช้สายตาเ็าจ้องมองพวกเขาที่แสดงละครตรงหน้าอย่างสุดกำลังราวกับเป็คนแปลกหน้าที่ผ่านทางมาซึ่งตัวนางก็เป็เพียงคนแปลกหน้าจริงๆตอนนี้นางรู้สึกพึงพอใจกับการตัดสินใจของตนนัก หากให้เด็กน้อยบริสุทธิ์ผู้นั้นรั้งอยู่ที่นี่แม้จะมีชีวิตรอดจนคลอดออกมาได้ แต่ก็คงอยู่ไม่รอดจนเติบใหญ่
“เด็กงั้นหรือพวกท่านรู้จักศพเด็กไหลหรือไม่” เว่ยเยียนหรานมองเว่ยเส่าชิงกับเซียวถิงหลานนางจะต้องกลบฝังความสงสัยที่พวกเขามีต่อเด็กคนนี้ให้สิ้นซาก
“ศพเด็กไหลงั้นรึ”เซียวถิงหลานปรายตามองเว่ยเส่าชิงแวบหนึ่งก่อนที่ทั้งสองจะจ้องมองเว่ยเยียนหรานอย่างชิงชังพร้อมกัน
“อ้อ ดูข้าซิลืมไปได้อย่างไรว่าพวกท่านจ้องแต่จะจัดการกับคนเป็ ไหนเลยจะเข้าใจเื่ศพหลังจากคนตายไปแล้วก็จะถูกบางสิ่งย่อยสลายขั้นตอนการย่อยสลายศพจะทำให้เกิดอากาศจำนวนมาก อากาศพวกนี้ทำให้ศพดูบวมพองเป็พิเศษพวกท่านไม่เห็นหรือว่าศพมารดาบวมอืดขึ้นมาแล้ว ในศพมีอากาศเพิ่มขึ้นมากยึดครองพื้นที่มากขึ้นจนบีบอัดให้ซากทารกด้านในไหลออกมา ในเมื่อหลุดออกมาแล้วก็เป็แค่ศพเด็กตายแล้วเป็อัปมงคล อีกอย่างนั่นก็ไม่ใช่น้องชายอะไร แต่เป็เด็กผู้หญิงที่สิ้นลมแล้วต่างหากข้าคิดว่าพวกท่านคงไม่ชอบ ลูกเนรคุณที่ต่ำช้ายิ่งกว่าเดรัจฉานอย่างข้าจึงโยนนางทิ้งลงเขาไปแล้วอ้อ ก็โยนออกจากหน้าต่างบานนั้นอย่างไรเล่า”
เว่ยเยียนหรานพูดเนิบๆพร้อมกับชี้ไปที่หน้าต่างข้างหลังเซียวถิงหลาน เซียวถิงหลานหน้าถอดสีรีบร้อนเบียดเข้าหาเว่ยเส่าชิง เว่ยเยียนหรานเห็นดังนั้นก็หลุดหัวเราะออกมา “ขี้ขลาดจริงๆ”
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c296c31b0765291b1e1f03a511502655
93K
