ตอนที่ 16 ออกเดินทาง
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ก๊อก ก๊อก
[ คัตซึมิ นี่ฉันเองช่วยเปิดประตูให้หน่อยได้มั้ย ]
ทันทีที่เธอพูดจบก็มีเสียงตอบกลับมา พร้อมกับร้องไห้
"อายู ฮื้อๆๆ กว่าเธอจะมา ฉันคิดว่าเธอจะทิ้งฉันไว้ทีนี้แล้วซะอีก"
[ ฉันกลับมารับแล้วเราจะออกเดินทางกัน ] อายูกล่าว
"ไปที่ไหน หนทางที่ใกล้ที่สุดคือค่ายซากิ ถ้าไปถึงที่นั้นเราจะรอด ที่นั้นมีพวกทหารอุปกรณ์การรบครบครันแถมนายพลโกโตะก็บอกว่ายังมีอาหารให้กับผู้อาศัยในค่ายอีกด้วย เธอก็รู้ใช่มั้ยเขาประกาศไปทั่วเมืองเลยนะ เออว่าแต่ผู้ชายคนนั้นละเขาทิ้งเธอไว้แล้วใช่มั้ย ฉันว่าแล้วเชียว"
คัตซึมิยิงคำถามใส่อายูแบบไม่ยั้งเหมือนเธอจะไม่ได้คุยกับใครมานานเป็ปียังไงยังงั้นแหละ
[ ใจเย็นๆนะคัตซึมิ เธอพูดมากเหมือนเดิมเลยนะ 5555 เธอเล่นถามฉันมารัวซะขนาดนี้ ฉันจะตอบที่ละคำถามละกัน]
[ 1 .ฉันจะที่ค่ายซากิแต่แค่ผ่านไปเท่านั้น ฉันจะไปหาพ่อฉันที่โตเกียว 2. ริ ริว เอ๊ ยผู้ชายคนนั้นเขาไม่ได้ทิ้งฉันไปไหนหรอก เขาอยู่ทางด้านนอกนี่เอง ]
[และ 3. เธอมีเวลา 30 นาทีก่อนที่เขาจะอาบน้ำเสร็จ เธอรีบไปเก็บของเข้าจะดีกว่านะ ] อายูตอบคำถามของเธอไปด้วยสีหน้าราบเรียบ และยังขีดเส้นเวลาให้เธอไปด้วยในเวลาด้วยกัน
"เดี๋ยวก่อนนะ ฉันไม่เข้าใจว่า ทำไมไม่ไปพักที่ค่ายซากิละ เธอบ้าไปแล้วหรออายู เธอจะไปฆ่าตัวตายหรอ ฉันไม่เอาด้วยหรอกนะ " คัตซึมิกล่าวด้วยน้ำเสียงร้อนลน
อายูไม่ได้ตอบคำถามของเธอ แต่เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
[ ถ้าเธอจะไปค่ายซากิพวกเราไปส่งเธอได้ที่นั้นได้ แต่ฉันขอเตือน!!!เธอไว้ก่อนเดินทางนะ อย่าสร้างความวุ่นวายในระหว่างเดินทางเด็ดขาด ]
เมื่อเห็นเด็กสาวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนว่าเธอเปลี่ยนไปเป็คนละคน เพียงเวลาแค่ไม่กี่วัน คัตซึมิอึ้งไปชั่วขณะก่อนที่ ก่อนจะเริ่มหน้าแดงด้วยอารมณ์โกรธ เพราะไม่มีใครกล้าสั่งเธอและไม่มีใครกล้าทำแบบนี้กับเธอ
" ฉันเป็ถึงลูกสาวของนักธุรกิจพันล้าน เธอก็แค่ลูกตำรวจต๊อกต๋อยเท่านั้น ถ้าไม่มีพ่อของฉันพ่อของเธอมาไม่ถึงขนาดนี้หรอกนะอายู จำเอาไว้อย่ามาสั่งฉันอีก " คัตซึมิะโด่ากลับไป
[ ฉันเห็นว่าพ่อเรารู้จักกันนะ ฉันจะให้โอกาสเธอที่เธอจะโกนด่าใส่ฉัน เห็นว่าพ่อเธอมีบุญคุณและครอบครัวเรารู้จักกันแต่ ถ้าเธอทำแบบนี้กับคนคนนั้นละก็ เธอตายแน่คัตซึมิ ]
อายูกล่าวออกมาอย่างราบเรียบเหมือนเดิม แต่ความหมายที่สื่อออกมาจากเสียงที่เย็นเชียบ ทันใดนั้น
"ทุกอย่างเรียบร้อยนะ เราไปกันได้ละอายู บอกเพื่อนของเธอด้วย" เด็กหนุ่มผมดำดวงตาสีดำสวมชุดดำทั้งตัวกล่าวขึ้น
[อื้มทุกอย่างเรียบร้อย ว่าแต่นายใจแต่ชุดสีดำเลยนะรสนิยมเห่ยชะมัด 555555 ] อายูตอบกลับพร้อมกับเอ่ยเเซว
ทันทีที่อายูกล่าวจบมีเสียงกล่าวแทรกดังขึ้น
"เดี๋ยวก่อนนายชื่ออะไร พ่อของฉันเป็นักธุรกิจพันล้าน ถ้านายช่วยปกป้องฉันไปถึงค่ายซากิ ฉันจะบอกพ่อฉันให้รางวัลนายอย่างงามเลย นายอยากได้อะไรละทอง เพชร สาวๆ ฉันหาให้นายได้หมดเลยนะ "
ทันทีที่ฟังคำพูดของคัตซึมิริวจิหันบอกหน้าอายู ทั้งสองคนออกไปคุยกันสักพัก ริวจิจึงได้เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด เพราะว่าอายูอยากตอบแทนบุญคุณที่พ่อของคัตสึมิเคยให้กับพ่อของเธอในอดีต ริวจิรู้สึกเห็นใจเพราะว่าเห็นว่าเธอก็คือพนักงานขับรถของเขา หลังจากลำเลียงเหตุการณ์ทั้งหมด เขาจึงตอบกลับไป
"ฉันเป็ใครชื่ออะไร มันไม่ได้สำคัญอะไรเกี่ยวกับเธอเลย เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปที่ค่าย ดังนั้นในระหว่างทาง เธออยู่แต่ในรถไม่ต้องออกมา และห้ามพูดกับฉัน กินและก็นอนจนกว่าจะถึงค่าย เข้าใจนะ "
คัตซึมิรู้สึกดีใจและสับสนเล็กน้อยพร้อมกับนึกคิดกับตนเอง
"จะไม่ให้ฉันทำอะไรเลยงั้นหรอ แต่แค่กินกับนอนมันก็สบายมากเหมือนกันละนะ ถ้ามันช่วยฉันไปถึงก็ไม่เป็ไรละนะ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน"
"โอเค"
"อืม งั้นไปกันเถอะ ข้าวไปกินที่รถ"
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
ฝากกดติดตามกดหัวใจให้หน่อยนะครับ ขอบคุณครับ
1K
