บทที่23 เริ่ม
ผ่านไปหนึ่งวันเทวาเดินออกมาจากโกดังเก็บของเขาค่อนข้างอารมณ์ดีเพราะเขาได้รับเศษชิ้นส่วนจำนวนมากจากการฟาร์ม ะุของเขาใช้ไปจำนวนมากจนแทบจะหมดแต่นั่นก็ไม่เป็ไรเพราะเขาสามารถไปซื้อได้โดยตรงจากกองทัพในเมืองนี้แม้ว่ามันจะจำกัดปริมาณในแต่ละเดือนแต่มันก็เป็จำนวนที่มากอยู่ดี
แต่ตอนนี้เขาหิวมากและ้าอาหารด่วนๆ
เทวาเดินเข้าไปในบ้านก่อนจะกล่าวกับซีโร่ว่า
“ลุงฉันหิวมาก มีอะไรกินบ้าง!”เทวาะโ
“ฉันไม่ใช่พ่อครัวและไม่ใช่พ่อบ้านแกมาถามฉันเพื่อ?”ซีโร่เหลือบมองเทวาก่อนจะไม่สนใจอีก
“ก็ผมอุตส่าห์ทำงานให้ลุงแทนที่ลุงจะตอบแทนฉันโดยการเตรียมอาหารเอาไว้ทำไมลุงใจร้ายแบบนี้”เทวากระแทกตัวลงนั่งกับเก้าอี้เพราะความหิว
โครม!
เก้าอี้พังเพราะพลังของเทวา
“อ้ากกกกเ้าเก้าอี้ทรยศ บังอาจหักซะได้”เทวากรีดร้องโวยวาย
เขากำลังโมโหหิว
“ฉันสั่งอาหารแล้วอีกสิบนาทีก็ถึง”ซีโร่กล่าวหลังจากที่เทวาสงบลงเล็กน้อย
เทวานั่งหมดแรงที่เก้าอี้ตัวใหม่โดยการแนวใบหน้าลงกับโต๊ะ
“ว่าแต่เป็ยังไงบ้างล่ะสามารถผลิตได้มากไหม?”ซีโร่ถามอย่างอยากรู้
“กินข้าวก่อนค่อยถาม...”เทวาตอบเสียงเนือยๆ
“เอาล่ะแกจะกินข้างก่อนค่อยตอบหรือจะกินกำปั้นฉันก่อนค่อยตอบ ให้เวลาวิฯเดียว”ซีโร่เอ่ยเสียงเย็น
เทวาสะดุ้งขึ้นมาเขาก็ลืมไปว่าตาลุงนี่ก็เอาแต่ใจตัวเองพอๆกับเขาเผลอๆมากกว่าเขาเสียด้วยเขาที่อ่อนแอกว่าย่อมต้องตกเป็เบี้ยของตาลุงนี่ดังนั้นเขาจึงได้แต่ตอบซีโร่โดยเร็ว
“สามพันขวด!”เทวากระแทกเสียง
“สามพัน?ได้มากขนาดนั้นเลย?”
“แน่นอนคิดว่าผมเป็ใครกัน ขอแค่มีวัตถุดิบและวิธีการที่เพียงพอผมสามารถทำได้”เทวาพูดเย่อหยิ่งจนน่าตบ
ความจริงแล้วเขาได้ยาStamina Potion(F)มาทั้งสิ้น5,000กว่าขวดแต่เื่อะไรที่เขาจะขายทั้งหมดนั่น มอนสเตอร์ที่กองทัพเตรียมมานั้นยอดเยี่ยมมากพวกมันมีความอึดสูงและตายยาก แม้ว่าการ์ดทักษะที่ได้จากพวกมันจะมีได้ดีอะไรแต่เขาสามารถขายให้รบบได้เพราะมันล้วนแต่เป็การ์ดเกรดEทั้งสิ้น
ดังนั้นแล้วในวันนี้เขาถือว่าได้กำไรจนร่ำรวยเลยล่ะ
มันสามารถฟื้นฟูความยากจนของเงินในระบบของเขาได้อย่างมาก
ด้วยจำนวนยาสามพันขวดเขาจะได้รับเงิน30ล้านเหรียญแค่ทำงานง่ายๆแบบนี้เขาสามารถได้รับเงินจำนวนมากได้เื่นี้ทำให้เทวาเหมือนกับฝันไป
แต่จำนวน30ล้านมันอาจจะมากสำหรับคนจนแต่สำหรับคนรวยที่แท้จริงนั้นมันน้อยมาก
เทวาเคยไปย่านธุรกิจใจกลางเมืองและเคยพบเห็นพวกคนรวยใช้จ่ายเงินร้อยล้านโดยไม่กระพริบตามาแล้ว
มันเปิดโลกของเทวาอย่างมากในตอนนั้น
เวลาผ่านไปครบเจ็ดวันและมันก็ถือเวลาที่เทวาจะต้องไปเรียนตลอดห้าวันเทวาอยู่กับซีโร่เกือบจะตลอด พวกเขาทั้งสองต่อสู้กันเพราะเทวา้าประสบการณ์การต่อสู้เสี่ยงตายของจริงกับศัตรูที่แข็งแกร่งความจริงเขาก็เกือบจะตายไปจริงๆนั่นแหละหากไม่ใช่ว่าทักษะของเขาจำนวนหนึ่งพัฒนาเป็เกรดBเขาก็คงม่องไปแล้ว
และที่ทำให้เขารอดได้มากที่สุดก็คือฮีลลิ่งแฟคเตอร์
ระดับBนั้นมันทำให้เทวาเปรียบได้กับแมลงสาบเลยล่ะ
ซีโร่จากไปแล้วเมื่อครบกำหนดเวลาความจริงเขาจะต้องกลับไปที่ศูนย์บัญชากรหลักของเขต12นานแล้วแต่เพราะเื่ของเทวาเกี่ยวกับยาฟื้นฟูทำให้เขายืดเวลาออกไปได้สิบกว่าวัน
เทวาแม้ว่าปากจะบอกว่าไม่เป็ไรแต่จะอย่างไรกับซีโร่เขาก็คิดว่าอีกฝ่ายเป็ลุงของเขาจริงๆ
ทั้งสองสนิทกันมากแต่ก็อย่างที่พูด
ไม่มีงานเลี้ยงใดไม่เลิกรา
“จำเอาไว้ให้ดีเทวาเฉพาะผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะได้ทุกสิ่งหากอ่อนแอแกจะเป็ได้เพียงเบี้ย”
นี่คือคำพูดที่ซีโร่เน้นย้ำกับเขาเสมอมาและซีโร่ยังกล่าวคำพูดนี้กับเทวาก่อนจากไปด้วย
ถึงจะจากไปแต่เทวาก็ไม่ได้เศร้ามากเพราะอย่างไรก็ตามทั้งสองมีคริสตัลสื่อสารที่สามารถติดต่อกันได้ตลอดเวลาอยู่แล้ว
เทวาแต่งตัวในเครื่องแบบเต็มยศของทางโรงเรียนมันเป็ชุดยูนิฟอร์มสีดำคาดแดงที่เรียบอย่างมาก เขายังต้องสวมถึงมือและรองเท้าปกติแล้วเทวาค่อนข้างแต่งตัวสบายๆพอมาใส่ชุดยูนิฟอร์มของโรงเรียนมันทำให้เขาค่อนข้างไม่ชินเท่าไหร่แต่ชุดของโรงเรียนนั้นค่อนข้างดีใช้ได้มันสร้างมาจากเส้นใยพิเศษที่ทนทานอย่างมากต่อการฉีกขาด
ความทนทานของมันอาจมากกว่าชุดเกราะทหารในโลกเดิมของเขาเลยก็ได้
ผมสีดำเทาของเทวานั้นค่อนข้างยาวเพราะเขาไม่ได้ตัดเขาจึงเสยผมไปด้านหลังและมัดรวบเอาไว้เพื่อความเป็ระเบียบสักเล็กน้อยก็ยังดีเขาได้เกรดต่ำมากในเื่การแต่งตัวดังนั้นเขาจะไม่พยายามทำอะไรที่เวอร์เกินไปกับการแต่งตัวเพราะเขาคิดว่ามันจะออกมาแย่
เทวาส่องกระจกและเห็นสารรูปตัวเองก็อดไม่ได้ให้ชื่นชม
“เฮ้อ...ตัวข้าช่างหล่อเหลา...”เทวาถอนหายใจกับความสุดยอดของตนเอง
ผลปรากฏว่าเขายืนชื่นชมตัวเองในกระจกกว่าสิบห้านาทีก่อนจะออกจากบ้าน
โรงเรียนทหารที่2ค่อนข้างคึกคักเพราะว่ามันเป็วันเปิดเรียนผู้ปกครองจำนวนมากก็มาส่งลูกหลานเข้าเรียนเพราะมันเป็โรงเรียนประจำที่จะปล่อยนักเรียนออกมาได้ก็เสาร์อาทิตย์ดังนั้นพวกพ่อแม่ที่ติดลูกจึงต้องมาส่งพวกเขาด้วยตัวเองมันเป็ฉากที่วุ่นวายสำหรับเทวาและเขาเองก็อดไม่ได้ให้จ้องมอง
กับเด็กกำพร้าอย่างเขาัักับความอบอุ่นของพ่อแม่?
ไม่มี!
เทวาปรับจิตใจเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปในโรงเรียน
ตามสเต็ปของนักเรียนใหม่ก็ต้องมีการปฐมนิเทศจะมีอาจารย์ทั้งหมดของโรงเรียนออกมาปรากฏโฉมเพื่อให้นักเรียนใหม่ได้จดจำและก็ต้องมีผอ.มาร่ายยาวถึงเื่ไร้สาระเทวาที่นั่งอยู่แถวหน้าไม่ได้สนใจฟังเลยแม้แต่น้อยเขานั่งหลับั้แ่ห้านาทีแรกของการปฐมนิเทศ
นักเรียนใหม่ของโรงเรียนทหารที่2เมื่อรวมกับพวกที่สอบผ่านด้านความสามารถเฉพาะแล้วนั้นรวมๆกันแล้วก็มีมากถึงสองร้อยคน
ทั้งๆที่เป็โรงเรียนของทหารแต่ผู้ที่สามารถต่อสู้ได้ในปีนี้กลับมีแค่ประมาณ60คนเท่านั้น
นี่ถือเป็เื่บ้าบออย่างมากสำหรับโรงเรียนทหาร
การหลับของเทวาทำให้อาจารย์จำนวนมากต่างก็สนใจเขาตามปกติแล้วนักเรียนเข้าใหม่จะมีความเป็ระเบียบเรียบร้อยซึ่งมันสำคัญอย่างมากกับทหารทหารจะสามารถขับเคลื่อนได้อย่างรวดเร็วและตรงจุดนั้นก็ด้วยระเบียบวินัยแล้วถ้ามีคนที่ไม่มีระเบียบล่ะ
พวกเขาจะเป็ได้แค่ทหารชั้นเลวเท่านั้น!
แน่นอนว่าเทวารู้ว่าระเบียบวินัยนคืออะไรแต่เขาไม่สนใจ
เขาจะทำในสิ่งที่เขาอยากทำเท่านั้น!
“เอาล่ะฉันก็ไม่มีอะไรจะพูดต่อแล้วขอให้นักเรียนเข้าใหม่ที่ได้คะแนนอันดับหนึ่งของปีนี้มากล่าวอะไรสักหน่อยขอเชิญเทวาขึ้นมาด้านหน้า”ผอ.กล่าว
“...”
“...”
“...”
เกิดความเงียบขึ้นมากะทันหันปรากฏว่าเทวากำลังหลับฝันหวานไม่ได้สนใจอะไรทั้งสิ้น
“งึมงำแจ๊บๆๆ อืมมม คร่อก ฟี้!”เทวาเริ่มกรน
ปกป้องที่นั่งอยู่ข้างๆสะกิดเทวาแต่ก็ไม่เป็ผล
เทวานั้นหน้าของผอ.ดำคล้ำก่อนจะแผ่จิตสังหารอันหนักหน่วงออกมา
“ขอเชิญนักเรียนเทวา!!!”เสียงของเขาหนักและดังเหมือนะเิ
มันหนักและยังกดดันสุดๆนักเรียนใหม่บางคนที่ไม่มีความต้านทานของจิตสังหารเป็ลมหมดสติเพราะทนแรงกดดันไม่ไหว
อาจารย์บางคนก็ยังอดไม่ได้ให้ลอบเหงื่อหยดเพราะแรงกดดัน
เทวาสะดุ้งตื่นลุกพรวดขึ้นมาและแหกปากร้อง
“อ้ากกกกกกมอนสเตอร์หน้าเกลียดอัปลักษณ์มันจะฆ่าฉานนนน”
“...”
“...”
“...”
เกิดความเงียบขึ้นมาอีกรอบ
เส้นเืของผอ.เต้นตุบตับรังสีฆ่าฟันแ่าบออกมาจนบรรยากาศบิดเบี้ยว
“แกบังอาจหลับในระหว่างที่ฉันกำลังพูดอยู่เหรอใจกล้าดีนี่เ้าหนู อยากจะลองชิมหมัดของฉันหน่อยไหม หึๆๆๆๆ”ผอ.เอ่ยน้ำเสียงน่าขนลุก
เอือก!
เทวากลืนน้ำลายเหนียวคอและตัวสั่น
ผอ.ของโรงเรียนทหารที่2นั้นเป็ตาแกผมเกรียนบ้ากล้ามตัวใหญ่สูงสองเมตรกว่าใบหน้าของเขาเหี่ยวย่นแต่แววตานั้นเต็มไปด้วยพลังอันล้มหลามในตอนแรกนั้นหากเขาไม่แผ่รังสีสังหารออกมาเขาก็เป็แค่ตาแก่ผมเกรียนบ้ากล้ามธรรมดาๆแต่เมื่อเขาเริ่มจริงจังมันจะน่ากลัวขึ้นมาหลายร้อยเท่า
ชื่อ -ฮิวจ์ แจคสัน(ฉายาหมัดเหล็ก) ระดับA
สถานะ -แข็งแรง
-พลโท
-ผอ.รร.ทหารที่2เขต12
ทักษะ -หมัดเหล็ก(A) lv.8
-จิตสังหาร(A) lv.5
-บ้าคลั่ง(A) lv.5
-ศิลปะการต่อสู้ประชิด(ติดตัว)(A) lv.5
-พุ่งทะยาน(A) lv.5
-ััที่หก(ติดตัว)(A) lv.1
-จิตดั่งหินผา(ติดตัว)(A) lv.1
-กล้ามเนื้อยืดหยุ่น(ติดตัว)(A) lv.1
-พละกำลังของหมี(ติดตัว)(A) lv.1
-ศิลปะการใช้อาวุธมีคม(ติดตัว)(C) lv.10
-ศิลปะการใช้ปืน(ติดตัว)(C) lv.10
-คุมกองทัพ(ติดตัว)(C) lv.10
-ขับขี่(ติดตัว)(C) lv.1
-ภาษาอังกฤษ(ติดตัว)(D) lv.10
หมายเหตุ -สืบเชื้อสายโดยตรงมาจากนักรบในตำนานซึ่งก็คือชนเผ่าไวกิง
-โมโหง่าย
ฮิวจ์แจคสันเป็ตาแก่อายุปาเข้าไปเจ็ดสิบกว่าปีแล้ว เขาถือว่าทรงพลังอย่างมากในกองทัพในสมัยหนุ่มๆเขาเป็ทหารที่บ้าเืและล้างสังหารมอนสเตอร์จำนวนมากด้วยหมัดของเขาเองเขาไม่ชอบใช้อาวุธมากนักเพราะเขามีความเชื่อว่าร่างกายของตนเองต่างหากที่แข็งแกร่งที่สุด
โดยปกติแล้วเขาจะถูกเรียกว่าหมัดเหล็กแจคสัน
ทักษะส่วนใหญ่ของตาแก่ผมเกรียนบ้ากล้ามคล้ายกับของซีโร่
นั่นบ่งบอกถึงวิธีฝึกที่คล้ายคลึงกัน
แน่นอนก็หมัดเหล็กแจคสันคืออาจารย์ของซีโร่นี่นา!
หมัดเหล็กจ้องมองเทวาพลางรู้สึกปวดหัว
‘เด็กที่ซีโร่แนะนำมันก็ดีอยู่หรอกแต่เห็นได้ชัดเลยว่าเ้าเด็กนี่จะสร้างปัญหาไม่ใช่น้อย’
เทวาเดินขึ้นไปบนเวทีด้วยท่าทีสุภาพเรียบร้อยราวกับผ้าที่พับเอาไว้เขาไปที่ไมโครโฟนก่อนจะกล่าวขึ้นมาว่า
“เอ่อให้ผมพูดอะไร?”เทวาถามผอ.ที่ยืนอยู่ข้างๆ
“พูดอะไรก็ได้ให้สมกับที่เ้าเป็อันดับหนึ่งขของนักเรียนใหม่”
“อืมมม...”
เทวาคิดเล็กน้อยก่อนจะจับไมค์แล้วกล่าวว่า
“ฉันชื่อเทวาฉันแข็งแกร่งและหล่อเหลา ใครดีมาบิดาดีตอบ ใครร้ายมาบิดาตบคว่ำหากไม่อยากมีปัญหาก็อย่าสร้างปัญหาให้กับบิดา ฉันคืออันดับหนึ่งของโรงเรียนแห่งนี้และฉันจะเหยียบใครก็ตามที่มาขวางทางฉัน!”
เสียงของเทวาก้องกังวาน
นักเรียนใหม่อ้าปากค้าง
อาจารย์อ้าปากค้าง
ผอ.เองก็อึ้ง
ในจำนวนนักเรียนใหม่นั้นยังมีนักเรียนเก่าหรือก็คือรุ่นพี่จากฝ่ายปกครองมาด้วยส่วนหนึ่ง
พวกเขาอึ้ง
“...”
ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้งแต่สิ่งต่อมาที่เทวาพูดนั้นน่าทึ่งกว่า
“อ้ออีกเื่...ซายูริจัง วันนี้เธอสวยมาก แต่งชุดนี้แล้วน่ารักฝุดๆ”
ซายูริที่ได้ยินถึงกับหน้าแดงและเขินอย่างมาก
.............................................................
630
