บทที่ 7 ถูกสะกดรอยตาม (รีไรต์)
หลังจากที่กลับมาถึงโรงแรมเธอก็ได้ตรวจสอบสิ่งของต่าง ๆ ที่เตรียมไว้ใน่หลายวันนี้อีกครั้ง ลั่วฉิงเทียนพบว่ายังมีบางอย่างที่ลืมซื้อ เธอจึงตั้งนาฬิกาปลุกไว้แล้วเข้านอน
เช้าวันรุ่งขึ้น เธอถูกปลุกขึ้นมาด้วยเสียงโทรศัพท์ คนที่โทรมาคือเ้าของร้านขายธัญพืชและน้ำมัน
“คุณลั่วครับ ของที่ร้านผมเตรียมไว้พร้อมแล้ว คุณจะสะดวกเข้ามาตรวจรับเมื่อไหร่ครับ”
“เร็วขนาดนั้นเลยเหรอคะ งั้นเดี๋ยวเย็นนี้ฉันเข้าไปค่ะ” เธอฝืนตัวเองลุกจากเตียง ล้างหน้าแปรงฟันแต่งตัว แล้วขับรถตู้คันเล็กมุ่งหน้าไปยังตลาดขายธัญพืชและน้ำมันทันที
เมื่อมาถึงตลาดบรรดาพ่อค้าแม่ค้าที่กำลังรอรับสินค้าต่างก็ตื่นเต้นดีใจ พวกเขายืนรออยู่หน้าโกดังสินค้ากันอย่างเนืองแน่น เธอรีบลงจากรถและเอ่ยทักทายทุกคน
ทุกคนต่างก็รุมล้อมเธอราวกับหญิงสาวเป็ดวงดาว พวกเขาต่างพากันเล่าถึงความยากลำบากในการขนส่งสินค้า เธอพยักหน้ารับฟังและสั่งให้ทุกคนช่วยกันขนของเข้าโกดังอย่างเป็ระเบียบ
จนกระทั่งไม่สามารถใส่เข้าไปได้อีกแล้ว ลั่วฉิงเทียนจึงปรึกษากับเ้าของร้านค้าหลาย ๆ คน ขอให้พวกเขานำสินค้าไปไว้ที่โกดังของตัวเอง เธอจะจัดคนไปรับของในตอนเย็น
เมื่อตรวจรับสินค้าจนเป็ที่เรียบร้อยแล้วจึงค่อยชำระเงิน พวกเ้าของร้านค้าต่างก็ไม่สงสัยในตัวลั่วฉิงเทียน พวกเขาต่างก็ทิ้งที่อยู่ของตนเองไว้จากนั้นก็พากันจากไป
เมื่อคนเ่าั้กลับไปหมดแล้ว ลั่วฉิงเทียนก็เข้าไปในโกดัง นำสิ่งของทั้งหมดเข้าไปในพื้นที่ของเธอ เธอใช้เวลาไปทั้งหมดสามวันเต็ม ๆ
เมื่อกว้านซื้อสินค้าที่สั่งจองทั้งหมดในตลาดขายธัญพืชและน้ำมัน แล้วชำระเงินทั้งหมดอย่างรวดเร็ว หลังจากที่วุ่นวายอยู่เป็เดือนในที่สุดลั่วฉิงเทียนก็เตรียมสิ่งของที่เธอ้าเตรียมไว้จนเกือบครบแล้ว
ใน่สองสามวันที่เหลือลั่วฉิงเทียนวางแผนที่จะสั่งซื้อของที่เธอชอบกิน ชอบเล่น ชอบใส่ และของใช้ นอกจากนี้รถ SUV สามคันที่เธอสั่งซื้อก็มาถึงแล้ว
ลั่วฉิงเทียนเตรียมข้าวของต่าง ๆ ไว้จนเกือบครบ เธอจึงไม่ได้ไปที่ตลาดขายธัญพืชและน้ำมันอีกต่อไป แต่เปลี่ยนไปที่ตลาดขายของเก่าและร้านทองแทน หลังจากกักตุนสินค้ามาหลายวัน ลั่วฉิงเทียนรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าพื้นที่ของเธอกำลังจะเต็ม
ตอนแรกลั่วฉิงเทียนคิดว่าการอัปเกรดครั้งที่แล้วทำให้พื้นที่ของเธอไม่มีขีดจำกัดแล้ว แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า พื้นที่นี้ยังคง้าทองคำจำนวนมากเพื่อหล่อเลี้ยง
เดิมทีลั่วฉิงเทียน้าซื้อทองคำแท่งโดยตรง แต่ครั้งที่แล้วเธอไปซื้อมาจากธนาคาร หากซื้ออีกก็จะทำให้เกิดปัญหาที่ไม่จำเป็ ลั่วฉิงเทียนจึงตั้งใจจะใช้วิธีอื่น ซึ่งก็คือเธอจะใช้เครื่องประดับทองและหยกจากตลาดวัตถุโบราณมาหล่อเลี้ยงพื้นที่ของเธอ
ระหว่างที่อยู่ในตลาดวัตถุโบราณ ลั่วฉิงเทียนค้นพบว่าพื้นที่ของเธอสามารถแยกแยะหยกแท้และหยกปลอมในตลาดได้ เมื่อมีพลังนี้แล้ว ลั่วฉิงเทียนจึงออกจากตลาดวัตถุโบราณพร้อมกับความสุข แต่ตอนที่ลั่วฉิงเทียนจากไปดวงตาคู่หนึ่งกลับจ้องมองเธออย่างไม่วางตา จนกระทั่งเธอขึ้นรถตู้และจากไป
“พี่ใหญ่ นี่คือสาวน้อยที่สั่งของกับพี่เหรอ ดูไม่ออกเลยนะ” ไม่นานหลังจากลั่วฉิงเทียนจากไป ชายสองคนก็เดินออกมาจากทางประตูของตลาดวัตถุโบราณ หนึ่งในนั้นคือซุนเฉียงเ้าของตลาดรถมือสอง ซุนเฉียงมองชายหนุ่มข้าง ๆ อย่างเฉยเมยแล้วพูดว่า
“พูดมากน่าไปกันเถอะ ตามไป!” ไม่นานนักทั้งสองก็ขึ้นรถ SUV แล้วขับตามลั่วฉิงเทียนไป หลังจากที่ซุนเฉียงมอบกุญแจให้กับลั่วฉิงเทียนในเย็นวันนั้นเขาก็ใช้กุญแจอีกดอกไขประตูโกดังพลางนึกในใจว่าลั่วฉิงเทียนรับของไปมากขนาดนี้ ต่อให้เก่งกาจแค่ไหน ถ้าเขาแอบยักยอกไปนิดหน่อย เธอก็คงทำอะไรเขาไม่ได้หรอก
แต่เมื่อเขาพาลูกน้องเข้าไปในโกดัง ทุกคนก็ถึงกับตาค้าง ของทั้งโกดังถูกขนไปจนโล่งเตียน ไม่เหลือแม้แต่น้ำมันสักถังเดียวตอนแรกเขาคิดว่าลั่วฉิงเทียนไม่ไว้ใจเขาจึงให้คนมาขนของไปั้แ่เช้าแล้ว
แต่เมื่อดูกล้องวงจรปิด เขากลับเห็นภาพลั่วฉิงเทียนเดินออกไปเพียงลำพัง ไม่พบรถขนของแม้แต่คันเดียว แต่น้ำมันเต็มโกดังหายไปจนหมดเกลี้ยง ไม่ว่าจะคิดยังไงก็รู้สึกแปลกประหลาดมาก เนื่องจากลั่วฉิงเทียนเคยซื้อรถ เขาจึงสืบหาข้อมูลจนพบที่อยู่ของเธอ
แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงคือ พอตามไปถึงบ้านของลั่วฉิงเทียน เธอก็ย้ายบ้านหนีไปแล้ว จนกระทั่งวันนี้ เขาบังเอิญเจอลั่วฉิงเทียนที่ตลาดขายวัตถุโบราณเข้าจนได้
เพราะได้ของถูกใจมาหลายอย่าง อารมณ์ของลั่วฉิงเทียนจึงดีมาก เธอไม่ทันสังเกตเห็นแม้แต่น้อยว่ามีคนตามมา พอกลับมาถึงโรงแรม ลั่วฉิงเทียนรีบกลับเข้าห้องแล้วล็อกประตูทันที
เธอขนเอาเครื่องประดับหยกทั้งหมดที่ซื้อมาใส่เข้าไปในมิติ ทันใดนั้นลั่วฉิงเทียนก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะ เธอพยายามข่มใจไม่ให้รู้สึกอึดอัด แล้วดึงความสนใจทั้งหมดไปที่มิติว่างในใจ
หลังจากดูดซับหยกและทองทั้งหมดแล้ว พื้นที่มิติก็เปลี่ยนไปอย่างพลิกฟ้าดินอีกครั้ง เดิมทีมองเห็นขอบเขตของพื้นที่มิติได้เพียงด้านเดียว ส่วนอีกหลายด้านยังไม่ชัดเจนเหมือนว่าถูกพันธนาการไว้ และการเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้ทำให้มองเห็นจุดสิ้นสุดของอีกด้านหนึ่งของพื้นที่มิติ
มีแม่น้ำสายเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นระหว่างูเาสองลูกที่โผล่ขึ้นมาไม่ไกล น้ำในแม่น้ำใสสะอาด เมื่อเห็นภาพนี้ ลั่วฉิงเทียนก็ตื่นเต้นอย่างมาก เธอตุนน้ำแร่ไว้จำนวนมากในการกักตุนสินค้าครั้งนี้
ตอนบ่ายเธอยังคิดว่าจะต้องตุนเพิ่มอีกหรือไม่ ตอนนี้มีแม่น้ำสายนี้แล้ว แม้ว่าสักวันหนึ่งน้ำของเธอจะหมด เธอก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีน้ำดื่ม ลั่วฉิงเทียนยัง้าอยู่ในพื้นที่มิตินานกว่านี้ แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงดังโวยวายมาจากหน้าประตูห้อง
เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นในใจของลั่วชิงเทียน เธอรีบออกจากพื้นที่มิติ และเปิดใช้งานทักษะที่สามของนักล่าอย่างจิตัั ที่หน้าประตูซุนเฉียงและพวกพ้องเดินวนไปวนมาบนชั้นบนสุดนี้ซึ่งมีห้องเพียงห้องเดียว
ซุนเฉียงไม่เชื่อว่าลั่วชิงทียนจะอาศัยอยู่ในสถานที่แบบนี้ได้ ชั้นบนสุดของโรงแรมแห่งนี้ขึ้นชื่อเื่ราคาแพง ค่าที่พักหนึ่งคืนเทียบเท่ากับเงินเดือนครึ่งปีของคนทั่วไป
ลั่วฉิงเทียนเป็เด็กกำพร้า เธอไม่น่าจะมีเงินมากขนาดนั้น แต่ตอนที่เขาขึ้นลิฟต์ เขาจงใจมองดูชั้นของลั่วฉิงเทียนและพบว่ามันก็คือชั้นบนสุดจริง ๆ ซุนเฉียงครุ่นคิดและเดินไปมาอยู่หน้าประตู ทุกการกระทำของซุนเฉียง ล้วนอยู่ในสายตาของลั่วฉิงเทียนที่อยู่ในห้อง เธอไม่คิดว่าตัวเองจะถูกซุนเฉียงจับตามอง
เธอไม่รู้ว่าซุนเฉียงรู้เื่ที่เธอทำไปมากแค่ไหน แต่ตอนนี้เธอคิดที่จะฆ่าซุนเฉียงแล้ว แต่เมื่อคำนวณเวลาแล้ว ยังเหลือเวลาอีกเดือนกว่าจะถึงวันสิ้นโลก เธอยังลงมือตอนนี้ไม่ได้
แต่ก็ไม่สามารถปล่อยให้ภัยร้ายนี้ติดตามเธอไปได้ ลั่วฉิงเทียนจึงโทรหาพนักงานต้อนรับทันที บอกว่ามีคนเดินวนเวียนอยู่หน้าประตูทำท่าทางน่าสงสัย ให้รีบส่งคนมาจัดการ
ลั่วฉิงเทียนเช่าห้องพักที่โรงแรมเป็เวลาสองเดือน เธอถือเป็ลูกค้าวีไอพีของทางโรงแรม พอได้รับสายจากลั่วฉิงเทียนไม่นาน พนักงานรักษาความปลอดภัยของโรงแรมก็ขึ้นมาถึงชั้นบนสุดทันที ไม่ทันที่ซุนเฉียงจะพูดอะไร ทั้งสองคนก็ถูกพนักงานรักษาความปลอดภัยพาตัวออกไป
หลังจากที่ทั้งคู่ถูกพาตัวออกไป ผู้จัดการโรงแรมก็มาเคาะประตูห้องของลั่วฉิงเทียน
“คุณลั่วครับ ผมขอโทษด้วย ทางโรงแรมบกพร่องเื่การจัดการ ทำให้คุณต้องใกลัวแล้ว” ผู้จัดการโรงแรมมองลั่วฉิงเทียนด้วยสีหน้าหวาดกลัว เกรงว่าเธอจะไม่พอใจแล้วเช็กเอาต์ออกจากโรงแรม
2K
