ตัวท๊อปตัวร้าย

ตอนที่2 ไม่สนผมอยากเรียกเธอว่าแม่
“อ้าววว...ทำไมล่ะ...” แบมแกล้งถาม“ก็มีคุณแม่ดูแลมดแมลงไงครับ...โปสเตอร์ก็หลับสบาย...” โปสเตอร์เป็นเพียงเด็กใสๆ ทำให้ผู้คนต่างหัวเราะมีรอยยิ้มจนบิดามารดาต่างก็เริ่มเอ็นดูเด็กชาย“อ้าวว...นี่ห่วงตัวเองเหรอรึ...ฉันก็คิดว่าเธอจะดูแลฉันสะอีก...งั้นเปลี่ยนใจแล้ววว...” แบมเอ่ย“เปลี่ยนใจไม่ได้นะคร๊าฟฟ...งั้นโปสเตอร์จะอ้อนคุณพ่อดูแลคุณแม่แทนตอนที่โปสเตอร์หลับคุณขพ่อของหนูเป็นตำรวจหล่อมีแต่ผู้หญิงจีบ...ผมเนี่ยกินแต่ขนมจีบกับซาลาเปาดูแก้มสิ....ผอมแห้งหมดแล้ว....” โปสเตอร์เอ่ย“หื้อ...กินแล้วทำไมถึงบอกว่าแก้มผอมแห้งละ...” แบมถาม“ก็หนูจะๆ กินทำไมแอบเอาไปให้น้องหมาน้องแมวตามชายหาดกินดีกว่า...อร่อยก็ไม่อร่อยไม่รู้ว่าทำไมถึงชอบซื้อมาก็ไม่รู้...” โปสเตอร์เอ่ย“ไม่อร่อยก็เดี๋ยวพ่อพาแวะร้านไอศกรีมดีกว่า...แต่ถ้าช้าหมดก่อนอย่าร้องไห้นะ....” พีรภัทรบอกลูกชาย“หมดก่อนก็ไม่สน...ตอนนี้ต้องพาคุณแม่คนสวยกลับไปด้วยถึงจะยอม....” โปสเตอร์เอ่ย“HI...แบมบี้ไงกลับมาจากนอกยังไม่ถึงเดือนแอบมีลูกโตขนาดนี้เลยเหรอ...” เพื่อนสาวที่เพิ่งเดินผ่านมาเอ่ยถาม“ก็คุณแม่ไปเที่ยวทะเลเมื่อสองวันก่อน...หนูรักแล้วก็ห้ามใครแย่งหนูด้วย....” โปสเตอร์เอ่ย“หราาาา....เอาแล้วไง....แล้วคุณแม่ไปไหนล่ะครับลูก....” เพื่อนของแบมบี้ถาม“ก็คุณแม่คนสวยนี้ไง...หนูอยากได้...แล้วก็รักมากด้วย...” โปสเตอร์เอ่ยแล้วก็ยิ่งกอดจนแบมบี้แทบขยับตัวไม่ได้“โอเคๆ ...เอาละ...ปล่อยฉันก่อนนะ...ตอนนี้เธอกอดฉันแน่นไปแล้วหนุ่มน้อย...ฉันสัญญาว่าจะไปส่งแต่ตอนนี้ขอฉันทำธุระให้เสร็จก่อนนะ...” แบมบี้พยายามพูดด้วย“ก็ได้คร๊าฟฟฟ...โปสเตอร์พูดง่าย...แล้วก็จะเชื่อฟังคุณแม่...แต่ห้ามผิดคำพูดด้วยนะ...หนูขอเตือน...” โปสเตอร์เอ่ย“คร๊าฟฟฟ...ไปกับคุณพ่อก่อนได้ไหม...เด็กดีนะๆ ....” แบมบี้เอ่ยเด็กชายก็ปล่อยแล้วเดินไปหาคุณพ่อที่ยืนรออยู่ใกล้ๆ แต่พอเธอลุกแล้วกำลังจะเดินหนีไปเด็กชายก็ร้องลั่นโดยที่ไม่ฟังคำปลอบของใคร“อื้อออออออ...อื้อๆ ..คุณแม่ๆๆ ...คุณพ่อปล่อยนะ...คุณแม่เดินไปโน่นแล้ว...อื้อๆๆ ....” เด็กชายร้องลั่นจนแบมบี้ต้องหยุดแล้วหันกลับมา“ไปร้านไอศกรีมก่อนแล้วค่อยเจอกันนะ...” แบมบี้ต้องร้องบอก“ไม่เอาๆ ...โปสเตอร์ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้นจะไปกลับคุณแม่....” โปสเตอร์ดิ้นสุดกำลังจนหลุดจากอ้อมกอดคุณพ่อวิ่งไปหาแบมบี้น้ำตาเปียกโชก“แกทำบุญอะไรไวเนี่ย...เด็กถึงได้ร้องตามแบบนี้ห่ะ! ....” เพื่อนเอ่ยถาม“เด็กดีๆ ....ทำไมร้องไห้ค่ะ...เงียบแล้วเอ่ออ...เงียบแล้วจะให้ตามฉันไปด้วยดีไหม...” แบมบี้ไม่รู้จะปลอบใจเด็กชายเช่นไรอึก! อึก! อึก! ...ได้ยินเสียงสะอื้นเพียงสามครั้งเด็กชายก็หยุดร้องไห้แล้วเช็ดน้ำตา“หนูเงียบแล้วคุณแม่ให้ไปด้วยใช่หรือเปล่าครับบบ...” เด็กชายถาม“คุณพ่อคุณแม่ค่ะ...แบมไม่รู้จะทำไงอ่ะ....ให้น้องไปด้วยได้หรือเปล่าคะ...” แบมบี้ต้องหันไปถามบิดามารดาที่เดินตามมาด้วย“งั้นลูกก็ไปส่งเขาก่อนเถอะอีกสองวันก็ต้องเดินทางกลับแล้วคงให้เขาตามไปไม่ได้....” บิดาเสนอ“โอ๊ย! .......” แบมบี้ยกมือปิดหน้าแล้วร้องเบาๆ แม้แต่หนูน้อยยังมองดูหน้าตาออดอ้อนจนสุดท้ายดอกไม้เหล็กของเธอก็ใจอ่อนจนได้ซึ่งคนที่รู้จักเธอต่างก็รู้ดี“เอ่อออ...คุณพ่อคุณแม่คร๊าาา....แต่ว่าตอนนี้แบมง่วงมากเลยขอกลับไปนอนต่อแล้วค่อยไปส่งน้องโปสเตอร์นะ...” แบมเอ่ย“อ้าววว...ง่วงแล้วออกมาเดินเล่นทำไมละ....” มารดาถาม“โอ๊ยยย...ก็ยัยบ่อกี้ตัวแสบนั่นไงลากหนูออกมา....โอ๊ยยย....ปวดหัวๆ ...” แบมเอ่ย“คุณแม่ปวดหัวหรือครับ...” โปสเตอร์เงยหน้าถาม“ใช่ๆ ...ตอนนี้ฉันง่วงมากเลยเธอกลับบ้านไปกับคุณพ่อได้ป่าว....” แบมบี้ถาม“นั่งลงสิคร๊าฟฟ...เดี๋ยวหนูเป่าให้รับรองคุณแม่ต้องหายปวดหัวเลยละครับ....” เด็กชายใสชื่อเอ่ย“ดูสิๆ เด็กคนนี้สงสัยจะอ้อนเก่ง...ก็ได้ๆ ...ฉันไปส่งเธอที่บ้านแล้วอย่าร้องไห้ตามฉันอีกนะ...สัญญาก่อนแล้วจะไปส่ง...” แบมบี้เอ่ย“คร๊าฟฟฟ...สัญญา..."เด็กชายยิ้มแม้คราบน้ำตาจะยังไม่แห้งแต่ความดีใจก็กระโดดกอดจนเธอเกือบจะหงายหลังดีที่บ่อกี้รับทัน“สุดหล่อครับเธอจะทำให้พี่สาวคนสวยเกือบเจ็บตัวแล้วนะ....เบาๆ หน่อย...” บ่อกี้ดุ“คร๊าฟฟฟ...” เด็กชายตอบแล้วมองบ่อกี้แต่ไม่พูดไม่ถาม“ลูกไปส่งน้องเค้าก่อนเถอะพ่อมีเรื่องจะปรึกษาแบบส่วนตัวนะ...ให้เวลาเดินทางๆ ห้าชั่วโมง...” บิดาเอ่ยแล้วเดินหลบกลับไปรอที่บ้าน“แล้วเจอกันนะลูก....” มารดาเสริมแล้วเดินตามบิดาเธอไป“โอ๊ยๆๆ ...ตายแน่ๆ ...แบบนี้เสียงนี้..โอะโอ๊ะโอ๊ยยยยยยยย...ไม่อยากคิดภาพ....อื้อๆ ...” บ่อกี้เอ่ย“นี่...ที่นินทาอยู่นะพ่อของฉันนะย่ะ....” แบมเอ่ย“อืม...รู้...แต่เธอไม่กลัวว่างั้น...” บ่อกี้ถาม“ไอ้กลัวก็กลัวอยู่หรอกแต่ตอนนี้ฉันทั้งหิวทั้งง่วง...อื้อๆ ...” แบมบี้เอ่ย“โอ้ๆ อย่าร้องไห้นะ...เดี๋ยวโปสเตอร์จะให้คุณพ่อพาแวะไปทานไอศกรีมที่อร่อยๆ ...ป่ะ...” โปสเตอร์พูดพร้อมดึงเธอให้ลุกเดิน“นี่หนุ่มน้อยฉันเดินไม่ไหว...เธออุ้มฉันไปหน่อยได้ม๊ะ...” แบมบี้ถาม“หนูอุ้มคุณแม่ไม่ไหวหรอกคร๊าฟฟ...แต่เอาแบบนี้ดีกว่า...คุณพ่อๆ ...ช่วยอุ้มคุณแม่ไปขึ้นรถหน่อยคร๊าฟฟ...” โปสเตอร์พูดแล้วหันไปขอร้องบิดา“แห๊ม! ...มีเวลาแค่5ชั่วโมงนะคะคุณหนูคร๊าาาา....ห้าชั่วโมงมิใช่ห้าวันรีบลุกแล้วก็ไปส่งน้องเค้าเถอะ...ไปลุก...” บ่อกี้เอ่ย“จริงด้วยๆ ...แย่แล้วๆ ...ไปๆ รีบไปโปสเตอร์...เดี๋ยวช้าฉันกลับไม่ทันตายๆ ...ฉันอดไปงานแต่งเพื่อนที่ฝรั่งเศสแน่เลย...” แบมคิดได้แล้วรีบลุกไปจุงมือหนุ่มน้อยแล้วก็ยังหันไปถามพ่อของเขา“นี้คุณ...เอ่ออออ...เดี๋ยวคุณนี่คุณขับรถตามไปเองหรือจะไปกับฉัน....”“ผมว่าคุณไปรถผมดีกว่า...” พีรภัทรเอ่ย“โอ๊ยยย...จะให้ไปนั่งกอดกันหรือไงดูด้วยสิว่ามีใครไปด้วย.....” บ่อกี้เสริม“เอาเถอะไปรถฉัน...เอ่ออออ...แหนมๆ ...เดี๋ยวหาคนขับรถคุณเอ๊ยยย....” แบมเอ่ย“ผมพีรภัทรครับ...เรียกพีก็ได้ครับ....” พีรภัทรตอบ“ให้คนขับรถคุณพีกลับไปด้วย...เร็วด้วยนะ...เดี๋ยวกลับมาไม่ทันฉันไม่ได้ไปฝรั่งเศสเจ็บตัวแน่...” แบมเอ่ยแล้วก้าวขึ้นไปนั่งโดยที่พีรภัทรก็เปิดประตูข้างคนขับไม่กล้าที่จะไปนั่งใกล้ๆ เธอ“เฮ้....เป็นไรไปโปสเตอร์...” แบมถามเมื่อเด็กชายเริ่มงอแง“น่าจะง่วงนอนนะครับ...” พีรภัทรหันมามองแล้วตอบ“อ้ออ...งั้นก็นอนสิครับจะร้องไห้ทำไม...” แบมรู้แล้วก็หันมาบอกเด็กชาย“หม่ำๆ ....” เด็กชายร้อง“ห่ะ! ....หม่ำๆ อะไร...ในรถไม่มีอะไรเลยนะ....” แบมถามเด็กชาย“อ้อออ...ผมมีนมมมม...รบกวนส่งเด็กมาให้ผมได้ไหม....” พีรภัทรเอ่ย“ไม่เอาๆ ...หนูจะกินนมแล้วนอนกอดคุณแม่...” เด็กชายเอ่ย“เอ่อออ...แต่ฉันไม่มีนมนะ....นอนกอดฉันก็ยังพอฟังหน่อย...” แบมเอ่ย“งั้นนอนกอดเฉยๆ ก็ได้....อื้อๆ ....แต่หนูหิว...อื้อๆ ...หม่ำๆ ...” เด็กชายร้อง“อ้าววว...เลี้ยงเด็กนี่อยากแฮะ...ว่าแต่เธอหิวฉันก็หิวเป็นนะ...ตั้งแต่ตื่นมายังไม่ได้กินด้วย...เป็นเพราะเธอบ่อกี้....อื้อๆ ...” แบมร้องบ้าง“โอ้ๆ ...อย่าร้องไห้นะ...งั้นคุณพ่อมีนมเดี๋ยวหนูแบ่งให้คุณแม่ดูดด้วยดีไหม...” เด็กชายเอ่ยแล้วปีนไปคว้าขวดนมที่บิดาส่งมาให้ใส่ปากดูดส่วนแบมบี้เธอกลับชิงหลับไปก่อนแล้ว....“คุณแม่ๆ ...หลับหนีหนูได้ไงครับ....งั้นขอหนูหอมแก้มคุณแม่แล้วกอดหนูนอนด้วยนะ....” เด็กชายเอ่ยแล้วกำลังจะกอดเธอดีที่บ่อกี้สกัดไว้ทันไม่งั้นงานเข้า“อูยๆ ...เวลานางหลับอย่าเข้าไปถูกตัวของนางนะ....ไม่งั้นนางจะตื่นขึ้นมาร้องโวยวาย...คราวนี้นางกลับไปฝรั่งเศสนานแน่ๆ ...” บ่อกี้เอ่ย“อื้อๆ ...หนูจะกอดจะกอด....” เด็กชายร้อง“โอ๊ยยยย...ตายๆๆ ....ตายแน่ๆ ....เอ่อออ...คุณแบมบี้คร๊าาาา....ขอจับหน่อยนะ...โอ๊ยๆ ...จะเจ็บตัวป่าวเนี่ย...” บ่อกี้เอ่ย“บ่อกี้ก็อย่าโง่ให้มากสิ...เจ้านายตัวเองยังไม่รู้จะจัดการอย่างไง...งั้นก็ยอมเจ็บตัวไปเถอะ...โวยวายขึ้นมาสามวันก็ไม่จบ...” แหนมเสริม“แล้วนายหาวิธีได้เปล่าล่ะ....” บ่อกี้ถาม“เอ่อออ....หาผ้าห่มแล้วเธอคงไม่ตื่นมั้ง...” พีรภัทรเอ่ย“อืมมม....ลองดูเจ็บก็เจ็บวะ....คุณหนูจ๋า...อย่าแหกปากร้องนะย่ะ...” บ่อกี้ใช้ผ้าห่อแล้วอุ้มเธอให้ไปนั่งข้างๆ อีกแบะเพื่อออกห่างเด็กชายที่กำลังจะหลับใครต่อใครบ่อกี้ก็ไม่สนหรอกแต่แบมบี้เป็นทั้งเพื่อนแล้วยังเป็นเจ้านายเขาจำใจต้องทำ“อืมมม...” เสียงร้องเบาๆ แต่ก็สงบ“เฮ้ออออออ...โล่งใจหน่อยนางไม่โวยวาย....” บ่อกี้เอ่ย...
ติดตามความซนของโปสเตอร์ด้วยนะครับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่2 ไม่สนผมอยากเรียกเธอว่าแม่

นิยายแนะนำ

ตัวท๊อปตัวร้าย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่2 ไม่สนผมอยากเรียกเธอว่าแม่

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้