ราชันย์ปีสาทโลหิต

แซ่ด แซ่ด แซ่ด

ผู้คนที่เดินไปมาต่างก็ได้หยุดและพูดคุยกัน

ที่ได้เห็นหลานเยว่เดินเข้ามาในหมู่บ้าน

"เอ่อ..

หมู่บ้านของเราไม่ได้มีแขกมาตั้งนานจึงทำให้พวกเขาแปลกใจอยู่บ้าง เจ้าอย่าได้คิดมาก~"

ชายวัยกลางคนหันมาอธิบายให้เขาฟัง

'เป็นอย่างนี้นี่เอง~

ก็นึกว่าตกใจในความหล่อเหลาของข้าเสียอีก"

ชายวัยกลางคนก็ได้เชิญหลานเยว่ได้เข้ามาใน

บ้านและเดินแนะนำทางต่างๆให้เขา

หลังจากที่หลานเยว่ได้เห็นบ้านนั้น

มันก็ไม่ได้ดูแย่ขนาดนั้น ถึงกับพูดได้เลยว่า

นี่เป็นบ้านที่ดีที่สุดสำหรับหมู่บ้านนี้เลยทีเดียว

"เจ้าเป็นหัวหน้าหมู่บ้านงั้นรึ?"

หลานเยว่ถามขึ้น

"โอ้! เจ้าช่างสังเกตยิ่งนัก ฮ่าๆ~"

ชายวัยกลางคนหัวเราะขึ้นมา

'ก็บ้านใหญ่ขนาดนี้

แถมคนในหมู่บ้านก็ยังก้มหัวอย่างเคารพ?'

"ลืมไปเลย!

พวกเรายังไม่ได้แนะนำตัวกันเลยนี่ ฮ่าๆ~"

'ยังไม่ได้แนะนำตัวยังกล้าพามาที่บ้าน

อืม... แปลกคนจริงๆ'

ชายวัยกลางคนพลันพูดขึ้น

"ข้าชื่อฉวนโต่เป็นหัวหน้าหมู่บ้านแห่งนี้"

"ข้าหลานเยว่"

"เป็นชื่อที่ดีจริงๆ ไปที่ห้องของเจ้ากัน~"

ฉวนโต่ก็ได้นำทางหลานเยว่มาที่ห้องๆนึง

เป็นห้องนอนสำหรับแขก ไม่ใหญ่แต่ก็ไม่เล็ก

"ข้ารบกวนเจ้าเข้าแล้ว"

หลานเยว่พูดขึ้นอย่างซึ้งใจ

"อย่าได้คิดมาก พักผ่อนให้สบายล่ะ~"

หลังจากนั้นฉวนโต่ก็ได้เดินจากไป...

และหลานเยว่ก็ได้เอนตัวลงบนเตียง

ด้วยความที่เขาก็พึ่งจะฟื้นขึ้นมาเมื่อเช้านี้เอง

เขาจึงยังรู้สึกเหนื่อยล้านิดหน่อย

สักพักประตูห้องของเขาก็เปิดขึ้น

หลานเยว่ก็ได้ลืมตาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

และเขาก็ได้เห็นร่างเด็กสาววัยสิบเก้าปีร่างนึง

ที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับกะละมังเล็กๆ

ร่างของนางนั้นนับว่าโตเกินวัยไปบ้าง

หน้าตาก็สะสวย ผิวขาวอมชมพูเล็กน้อย

'ช่างสวยงามอะไรเช่นนี้~'

'แต่นางมาทำไมกัน?'

หลานเยว่เป็นคนขี้ระแวงอย่างเป็นปกติ

ถึงแม้เขาจะดีใจหน่อยๆที่มีสาวเดินเข้ามา

"เจ้าเป็นใคร?"

"ข้าเป็นบุตรสาวของหัวหน้าหมู่บ้านแห่งนี้"

หญิงสาวตอบอย่างนอบน้อม

"แล้วเจ้ามาทำอะไร?"

ในใจของหลานเยว่ก็รู้คาดหวังหน่อยๆ

' 'มาปรนนิบัติ' แค่พูดออกมาเท่านั้น~'

"พ่อของข้าให้มาดูอาการของเจ้า"

"ดูอาการข้า?"

หลานเยว่ถามขึ้นอย่างหงุนงง

'ไม่ใช่มาปรนนิบัติ? ชิ! อะไรกัน?!'

"พ่อของข้าบอกมาว่าเจ้าดูซีดๆ

อาจจะเป็นเพราะเจ้าเป็นไข้ก็เป็นได้"

'อืม... ฉวนโต่ก็บอกกับข้าว่าข้าดูซีดๆ'

'หรือว่าเพราะไม่ได้เป็นมนุษย์แล้ว?'

' 'แวมไพร์' ช่างเป็นตัวตนที่น่ารำคาญซะจริง'

"ข้าไม่ได้เป็นอะไร วางใจได้"

"ถึงเจ้าจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ"

หญิงสาวก็ได้เอามือทาบหน้าผากของเขา

ในขณะนั้นทั้งคู่ต่างก็ตกใจกัน!

เพียงแต่หลานเยว่แค่ตกใจแบบสุขใจ

แต่หญิงสาวนั้น...

"ทำไมร่างกายของเจ้าถึงได้เย็นเพียงนี้?!"

'ยังมีข้อเสียอีกเหรอเนี่ย?!'

'น่ารำคาญจริงๆแฮ้ะ! 'แวมไพร์' '