ดาวโหลด Ebook ได้ที่เว็บ MEB นะคะ
“เราแวะหาอะไรกินก่อนไหม” ธนภูมิชวนพร้อมกับปรายตามองหญิงสาวยิ้ม ๆ ลุ้นว่าจะได้คำตอบอย่างไร กับผู้หญิงคนอื่นเขากล้าการันตีเลยว่าไม่พลาด แต่สำหรับธิษณามดีที่เขาเริ่มรู้จักเธอมากขึ้น บอกเลยว่าไม่มั่นใจกับเสน่ห์ตัวเองเอาเสียเลย
“ไม่ค่ะ” ธิษณาปฏิเสธอีกครั้งแบบไม่เสียเวลาคิด นั่นทำให้ธนภูมิหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ ไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดหรือไม่พอใจสักนิดที่ได้ยินคำตอบนี้
“ผมเลี้ยง” เขาบอกต่อ
“ไม่ค่ะ ที่บ้านมีข้าวกินไม่ต้องให้ใครมาเลี้ยง”
“ตามนั้น” ธนภูมิบอกเสียงกลั้วหัวเราะ รู้สึกขำตัวเองที่ไม่สามารถชวนสาวเฉิ่มเชยคนนี้ไปกินข้าวด้วยได้ ก่อนเขาจะชวนเธอคุยเื่อื่น “พรุ่งนี้จะให้ผมมารับกี่โมงดี”
“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ แค่มารับกลับบ้านก็พอแล้ว” ธิษณามดีลองปฏิเสธดูเผื่อชายหนุ่มจะเปลี่ยนใจ เพราะเธอต้องออกจากบ้านแต่เช้า นั่นหมายความว่าคนที่จะมารับต้องมาแต่เช้ายิ่งกว่า แม้จะไม่เต็มใจกับการที่ธนภูมิอาสามาส่ง แต่เธอก็ค่อนข้างเกรงใจเขาอยู่เหมือนกัน
“เราตกลงกันแล้วนะ” ชายหนุ่มย้ำข้อตกลงที่ได้คุยกันเอาไว้แล้ว
“ฉันต้องไปถึงโรงเรียนก่อนแปดโมง คุณคำนวณเองละกันว่าจะต้องมาถึงที่บ้านฉันกี่โมง” เธอบอกอย่างอ่อนใจ โยนการคำนวณระยะเวลาไปให้เขาคิดเองเลยจะได้ไมต้องมาคร่ำครวญทีหลัง
“โอเค ห้ามชิ่ง” เขาย้ำ
“ถ้าคุณไม่มาสายน่ะนะ” มันเป็การเตือนกลาย ๆ เพราะถ้าสาย เธอจะไม่รอเขาเด็ดขาด แม้การไปถึงที่โรงเรียนเธอสามารถไปสายได้ แต่มันไม่ใช่วิสัยของผู้บริหารอย่างเธอ เพราะบางครั้งการไปยืนรอรับเด็ก ๆ พร้อมกับครูเวรเพื่อได้ทักทายพูดคุยกับผู้ปกครองถือเป็เื่สำคัญ
“ถ้าแบบนั้นรับได้” ธนภูมิพยักหน้ายิ้ม ๆ ก่อนจะหันมามองหน้าคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แล้วเลิกคิ้วเมื่อสายตาสะดุดเข้ากับวัตถุที่บดบังความสวยของเ้าตัว “แว่นน่ะไม่ถอดเหรอ เลิกงานแล้วนี่” ไม่เพียงแค่ถามเขายังถือวิสาสะดึงมันออกมาดู แล้วก็พบว่ามันก็แค่แว่นตาธรรมดา ไม่ได้เป็แว่นสายตาแต่อย่างใด
“นี่คุณ เอาคืนมานะ” ธิษณามดีขอคืนเสียงเข้ม เมื่ออีกฝ่ายยังพิจารณาแว่นของเธอโดยไม่สนใจคำขอ จึงยื่นมือหวังจะแย่งแต่เขากลับเอามันไปเสียบใส่กระเป๋าเสื้อของตัวเอง แล้วหันมายิ้มพร้อมกับพยักหน้าท้าทายให้เธอมาแย่งมันไป เมื่อเป็อย่างนั้นเธอเลยต้องกลับมาทิ้งตัวลงนั่งที่เบาะอย่างหงุดหงิด
“แบบนี้น่ารักกว่าเยอะ”
“ไม่ต้องมาแกล้งชม” หญิงสาวตอบกลับเสียงห้วน ไม่ได้รู้สึกยินดีกับคำเยินยอจากเขาเลยสักนิด
“น่ารักจริง ๆ” ธนภูมิย้ำเสียงกลั้วหัวเราะ และสิ่งที่ได้กลับมาคือการมองค้อน ซึ่งเขาก็ได้แต่ยิ้มและขำไม่หยุด ก่อนจะชวนคุย “ผมรู้จากพี่รีน่า เอ๊ย ! ไม่ใช่สิพี่นีน่าว่าคุณแต่งตัวแบบนี้เพราะผู้ปกครองของเด็ก ๆ ในโรงเรียน ผมละไม่เข้าใจเลยว่าทำไมผู้ปกครองพวกนั้นไม่ชอบคุณในลุคน่ารัก ๆ แบบนี้”
“เขาไม่ได้้าความน่ารัก แต่เขา้าความน่าเชื่อถือย่ะ” เธอย้ำถึงสิ่งที่ผู้ปกครอง้าเสียงเข้ม
“แต่ผม้านะ” ธนภูมิบอกยิ้ม ๆ มองสาวสวยที่พอถอดแว่นออกก็ดูน่าขึ้นเป็กองด้วยสายตากรุ้มกริ่ม
“คุณรู้ใช่ไหมคะว่าบ้านฉันอยู่ในซอยเดียวกับบ้านพี่ราม” ธิษรามดีเลี่ยงพูดไปเื่อื่น เพื่อกลบเกลื่อนความอาย ยอมรับละว่ารู้สึกดีและใจเต้นแรงไปกับคำหวาน และสายตาของหนุ่มหล่ออย่างธนภูมิไปเหมือนกัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่คิดจะแสดงออกให้เขาเห็นหรอก ไม่อย่างนั้นคนหลงตัวเองอย่างเขาคงได้ใจและตามตอแยเธอไม่เลิก
“รู้ครับ” รู้ก็ตอนที่อาสะใภ้ของรามิลบอกนั่นแหละว่าเป็เพื่อนบ้านที่รู้จักและสนิทสนมกันมาก และคงมากจนเผลอใจไปให้กับรามิล
“จอดที่หน้าบ้านประตูสีทองนั่นแหละค่ะ” ธิษณามดีพยักพเยิดบอกพลขับ ธนภูมิเลี้ยวรถเข้าไปจอดแล้วลดกระจกลงมองเข้าไปภายในบ้านของอีกฝ่ายอย่างพิจารณาแล้วหันมาบอก
“บ้านคุณก็ดูมีอันจะกินนี่น่า น่าจะซื้อรถอีกสักคันนะ เผื่อฉุกเฉิน รถปุโรถังของคุณดูสามวันดีสี่วันไข้” ชายหนุ่มแนะนำเมื่อเห็นว่าสภาพรถกับบ้านดูจะไม่เข้ากันเลย อีกทั้งรถเก่าก็เสียบ่อย เผื่อไปเสียกลางค่ำกลางคืนในซอยเปลี่ยว ๆ ละก็น่าเป็ห่วง
“ไม่ละคะ ฉันขับคนเดียวซื้อมาทำไมเยอะแยะ” ธิษณามดีปฏิเสธอย่างไม่เห็นด้วย เพราะถึงรถเธอจะไม่ได้ใหม่มาก แต่สภาพมันก็ไม่ได้น่าเกลียดยังดี อีกอย่างมันเป็รถคันแรกที่เก็บเงินซื้อเองด้วย และที่เธอไม่ได้บอกธนภูมิคือจริง ๆ ในบ้านมีรถอีกคัน คันนั้นเป็ของคนเป็พ่อที่เสียไปเอาไว้ให้คนเป็แม่ใช้
“งกจัง”
“เขาเรียกว่ารู้จักประหยัด ถ้าฉันเอาเงินที่หามาได้ไปใช้ฟุ่มเฟือยจะเหลืออะไร เห็นบ้านหลังใหญ่โตแต่จริง ๆ ฉันไม่ได้ร่ำรวยอะไรนักหนาหรอกนะคะ ก็แค่พ่อที่เสียไปหาเอาไว้ให้ ฉันก็แค่ทำหน้าที่รักษาเอาไว้เท่านั้นเอง” ธิษณามดีบอกแล้วก็ถอนหายใจ เพราะอย่างนี้ไง แม่ของเธอถึงอยากได้รามิลมาเป็ลูกเขย แม่อยากมีอยากรวยมากกว่านี้
“คุณนี่ความคิดเป็ผู้ใหญ่ดีจัง” ธนภูมิเอ่ยชมจากใจ
“ก็ฉันโตเป็ผู้ใหญ่แล้วนี่คะ ใครจะเป็เด็กไม่รู้จักโตอย่างคุณกัน” ว่าพลางมองค้อนเมื่อเห็นคนโดยเธอพูดเหน็บหัวเราะชอบใจไม่ได้มีท่าทีว่าจะโกรธหรือไม่พอใจ พูดง่าย ๆ ก็เหมือนยอมรับกลาย ๆ นั่นแหละ ก่อนจะปลดเข็มขัดนิรภัยออก “ขอบคุณนะคะที่มาส่ง” แล้วเปิดประตูลงจากรถ
“ว่าแต่จะไม่เชิญผมไปดื่มน้ำดื่มกาแฟหน่อยเหรอ” ธนภูมิโผล่หน้าออกไปถามคนที่กำลังจะเปิดประตูเข้าบ้าน
“ฉันไม่สะดวกค่ะ”
“โอเค พรุ่งนี้เช้าเจอกันครับ” ธนภูมิพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เลื่อนกระจกขึ้นแล้วขับรถออกไป โดยมีสายตาของธิษณามดีมองตามไปแล้วถอนหายใจ ถ้าคนเป็แม่มาเจอแล้วรู้ธนภูมิเป็ใคร มีหวังเป็เื่แน่
7K
