ลมโหมกระหน่ำลมพัดหินและทรายกระจายออกไป...
แววตาหลงอีดูตื่นเต้นมากจ้องไปยังชายหนุ่มที่ปรากฏตัวบนหลังคาสูง เห็นเพียงเขาจับชายวัยกลางคนดวงตาของชายผู้นั้นทำให้หลงจ้านเห็นแล้วสิ้นหวัง
สายตาที่เฉียบแหลมของเขากวาดมองผู้คนด้านล่างรอบหนึ่งร่างกายมีรังสีที่น่าเกรงขามกระจายออกมา ลำแสงที่แยงตาล้อมรอบกาย
ทันใดนั้นชายหนุ่มจับชายวัยกลางคน โค้งตัวะโลง ร่วงหล่นหลายเมตร มือผละออกจากร่างชายถูกทิ้งกระแทกลงบนพื้นอย่างแรง ส่วนเขาม้วนตัวกลางอากาศ ร่วงลงท่ามกลางผู้คนประดุจสายฟ้าที่ว่องไว
“ท่านปู่ รีบมอบตำราสองเล่มนั้นให้ข้า” หลงอวี่ซีร้อนใจไม่รู้ว่านางกำลังกลัวอะไรอยู่
ผู้าุโแห่งตระกูลหลงมองชายหนุ่ม“นึกไม่ถึงว่าจะได้เ้าเด็กหนุ่มนี่กลับมา... แถมพละกำลังยังเพิ่มขึ้นไม่น้อย”ตำราที่อยู่ในมือค้างกลางอากาศ ไม่ยอมวางลงในมือของหลงอวี่ซีสักที
หลงเหยียนพุ่งแยกผู้คนออกเป็ทางเดินตรงไปที่สนามประลองยุทธ์ บนตัวปกคลุมไปด้วยลำแสงที่สว่างไสว
หลงจ้านและคนอื่นๆเห็นเพียงแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเขาฝึกวิชาอะไรมา แถมยังเป็วิชาที่แข็งแกร่งมากด้วย
เดินผ่านตัวหลงหยุนฉียื่นมือไปเช็ดน้ำตาที่หางตาของเธออย่างทะนุถนอม
“เด็กน้อย ดูเหมือน่ที่พี่ไม่อยู่แค่ไม่กี่วัน เ้าก็ถูกคนอื่นทำร้ายแล้วช่างเถอะ ตอนนี้ข้าจะเอาคืนให้เอง ช่วยข้าจับตาดูคนเมื่อครู่ไว้ให้ดี”
ไม่เพียงแค่หลงหยุนฉีเท่านั้นใครก็นึกไม่ถึง คนที่ถูกตระกูลมองว่าเป็คนไร้ประโยชน์เวลานี้กลับสร้างชื่อเสียงและความยิ่งใหญ่ได้ถึงเพียงนี้
ทุกคนจับจ้องมาที่หลงเหยียนต่างก็วิพากษ์วิจารณ์สนั่น หลงเหยียนไร้ซึ่งความกลัว กวาดสายตามองทุกคนในใจยิ้มอย่างเยือกเย็น ภายใต้แรงกดดันที่มหาศาล เขายืดอกเดินขึ้นเวทีประลอง
เมื่อมองหลงเหยียนหลงจ้านและคนอื่นๆ ประหลาดใจมาก ยิ่งไปกว่านั้นเซียวกงเป้าและผู้คนที่อยู่ข้างหลังเกิดรังสีสังหาร ทว่าหลงอีกลับดูสับสนเขากำลังจะเดินไปหยุดหลงเหยียนทว่าถูกหลงห้าวที่อยู่ข้างกายจับไว้ก่อนแล้วกระซิบข้างหู “น้องสามอย่าเพิ่งร้อนใจไป พวกเรารอดูก่อนว่าเหยียนเอ๋ออยากทำอะไรกันแน่? ได้ยินมาว่าครั้งก่อนเขาถูกเ้าบีบออกจากตระกูลไม่แน่ในใจอาจรู้สึกแค้นเ้าก็ได้”
หลงอีเก็บพลังนั่งลง ทว่าจิตใจกลับเต็มไปด้วยความกังวล
บัดนี้หลงเหยียนกลับหันไปทางหลงอี แววตาเต็มไปด้วยสายตาที่ไม่ยอมแพ้ ความมั่นใจที่มหาศาลเขากระตุกยิ้มมุมปาก คล้ายกำลังหัวเราะเยาะอะไรบางอย่าง?
“เ้าหมอนี่บังอาจถึงเพียงนี้เชียว?” หลงจ้านคำรามในใจทว่าสายตากลับจ้องไปยังคนที่เพิ่งถูกโยนลงมาเมื่อครู่
ไม่นานหลงเหยียนก็ตกเป็เป้าสายตาของทุกคนเขาสบตาผู้าุโแห่งตระกูล ร่างที่ปกคลุมด้วยรังสีน่าเกรงขามทว่าไม่อาจทำให้หลงเหยียนรู้สึกกลัว
ผู้าุโแห่งตระกูลหลงมองประเมินเ้าหมอนี่ั้แ่หัวจรดเท้าในสถานการณ์นี้ หลงเหยียนไม่มีท่าทีหวาดกลัว ยิ่งไปกว่านั้นแววตาเขากลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว โมโห และโกรธแค้น
ท่าทางของเขาในตอนนี้ผู้าุโไม่เพียงแค่ไม่โมโหเท่านั้น กลับยังนับถือในความกล้าอีกด้วย เริ่มชื่นชอบคล้ายเห็นเงาของตนจากร่างชายหนุ่มผู้นี้ ราวกับผู้าุโกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง
“นี่... เ้าหมอนี่คือหลงเหยียนที่ถูกไล่ออกไปไม่ใช่หรือเพราะอะไรวันนี้ยังกล้ากลับมาอีก หรือว่าเขาอยากมาชิงตำราสองเล่มนั้น”คนที่อยู่ด้านล่างวิพากษ์วิจารณ์
หลงเซ่าโหยวมองหลงเหยียนอย่างหยามเหยียดแล้วพูดกับหลงห่าวเทียน “เ้าว่าเ้าหมอนี่เพี้ยนไปแล้วหรือไม่ถึงได้กล้าออกมาเวลานี้?”
“ข้าว่าวันนี้เขาต้องถูกกำจัดแล้วจริงๆ” เมื่อหลงห่าวเทียนเอ่ยประโยคนี้จบคนเกือบครึ่งในตระกูลหลงที่อยู่ด้านหลังพวกเขาก็หัวเราะ
ทันใดนั้นหลงเหยียนรวบรวมพลังปราณไว้ที่นิ้วมือ หินก้อนหนึ่งลอยออกไป เพียะ...ฟาดหน้าหนึ่งในคนที่กำลังหัวเราะ ฟันร่วงลงมาหนึ่งซี่
ก่อนจะกวาดสายตาที่โกรธเคืองผ่านตัวพวกเขา“พวกเ้าฟังไว้ให้ดี วันนี้ ข้า หลงหยียนจะทำให้พวกเ้าได้เห็นว่าข้าเหยียบหลงอวี่ซีไว้ใต้แทบเท้าอย่างไรนัดกันไว้ว่าสิบวัน และวันนี้ก็มาถึง พวกเ้าทุกคนจงแหกตาดูให้ดี”
“ตกตะลึงงั้นหรือ โมโหมากใช่ไหม นับแต่วันนี้ไปข้าจะทำให้เห็นว่าศักดิ์ศรีข้าแลกมาด้วยพละกำลังที่มี”
หลงเหยียนคำรามเสียงดังท่าทางที่ไม่ยอมย่อท้อของเขาทำให้คนพวกนั้นชะงักไป วินาทีนี้เขาแสดงท่าทางคล้ายคนกำลังผยองไม่มีผิด
เขาหันขวับกลับมาแววตาดูหมองหม่น เขาคุกเข่าลงกับพื้นแล้วพูดด้วยความนอบน้อม “ท่านปู่ข้าเป็คนตระกูลหลง หลานกลับมาแล้ว เมื่อครู่หลานกำลังจัดการเื่ที่สำคัญมากจึงมาช้าไปหน่อย หากท่านยังเห็นข้าเป็หลานขอท่านโปรดให้โอกาสข้าเข้าร่วมประลองด้วยเถิด”
ทุกคำพูดของหลงเหยียนผู้าุโได้ยินอย่างชัดเจน
“นี่เ้ากลับมาเพราะตำราสองเล่มนั้นจริงๆ” หลงอีะโด้วยความโมโห“เหยียนเอ๋อ อย่ามาวุ่นวาย เ้าจะลงมือต่อหลงอวี่ซีได้อย่างไร รีบถอยไปเสีย”
หลงเหยียนไม่สนใจมองผู้าุโแห่งตระกูลแล้วพูดเสียงดังอีกครั้ง “ท่านปู่โปรดให้โอกาสข้าเข้าร่วมประลองยุทธ์ด้วยเถอะ”
หลงเซ่าโหยวพูดด้วยความโมโห“หลงเหยียนบ้าไปแล้ว อยากล้มพี่ใหญ่ ช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย”
“นั่นสิ ต่อหน้าผู้คนมากมาย กลับเอ่ยปากขอเื่ที่ไร้เหตุผลสิ้นดีน่าขันยิ่งนัก” หลงห่าวเทียนหัวเราะเบาๆ
ส่วนแขกที่อยู่รอบสนามประลองกลับไม่คิดเช่นนั้นพวกเขานับถือความกล้าของหลงเหยียน
เมื่อเห็นหลงเหยียนกลับมาพร้อมความมั่นใจที่เต็มเปี่ยมผู้าุโก็อดใจรอไม่ได้ พูดกับหลงเหยียน “เหยียนเอ๋อ ไม่ใช่ปู่มิอยากรับปากเ้าแต่เ้ามาช้าเกินไป มันผิดกฎของตระกูลเราก่อนได้รับรางวัลต้องผ่านการคัดเลือกทั้งสิ้น เ้าจะมารับชัยชนะอย่างเดียวไม่ได้เช่นนั้น อีกหน่อยพ่อเ้าจะปกครองตระกูลอย่างไร”
ผู้าุโพุดจบก็มองไปทางหลงอวี่ซีความหมายนั้นชัดเจนอยู่แล้ว
หลงเหยียนเป็คนฉลาดเงยหน้าขึ้นมองไปทางหลงอวี่ซี
“สิบวันก่อน ข้ามีนัดกับท่านว่าจะประลองกันในวันนี้ หากท่านไม่ยินยอมเช่นนั้นก็จัดให้ข้าประลองกับคนอื่นก็ได้ทักษะการต่อสู้คือสิ่งที่ผู้แข็งแกร่งในตระกูลควรได้รับข้ายอมเข้าสู่ลำดับท้าประลอง”
หลงอวี่ซีแสดงสีหน้าเยือกเย็นจ้องหลงเหยียน “ไม่ต้องหรอก ในเมื่อเ้าอยากประลองกับข้า ข้าย่อมตกลงเรายังไม่ต้องพูดเื่ที่เ้าฆ่าหลงเอ้าอวี เมื่อสิบวันก่อนเ้าทำร้ายเซียวปิงหลานาเ็ข้ายังไม่ได้สั่งสอนเ้าเลย วันนี้เ้าถือโอกาสนี้กลับมาไม่จำเป็ต้องเสแสร้งขอความเห็นใจจากท่านปู่หรอก... เ้าเตรียมใจเถอะวันนี้ข้าไม่ปล่อยเ้าไปแน่”
หลงอวี่ซีพูดจบผู้าุโก็ไม่มีอะไรต้องพูดอีก เพียงแค่ยิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วเอ่ยว่า “งั้นก็ดีในเมื่อพวกเ้าต่างก็เรียกร้องกันเอง งั้นข้าที่เป็ปู่ก็คงมิอาจขวางถึงกระนั้นข้าก็ขอพูดไว้ก่อน งานประลองยุทธ์ไม่ใช่การเข่นฆ่าเื่ของเอ้าอวียังสืบสาวหาคนร้ายไม่เจอ หากใครลงมือสังหาร อย่าโทษข้าใจร้าย”
เมื่อพูดจบผู้าุโแห่งตระกูลหลงก็ทะยานขึ้นไปอยู่บนแท่นสูงสามเมตรเวลานี้ความสนใจทั้งหมดอยู่บนตัวหลงเหยียนและหลงอวี่ซีทั้งคู่จ้องฝ่ายตรงข้ามด้วยความโกรธเคือง เื่ในวันนี้หากไม่ใช่เพราะหลงเหยียนเข้ามาก่อกวน นางคงได้ตำราทั้งสองเล่มไปแล้ว ไม่ว่าอย่างไรแค้นนี้นางต้องชำระ
--------------------
237
![[นิยายแปล] เทพมังกรสงครามอหังการ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1703544264_5400509.webp)
