บทที่ 1 ไอ้แก้วแห่งวัดห้วยผา
ตูม!
เสียงกระโจนน้ำดังสนั่นกลางลำห้วยฝูงปลาะโแตกฮือ น้ำกระเซ็นเป็วงกว้าง ก่อนร่างผอมสูงในเสื้อยืดสีซีดจะโผล่ขึ้นมาพร้อมเสียงหัวเราะสดใส
"ฮ่า ๆ ๆ ได้แล้ว!"
เด็กหนุ่ม...หรือจะเรียกว่าเด็กสาวดี เพราะคนแปลกหน้ามักเข้าใจผิดอยู่เสมอ ผมสั้นรองทรงเปียกแนบศีรษะ ผิวสีน้ำผึ้งจากการตากแดด ใบหน้าคม ดวงตากลมโตเป็ประกาย รอยยิ้มกว้างเผยให้เห็นลักยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมแก้ม ในมือของเธอมีปลาช่อนตัวเขื่องดิ้นพล่าน
"แก้ว! ระวังหลุด!"
เสียงเพื่อนวัยเดียวกันะโจากตลิ่ง
"ไม่มีทาง!"
แก้วยกปลาขึ้นเหนือหัวอย่างผู้ชนะ
"วันนี้ยายได้แกงส้มแน่!"
"แกจะกินคนเดียวหมดอีกหรือวะ!"
"กินหมดก็อ้วนสิ"
พูดจบก็หัวเราะเสียงดังจนคนทั้งลำห้วยพลอยหัวเราะตาม
เด็ก ๆ ในหมู่บ้านต่างรู้ดีถ้ามีแก้วอยู่ที่ไหนที่นั่นจะไม่มีคำว่าเงียบเหงา
......
เมื่อแสงอาทิตย์ยามเช้าค่อย ๆ ลอดผ่านยอดไม้ใหญ่ที่ปกคลุมผืนป่าริมชายแดนหมอกสีขาวลอยอ้อยอิ่งเหนือผิวน้ำของลำห้วยสายเล็กเสียงนกป่าหลากชนิดร้องประสานเสียงกันอย่างไม่มีใครยอมใคร หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ชื่อ บ้านห้วยผา ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายธรรมชาติล้วน ๆ
หมู่บ้านแห่งนี้ไม่ได้มีถนนลาดยางสวยงาม ไม่มีห้างสรรพสินค้า ไม่มีแสงไฟระยิบระยับในยามค่ำคืน สิ่งที่ผู้คนมีคือผืนป่า สายน้ำ และรอยยิ้มของเพื่อนบ้าน และถ้าถามว่าคนที่สร้างเสียงหัวเราะให้หมู่บ้านได้มากที่สุดคือใคร...ทุกคนคงตอบเป็เสียงเดียวกันว่า
"ไอ้แก้ว"
................
หลังใช้เวลาจับปลาเกือบชั่วโมงข้องไม้ไผ่ที่สะพายอยู่ด้านหลังเต็มไปด้วยปลานานาชนิด ไม่ว่าจะเป็ปลาช่อน ปลาหมอ ปลาดุกรวมทั้งกุ้งฝอยอีกหลายกำ แก้วสะพายข้องเดินกลับหมู่บ้านพลางฮัมเพลงที่แต่งเองมั่ว ๆ ไปตลอดทาง
"วันนี้ขายปลา...พรุ่งนี้ตีผึ้ง...
มะรืนเข้าป่า...หาเห็ดขาย..."
ร้องไปหัวเราะไปคนเดียว
ระหว่างทางเธอหยุดเก็บผักหวานป่าริมทางอีกกำหนึ่ง
"ฟรีด้วย...อร่อยด้วย"
หญิงสาวยิ้มกว้าง สำหรับแก้วแล้วป่าคือซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ที่สุดขอแค่รู้จักมันก็ไม่มีวันอดตาย
...
เมื่อเดินเข้าหมู่บ้านเสียงแม่ค้าร้านขายของชำก็ดังขึ้นทันที
"ไอ้แก้ว!"
"ครับป้านวล!"
"เอ็งไปงมห้วยอีกแล้วใช่ไหม" (“...”)
"ครับ"
"เดี๋ยวก็เป็เงือกหรอก" (“...”)
"ถ้าเป็เงือกจริง ผมจะว่ายไปจับปลาทั้งแม่น้ำเลย"
คำตอบทำเอาคนทั้งร้านหัวเราะ
"พูดมากจริงเอ็ง"
"พูดฟรีครับ"
"แต่ถ้าจะยืมน้ำปลา ไม่ฟรีนะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
แก้วหัวเราะแหะ ๆ ก่อนรีบเดินหนี
ทั้งหมู่บ้านต่างก็รักเอ็นดูเด็กคนนี้ ถึงจะทะเล้นพูดเก่งและชอบแหย่คนอื่นไปบ้าง แต่ก็ไม่เคยสร้างความเดือดร้อนให้ใคร ใครขอให้ช่วยอะไรถ้าช่วยได้แก้วไม่เคยปฏิเสธ
.............
"ยาย...ผมกลับมาแล้ว!" เสียงใสดังลั่นบ้าน
บ้านไม้ยกพื้นหลังเล็กตั้งอยู่ริมป่ามีรั้วไม้ไผ่ล้อมรอบและแปลงผักเล็ก ๆ ข้างบ้านควันสีขาวลอยออกมาจากครัวกลิ่นข้าวสุกหอมฟุ้งไปทั่ว
หญิงชราร่างเล็กที่กำลังคนหม้อแกงหันมายิ้มทันที
"โอ๊ย...ะโช่ะดังคนแก่ใหมดเลย ฮ่า ฮ่า"
แก้วรีบยกข้องปลามาวางตรงหน้า
"วันนี้ได้ปลาช่อนตัวใหญ่ด้วยนะยาย"
ยายคำแพงมองแล้วส่ายหน้า
"จับมาอีกแล้ว เอ็งนี่นะ"
"ขายครับ"
"แล้วจะเหลือกินไหม"
"เหลือสิครับ ตัวใหญ่ขายตัวเล็กกิน"
"คิดเก่งจริง"
แก้วยักคิ้วอย่างภูมิใจ
"แน่นอน"
ยายหัวเราะเบา ๆ พลางเอื้อมมือไปลูบศีรษะหลานอย่างเอ็นดู แม้จะไม่ได้เป็สายเืเดียวกันแต่สำหรับยายคำแพงเด็กคนนี้คือหลานที่พระเ้าส่งมาให้ และสำหรับแก้ว...ตากับยายก็คือโลกทั้งใบของเธอ
..........................
"แก้ว...ล้างตัวก่อนขึ้นบ้าน!" เสียงยายคำแพงดังตามหลัง
ขณะที่เ้าของชื่อกำลังจะแอบย่องขึ้นบันไดไม้ทั้งที่เสื้อผ้ายังเปียกโชก...แก้วยิ้มแหย
"ก็ผมรีบเอาปลามาให้ยายนี่นา"
"แล้วน้ำจากลำห้วยจะขึ้นมานอนบนบ้านกับเอ็งด้วยหรือ"
"อ้าว...ถ้ามันขึ้นมาเองผมก็ห้ามไม่ได้"
ยายคำแพงหัวเราะทั้งที่ทำท่าดุ ก่อนยื่นขันน้ำให้
"ไปอาบตรงโอ่งดี ๆ"
"รับทราบครับผม!"
แก้ววิ่งแจ้นไปหลังบ้าน เสียงฮัมเพลงดังมาไม่ขาดสาย...ยายได้แต่ส่ายหน้า
"เด็กคนนี้...พลังเหลือจริง ๆ"
......
ไม่กี่นาทีต่อมาแก้วก็เดินกลับเข้าครัวในเสื้อยืดสีกรมตัวเก่า กางเกงขายาวสีดำ และผ้าขาวม้าพาดคอผมสั้นที่เพิ่งเช็ดหมาด ๆ ยังตั้งกระเซิงไปคนละทิศละทาง
"มาแล้วครับ"
แก้วนั่งลงชัดสมาทล้อมวงกินข้าว บนเสื่อมีเพียงข้าวสวยร้อน ๆ น้ำพริกปลาย่างไข่ต้มคนละครึ่งฟอง และผักต้มจากสวนหลังบ้านเป็อาหารธรรมดา แต่สำหรับบ้านหลังนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ...แก้วตักไข่ครึ่งฟองใส่ชามของยาย
"ยายกินนี้นะ"
ยายรีบตักกลับคืน
"เอ็งกำลังโต...ไม่ต้องตักให้ยาย"
แก้วหัวเราะ
"ผมโตจนจะชนขื่อบ้านแล้วยายจ๋า"
"สูงไม่พอเอ็งต้องแข็งแรงด้วย"
"งั้นยายกินเยอะ ๆ จะได้แข็งแรง"
ทั้งสองยื้อไข่กันไปมาเหมือนเด็กจนเสียงหัวเราะดังลั่นครัว
จังหวะนั้นเอง...เสียงไอแห้ง ๆ ดังมาจากหน้าบ้าน
"แค่ครึ่งฟองยังแย่งกันอยู่อีกหรือ"
แก้วหันไปทันที
"ตากลับมาแล้ว!"
ตาบุญเดินเข้ามาพร้อมปืนแก๊ปเก่าพาดบ่าและตะกร้าหวายใบใหญ่ในตะกร้ามีหน่อไม้ เห็ดป่า และสมุนไพรหลายชนิด
"วันนี้ได้เยอะไหมตาจ๋า"
"พอกินพอขายล่ะลูก"
แก้วรีบลุกไปรับตะกร้าจากมือชายชรา
"หนักจะตายทำไมไม่เรียกผมไปช่วยครับตา"
ตาบุญยิ้มอ่อน
"ตาอยากรู้ว่ายังมีแรงเดินเข้าป่าได้อีกกี่ปี"
คำพูดเรียบง่ายทำให้แก้วเงียบลง เธอเหลือบมองมือของตามือที่เคยแข็งแรง บัดนี้เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นและแผลเป็จากการใช้ชีวิตกลางป่ามาทั้งชีวิต...แก้วจึงยิ้มกว้างแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสดใส
"อีกยี่สิบปีตาก็ยังเดินไหว"
"เอ็งจะให้ตาเป็ะหรือไง" ตาบุญพูดทีเล่นกับหลานด้วยแววตามีความสุข
"ก็ดีสิครับ ผมจะได้ไม่เหงา...ถ้าตาเป็ อม...ตะ..."
ตาบุญหัวเราะพลางยกมือลูบหัวหลานเบา ๆ
"ปากหวานนักนะหลานคนนี้"
...
หลังอาหารเช้า...แก้วนั่งคัดปลาอยู่ใต้ถุนบ้าน ปลาช่อนตัวใหญ่สองตัวแยกไว้ขายให้ร้านอาหาร ปลาหมออีกห้าตัวขายตลาดส่วนปลาตัวเล็กเก็บไว้กินเธอคิดเงินในใจพลางพึมพำในลำคอ
"ปลาช่อนกิโลละแปดสิบ...สองตัวประมาณสามกิโล...สองร้อยสี่สิบ..."
"ปลาหมออีก..."
ยังไม่ทันพูดจบตาบุญก็ถามขึ้น
"ทั้งหมดเท่าไร"
แก้วตอบแทบจะทันที
"สี่ร้อยหกสิบบาท ถ้าป้านวลไม่ต่อราคา"
"แล้วถ้าต่อ"
"สี่ร้อยยี่สิบ"
"ถ้าต่ออีก"
"ไม่ขาย"
คำตอบทำให้ตากับยายหัวเราะพร้อมกัน
ยายคำแพงเอ่ยอย่างภูมิใจ
"เด็กคนนี้ไม่เคยคิดเงินผิดเลย"
ตาบุญพยักหน้า
"หัวมันไว"
"แต่ให้อ่านหนังสือทีไรวิ่งหนีทุกที"
แก้วรีบยกมือเถียง
"ไม่ได้หนี...ตัวหนังสือต่างหากที่หนีผม"
"ข้ออ้าง"
"จริงนะยาย"
เธอทำหน้าจริงจังจนตาบุญหัวเราะเสียงดัง
"งั้นวันไหนตัวหนังสือเลิกวิ่งค่อยไปเรียน"
"ตกลง!"
แก้วตอบหน้าตาเฉยจนยายต้องเอื้อมมาดีดหน้าผากเบา ๆ
"เด็กเ้าเล่ห์"
แก้วหัวเราะร่าก่อนรีบหิ้วตะกร้าปลาขึ้นมอเตอร์ไซค์คันเก่าที่ใช้ร่วมกันในบ้าน
"ผมไปตลาดนะ!"
"ขับช้า ๆ นะลูก"
"ครับผม!"
เครื่องยนต์เก่าคำรามอืดอาดก่อนรถจะค่อย ๆ แล่นออกจากบ้าน ตาบุญกับยายคำแพงยืนมองจนหลานลับสายตา ยายถอนหายใจเบา ๆ
"โตเร็วจัง..."
ตาบุญยิ้มบาง ๆ
"แต่สำหรับเรา...มันก็ยังเป็เด็กอยู่วันยังค่ำ"
สองตายายไม่เคยมีลูกแท้ ๆ ดังนั้น เด็กสาวที่โชคชะตาพามาเมื่อสิบแปดปีก่อนจึงกลายเป็หัวใจของบ้านทั้งหลัง และเป็เหตุผลที่ทำให้ชายชราซึ่งเคยแบกความผิดติดตัวมาตลอดชีวิต...ยังมีแรงลุกขึ้นยิ้มในทุกเช้า
...................
เครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คันเก่าส่งเสียง "ปุ๊ก...ปัก...ปุ๊ก..." คล้ายจะดับทุกครั้งที่ขึ้นเนิน แต่คนขี่กลับฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี
"ไปตลาด...ขายปลา...”
“ขายเสร็จ...ซื้อขนม..."
แก้วโยกหัวตามจังหวะเพลงที่แต่งเองก่อนจะหัวเราะคนเดียว
"แต่งเพลงเก่งเหมือนกันนะเรานี่"
แก้วชมตัวเองและยิ้มอย่างคนอารมณ์ดีมีความสุข แต่ยังไม่ทันพ้นโค้งแรกเสียงใครบางคนก็ดังขึ้น
"พี่แก้ว!" เด็กชายตัวเล็กวัยสิบขวบวิ่งหน้าตั้งมาจากบ้านริมทาง
"พี่แก้ว! พี่แก้ว!...ช่วยหน่อย!"
แก้วรีบเบรกจนฝุ่นฟุ้ง
"เป็อะไรเ้าต้น"
"ลูกหมูผมหายครับ"
"หายไปไหน"
"เข้าป่า"
แก้วถอนหายใจเบา ๆ ก่อนมองตะกร้าปลาที่ท้ายรถ
"ถ้าหมูเอ็งกลับมาเองจะให้อะไรกับพี่"
เด็กน้อยรีบพยักหน้า “ให้ชิ!...พี่แก้วอยากได้อะไร!”
"แต่พี่แก้วต้องช่วยต้นหาลูกหมูจนเจอก่อนนะ"
“ต้นมีไข่ไก่สองฟอง!...ถ้าหาเจอให้พี่แก้วไปแลย”
"โอ้โห...ใจป้ำ"
พูดจบก็หัวเราะก่อนเดินตามเด็กเข้าป่าละเมาะหลังบ้าน
.............
ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีแก้วก็ได้ยินเสียง
"อู๊ด...อู๊ด..."
เธอยิ้มมุมปาก
"เจอตัวแล้ว"
ลูกหมูตัวอ้วนติดอยู่ในพุ่มหวาย แก้วค่อย ๆ ใช้มีดพร้าตัดเถาวัลย์ออก "เอ้า...ออกมา" ลูกหมูวิ่งพรวดเข้าหาเ้าของ เด็กชายะโกอดหมูแน่น "ขอบคุณครับพี่แก้ว"
"จำไว้" แก้วชี้หน้าลูกหมู
"คราวหน้าจะเที่ยวไหนต้องบอกเ้าของก่อน"
เด็กชายหัวเราะ "หมูมันพูดไม่ได้"
"งั้นเอ็งก็สอนมันสิ" ทั้งคู่หัวเราะพร้อมกัน
ก่อนเด็กชายจะยื่นไข่ไก่สองฟองใส่มือแก้ว "ตามสัญญา"
แก้วรับมาแล้วคืนให้ "เก็บไว้กิน แต่...พี่มีปลา"
เด็กชายยิ้มกว้าง "พี่แก้วใจดีที่สุด"
แก้วยิ้มพลางขยี้หัวเด็กเบา ๆ "โตขึ้นอย่าซนเหมือนพี่ก็พอ"
เด็กชายต้นหัวเราะและสัญญาว่า “โตขึ้นผมจะเหมือนพี่แก้ว”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า...พี่แก้วไม่ให้เหมือนแต่ผมจะเหมือนนะ”
ต้นทำท่าล้อเลียนทำหน้าทะเล้นใส่พี่แก้ว สองมืออุ้มลูกหมูหันหลังวิ่งกลับบ้าน
...
เมื่อถึงตลาดชายแดน บรรยากาศคึกคักั้แ่เช้า เสียงแม่ค้าเรียกลูกค้า เสียงรถกระบะขนผักเสียงคนต่อรองราคา ทุกอย่างผสมกันเป็ความวุ่นวายที่อบอุ่น
"ไอ้แก้วมาแล้ว!" แม่ค้าขายผักคนหนึ่งโบกมือเรียก
"วันนี้ได้ปลาอะไร"
แก้วเปิดฝาข้อง "ปลาช่อนตัวงาม ๆ ครับ"
"ขอดูหน่อย"
ยังไม่ทันจะต่อรองเ้าของร้านอาหารก็เดินเข้ามา
"ฉันเอาหมด"
"อ้าว! ไม่ให้ฉันเลือกก่อนหรือ"
"ใครมาก่อนก็ได้ก่อน"
แม่ค้าสองคนเริ่มเถียงกัน แก้วรีบยกมือห้าม
"มีสองตัว"
"แบ่งกันคนละตัว"
ทั้งคู่เงียบก่อนพยักหน้าพร้อมกัน
"ก็ได้"
แก้วยิ้ม
"เห็นไหม"
"ไม่ต้องทะเลาะ"
"ปลาไม่ชอบเสียงดัง"
คำพูดนั้นทำให้ทั้งตลาดหัวเราะ
"ไอ้แก้วนี่นะ..."
...
ใช้เวลาไม่นานปลาก็ขายหมด แก้วนั่งนับเงินบนแผงไม้
"สองร้อยสี่สิบ...
บวกหนึ่งร้อยยี่สิบ...
บวกเก้าสิบ...
รวมสี่ร้อยห้าสิบ..." เธอเก็บเงินใส่กระเป๋าผ้าอย่างทะนุถนอม
ก่อนเดินไปซื้อของใช้ในตลาด ข้าวสาร น้ำปลา ยาหม่องให้ตา ยาแก้ปวดข้อให้ยาย และสุดท้าย...เธอหยุดยืนหน้าร้านขนม สายตาจ้องขนมถุงโปรดอยู่พักใหญ่
เ้าของร้านยิ้ม "วันนี้ไม่ซื้อหรือ"
แก้วล้วงเงินออกมาดูคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนส่ายหน้า "ไว้ก่อนครับ"
"ทำไมล่ะ"
"ยายอยากกินหมู"
"ผมเอาเงินไปซื้อหมูดีกว่า"
เ้าของร้านมองตามแผ่นหลังของเด็กสาว ก่อนยิ้มอย่างเอ็นดู
เด็กคนนี้...ไม่เคยซื้อของให้ตัวเองก่อนคนที่บ้านเลยสักครั้ง
...........
ขณะเดินผ่านร้านขายเสื้อผ้า แก้วเห็นเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเขียวเข้มแขวนอยู่หน้าร้าน เธอหยุดมอง
"ตัวนี้..."
เ้าของร้านรีบพูด "ลดราคาแล้วนะ"
แก้วเอื้อมมือจับเนื้อผ้าเบา ๆ ก่อนถาม
"เท่าไรครับ"
"สี่ร้อย"
แก้วยิ้ม
"แพงจัง"
"ของดี"
เธอพยักหน้าก่อนปล่อยมือ
"ไว้ปีหน้าละกัน"
แล้วเดินจากไปโดยไม่ลังเล เงินสี่ร้อยบาท...ซื้อเสื้อได้หนึ่งตัว แต่ถ้าเอาไปซื้อข้าวสาร ยา และของกินตากับยายอยู่ได้อีกหลายวันสำหรับแก้วคำตอบจึงไม่เคยยากเลย
...............
แสงแดดยามบ่ายเริ่มอ่อนลง แก้วขี่มอเตอร์ไซค์คันเก่ากลับเข้าหมู่บ้านพร้อมถุงข้าวสาร ถุงกับข้าว และยาหลายห่อที่ห้อยอยู่เต็มแฮนด์รถ เสียงเครื่องยนต์ดังมาแต่ไกล
"ปุ๊ก...ปัก...ปุ๊ก..."
จนสุนัขหน้าบ้านวิ่งออกมากระดิกหางต้อนรับ
"เ้าด่าง!"
แก้วจอดรถ ก่อนหยิบปลาตัวเล็กที่เหลือจากการขายโยนให้
"นี่...ค่าเฝ้าบ้าน"
เ้าด่างคาบปลาแล้ววิ่งหนีอย่างอารมณ์ดี
"กินช้า ๆ สิ เดี๋ยวติดคอ"
แก้วหัวเราะก่อนหิ้วของทั้งหมดขึ้นบ้าน
...
"ยาย...ผมกลับมาแล้ว!"
ยายคำแพงที่กำลังเด็ดผักอยู่ใต้ถุนบ้านเงยหน้าขึ้น
"ขายหมดไหม"
แก้วยิ้มกว้างก่อนยื่นเงินให้
"หมดครับ"
ยายรับเงินมา แล้วขมวดคิ้ว
"ทำไมเหลือเยอะ"
"ผมต่อราคาเก่ง"
"หรือโดนเขาหลอก"
"โธ่...ผมน่ะนะ"
แก้วทำหน้าภูมิใจ
"ใครจะหลอกผมได้"
พูดจบก็หยิบของออกจากถุงทีละอย่าง
"นี่ข้าวสาร"
"น้ำปลา"
"ยาให้ยาย"
"ยาหม่องให้ตา"
ยายมองหลานอย่างแปลกใจ
"แล้วของเอ็งล่ะ"
แก้วชะงักไปนิดหนึ่งก่อนยิ้มกว้าง
"ของผมก็...ได้กินข้าวกับตายายนี่ไง"
คำตอบง่าย ๆ ทำให้หญิงชรานิ่งไปครู่หนึ่งเธอเอื้อมมือลูบศีรษะหลานเบา ๆ "เอ็งนี่นะ..." น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย
แก้วรีบแกล้งทำเป็ไม่เห็นก่อนรีบเปลี่ยนเื่
"เย็นนี้ผมทำกับข้าวเอง"
"เอ็งทำ?"
"อร่อยด้วย"
ยายหัวเราะ
"คราวก่อนเกือบไหม้ทั้งครัว"
"ครั้งนั้นไฟแรงไป"
"ไม่ใช่ เพราะเอ็งมัวแต่ร้องเพลง"
แก้วเกาหัวอย่างเขิน ๆ
"ก็เพลงมันเพราะ"
...
เย็นวันนั้น กลิ่นต้มปลากับผักหวานลอยคลุ้งไปทั่วบ้าน... ตาบุญนั่งสานข้องไม้ไผ่อยู่ใต้ถุนบ้าน แก้วนั่งซ่อมแหจับปลา ส่วนยายคำแพงกำลังตำน้ำพริก ไม่มีเสียงโทรทัศน์ ไม่มีโทรศัพท์มือถือราคาแพงมีเพียงเสียงจักจั่น จิ้งหรีด กบเขียด เสียงลม และเสียงหัวเราะของคนสามคน
หลังอาหารเย็น แก้วหยิบเงินที่เหลือทั้งหมดใส่กระป๋องเหล็กเก่า ๆ กระป๋องใบนั้นเขียนด้วยปากกาเมจิกว่า
"เงินเก็บของบ้าน"
ตาบุญมองแล้วถาม
"ไม่เก็บไว้ใช้เองบ้างหรือลูก"
แก้วยิ้ม
"ผมมีครบแล้วครับตา"
"ครบอะไร"
"มีบ้าน"
"มีตา"
"มียาย"
"แค่นี้ก็รวยแล้ว"
คำพูดของหลานทำให้ตาบุญหลุบตาลง ชายชรากำมือแน่น ในชีวิตที่ผ่านมา...เขาเคยมีเงินมากกว่านี้หลายเท่าแต่เงินเ่าั้กลับทำให้เขาฝันร้ายมาจนถึงทุกวันนี้
............
เมื่อยามค่ำคืนเข้ามาปกคลุมหมู่บ้าน มองเห็นพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวลอยเด่นเหนือยอดไม้แก้วหลับสนิทหลังจากเหนื่อยมาทั้งวัน แต่ตาบุญยังนั่งอยู่ที่ชานบ้านเพียงลำพังในมือมีไปป์ยาสูบเก่าที่ดับมอดไปนานแล้วสายตาของเขาเหม่อมองไปยังถนนลูกรังที่ทอดยาวออกจากหมู่บ้าน
ถนนเส้นนั้น...เคยเป็เส้นทางที่เขาขับรถรับส่งผู้คนอยู่หลายปีคนหนุ่มสาวมากมายขึ้นรถของเขาด้วยรอยยิ้มและความหวัง ทุกคนเชื่อว่ากำลังจะไปทำงานที่ดี มีอนาคตที่สดใส จะได้มีเงินมีทองช่วยเหลือครอบครัวได้ลืมตาอ้าปากเหมือนกับครอบครัวอื่น หลายคนไปแล้วไม่เคยได้กลับแต่มีเพียงไม่กี่คน...ที่ได้กลับมา
ชายชราหลับตาลงภาพในอดีตผุดขึ้นอย่างชัดเจน หญิงสาวร้องไห้ขอให้ช่วย...ชายวัยยี่สิบกว่าปีคุกเข่าอ้อนวอน...เด็กหนุ่มคนหนึ่งะโลงจากรถแล้ววิ่งหนีเข้าป่า บางคนรอด... บางคนถูกจับกลับไป และบางคน...ไม่เคยมีใครพบอีกเลย
แม้เขาจะไม่ใช่คนทำร้ายใครด้วยมือตัวเอง แต่ทุกครั้งที่จับพวงมาลัยรถในวันนั้น เขาก็รู้สึกเหมือนกำลังส่งใครบางคนเดินเข้าสู่นรก ตาบุญถอนหายใจยาวก่อนพึมพำกับตัวเองเบา ๆ
"บาปของตา...ขออย่าได้ตามมาถึงหลานเลย"
……………………………….
จบบทที่ 1
1K
![สักวันฉันจะเป็นนางเอก [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1618216900_22836133.webp)
