“กลับเข้ามาสู่รายการเศรษฐกิจยามเย็นเบรคหลังกันต่อนะคะตอนนี้ดิฉันยังคงอยู่กับคุณวรวิทย์ ประธานเ้าหน้าที่บริหารบริษัทซีคอร์ป ในเบรคที่แล้วเราได้รับข่าวดีกันไปแล้วนะคะว่าซีคอร์ปมีแผนที่จะเข้าสู่ธุรกิจรับส่งอาหารในประเทศ”
“ดิฉันขอเริ่มประเด็นถัดไปต่อนะคะเป็ประเด็นที่สร้างความฮือฮาเป็อย่างมากในระดับโลก มีข่าวลือหนาหูว่าซีคอร์ปอาจจะเข้าซื้อกิจการไอวี่บลิซซ์ บริษัทขายรถไฟฟ้าั์ใหญ่อันดับ 3 ของโลกเราทราบกันดีอยู่แล้วว่าคุณวรวิทย์เป็คนที่รักและชื่นชอบรถเป็อย่างมากสะสมรถหรู, รถซุปเปอร์คาร์ไว้หลายร้อยคัน เรียกได้ว่าเป็นักเลงรถตัวยงเบอร์ 1 ของประเทศไทยรวมถึงคุณวรวิทย์เองก็สนิทกับคุณโจเซฟ แอนเดอร์สัน ซีเนียร์ซีอีโอของไอวี่บลิซซ์เป็การส่วนตัว...แต่ในส่วนของซีคอร์ปเองยังไม่เคยทำธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับขายรถยนต์มาก่อนเช่นกันประเด็นนี้มีข้อเท็จจริงอย่างไรบ้างคะ?”
“ตัวผมเองกับคุณแอนเดอร์สันมีการพูดคุยกันไว้บ้างครับแต่เป็การคุยเบื้องต้น เป็กรอบกว้างๆ ครับ”
“ตัวดิฉันอยากทราบว่าทำไมไอวี่บลิซซ์ถึงต้องขายกิจการด้วยคะ?...ผลกำไรปีที่แล้วก็เพิ่มจากปีก่อนถึง10.36% แม้ว่าจะโตน้อยกว่าที่คาดการณ์ไว้ แต่ก็โตในภาวะเศรษฐกิจชะลอตัว”
“ประเด็นที่ผมกับคุณแอนเดอร์สันเห็นตรงกันคือการแข่งขันในธุรกิจรถไฟฟ้านับจากนี้เป็ต้นไปจะเริ่มรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆมีผู้เล่นใหม่เข้ามาในตลาดนี้อีก 2 รายเป็อย่างน้อยไอวี่บลิซซ์้าเงินทุนเพิ่มเพื่อรักษาส่วนแบ่งทางการตลาดของตัวเองเอาไว้รวมถึงต้องพัฒนางานวิจัยในทุกๆ ด้านเพื่อรองรับเทคโนโลยีใหม่ๆ ด้วยก็เลยมาคุยกันครับ”
“หมายความว่าคุณวรวิทย์สนใจที่เปิดพอร์ตลงทุนใหม่กับธุรกิจขายรถไฟฟ้าให้กับซีคอร์ปใช่ไหมคะ?”
“ใช่ครับตอนนี้ซีคอร์ปทำก่อสร้าง, ร้านอาหารและท่องเที่ยวเป็หลัก ผมสนใจลงทุนธุรกิจใหม่ๆเช่นกันและเป็ธุรกิจที่ผมชื่นชอบด้วยคุณแอนเดอร์สันเองก็ได้มีการพูดคุยกับบอร์ดบริหารในระดับหนึ่งเหมือนกันครับ”
“รูปแบบเป็อย่างไรคะ?ซื้อหุ้นหรือจะซื้อกิจการคะ?”
“จริงๆแล้วยังไม่ได้คุยกันไกลถึงขนาดนั้นครับ”
“แล้วประเด็นที่ซีคอร์ปมีนโยบายว่าไม่เอาบริษัทเข้าตลาดหลักทรัพย์ แต่ไอวี่บลิซซ์อยู่ในตลาดหุ้นที่สหรัฐตรงนี้จะมีการเปลี่ยนแปลงนโยบายไหมคะ?”
“ผมสมมติเฉยๆนะครับ...สมมติว่าขั้นตอนการซื้อผ่านพ้นไปแล้วความเห็นส่วนตัวผมคิดว่ายังคงนโยบายเดิมคือ เอาไอวี่บลิซซ์ออกจากตลาดหุ้นครับ”
“ตอนนี้ไอวี่บลิซซ์ยังไม่มีบริษัทลูกในไทยอย่างเป็ทางการลูกค้าต้องติดต่อผ่านทางสาขาสิงคโปร์เป็หลัก...แล้วจะเปิดสาขาในไทยไหมคะ?”
“แน่นอนครับผมอยากนำรถไอวี่บลิซซ์มาทำตลาดในไทยอยู่แล้วครับ”
“ชัดเจนค่ะ นี่ก็เป็อีก1 เื่นะคะที่เป็ข่าวดี ก็คงต้องมีการจ้างงานอีกหลายตำแหน่งเลยทีเดียว”
“เื่ไอวี่บลิซซ์อยากให้รอที่เป็ทางการมากกว่านี้ก่อนครับ”
“โอเคค่ะประเด็นสุดท้ายที่เราจะคุยกันในวันนี้ก็คือ การเปิดห้างห้างซีสแควร์วัน (ZeSquare ONE) ถือเป็แลนด์มาร์กแห่งใหม่ของกรุงเทพและเขตปริมณฑลโดยรอบเป็ห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่โตโอ่อ่ามากค่ะ...อยากให้คุณวรวิทย์ช่วยเกริ่นความเป็มาของโปรเจ็กต์สักเล็กน้อยค่ะ”
“ได้ครับ...ห้างซีสแควร์วันสาขาลาดพร้าวถือเป็สาขาที่7 ของซีคอร์ป มีขนาดใหญ่เป็อันดับ 1 ของเอเชียและอันดับ 3 ของโลกมีขนาดพื้นที่ใช้สอย 1.89 ล้านตารางเมตร มูลค่าก่อสร้าง 1.92 แสนล้านบาทเปิดให้บริการ 2 โซน ได้แก่ โซน 24 ชั่วโมงบริเวณเฉพาะอาคารด้านนอกทั้งหมดและโซนเวลาปกติ 10 โมงเช้าถึง 4 ทุ่มบริเวณอาคารด้านในครับ”
“กำหนดเปิดให้บริการเมื่อไรคะ?”
“ผมกะไว้ว่าอยากให้ทันสิ้นปีนี้...ก็เปิดฉลองปีใหม่ครับ”
“ไม่ทราบว่า ยอดจองร้านค้าภายในห้างตอนนี้พอจะบอกได้ไหมคะว่ากี่เปอร์เซ็นต์แล้ว”
“ตัวเลขตอนนี้อยู่ที่86.19% ครับ ที่สำคัญคือมีร้านอาหารแบรนด์ในเครือซีคอร์ปครบทุกอย่างครับรวมไปถึงเสื้อผ้า, เครื่องประดับ, ของตกแต่งบ้าน, ตกแต่งสวน, อาหาร, ของสด,ของทะเล, ร้านอาหานานาชาติ, โซนสัตว์เลี้ยง, จัดคอนเสิร์ต, กีฬาบาสเก็ตบอล,วอลเลย์บอล, ฟุตซอล, เทนนิส, สวนน้ำ, อควาเรียมและอื่นๆ ครับ...ส่วนบริษัทคู่ค้าของเราก็จองพื้นที่กันหมดแล้วครับ”
“เรียกได้ว่าเป็ห้างนี้เป็เมืองย่อยๆได้เลยนะคะ...ดิฉันทราบข่าวมาว่า เทคโนโลยีการก่อสร้างห้างสาขานี้ล้ำสมัยเป็อย่างมากไม่ทราบว่าพอจะบอกได้ไหมคะ?”
“ตัวอาคารทั้งหมดถูกสร้างให้รองรับแผ่นดินไหวถึง10 แมกนิจูด ใช้พลังงานหมุนเวียน 100% ครับ...การบริการในภาคกลางคืนเราใช้พลังงานสำรองที่ได้จากแผงโซล่าเซลล์ที่อยู่ตามผนังอาคารด้านนอกและบริเวณหลังคาชั้นบนสุดแบตเตอรี่ที่ใช้เป็เทคโนโลยีใหม่ล่าสุด สามารถสำรองได้ 48 ชั่วโมงแบบ fullload ทั้งห้างครับ...เป็โครงการที่ผมคาดหวังให้ห้างแห่งนี้เป็มิตรกับสภาพแวดล้อมและเป็ที่พักผ่อนของคนกรุงเทพแห่งใหม่อีกที่หนึ่งครับ”
“ตัวดิฉันเคยขับรถผ่านไปดูสัก4-5 เดือนก่อน ตัวห้างมีขนาดใหญ่และล้ำสมัยมากๆ ค่ะไม่ทราบว่าความคืบหน้าตอนนี้เป็อย่างไรบ้างแล้วคะ?”
“ตัวอาคารและตกแต่งภายในตอนนี้99% ครับก็มีพันธมิตรของเราหลายแบรนด์ทะยอยเข้าไปตกแต่งร้านของตัวเองบ้างแล้วครับ...ส่วนงานด้านเทคนิคคืบหน้า95% เสร็จประมาณเดือนหน้า คิดว่าไม่มีปัญหาอะไรครับ”
“แล้วเื่พนักงานของห้างมีนโยบายยังงัยบ้างคะ? ตัวดิฉันเองสนใจเื่นี้เป็พิเศษ”
“ตามแพลนที่วางไว้ ่เร็วๆนี้จะเริ่มทะยอยประกาศรับสมัครพนักงานในหลายๆ ตำแหน่ง ผมคงต้องจัดสรรพนักงานเก่าและเทรนพนักงานใหม่ในเวลาเดียวกันคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาเช่นกันครับ”
“โอเคค่ะวันนี้เราได้ความชัดเจนจากคุณวรวิทย์ครบถ้วนทั้ง 3 ประเด็นเลยนะคะแต่เวลาของทางรายการหมดแล้วค่ะ ดิฉันยังคงคุยกับคุณวรวิทย์ต่อนะคะแล้วจะออกอากาศทางสื่อออนไลน์ทุกช่องทางของสถานีในภายหลังวันเวลาจะแจ้งอีกทีนะคะ...สำหรับวันนี้ดิฉันต้องขอขอบคุณเป็อย่างสูงที่คุณวรวิทย์ได้ให้เกียรติเป็อย่างมากมาร่วมรายการดิฉันในวันนี้ขอบคุณค่ะ”
“ยินดีครับคุณจูน...สวัสดีครับ”
“รายการวันนี้หมดเวลาแล้วค่ะแล้วพบกันใหม่...สวัสดีค่ะ”
เช้าวันรุ่งขึ้น...หลังจากที่เจน,พลอยและส้มเรียนภาคเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้ง 3 คนมาเตรียมตัวเดินทางไปที่ประจวบโดยมีป้ามุกกับลุงช่วยเตรียมสัมภาระต่างๆ อีกแรงหนึ่ง
“คุณหนูลุงว่าเอารถตู้ไปดีกว่าไหมครับ เดินทางไกลแบบนี้เอาไปเผื่อน่าจะดีกว่าครับ?”
“ไม่ดีกว่าค่ะลุงหมูหนูไปแค่ 3 วันศุกร์, เสาร์กับอาทิตย์เอง เรา 3 คนมีแค่กระเป๋าคนละใบแล้วก็พวกของใช้นิดหน่อย พวกเรากะว่าจะไปเที่ยวก่อนสอบย่อยด้วยเลยค่ะ”
“ยังงัยก็พยายามอย่าให้มือถือแบตหมดแต่ละคนสลับกันชาร์ตแบตไว้นะคะ ทางนี้จะได้ติดต่อได้ตลอดเวลา” ป้ามุกพูดด้วยน้ำเสียงห่วงใย
“ป้ามุกไม่ต้องเป็ห่วงหนูเอาแบตสำรองไป 3 อันเลยค่ะ ไม่ต้องชาร์ตเพิ่มก็อยู่ได้ 1 วันเต็มๆ ค่ะ”
“ได้ยินคุณพลอยยืนยันแบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย”
“เดี๋ยวขากลับหนูจะหิ้วของฝากจากประจวบมาเยอะๆค่ะ”
เจน, พลอยและส้มทั้ง 3คนเริ่มเดินทางมุ่งสู่ประจวบโดยมีเจนกับพลอยสลับกันเป็คนขับ “เจน เดี๋ยวแกสลับกับฉันคนละชั่วโมง”
“โอเค!!!”
การเดินทางจากกรุงเทพสู่ประจวบใช้เวลาเกือบๆ5 ชั่วโมงก็เข้าสู่เขตจังหวัด ตอนนี้พลอยกำลังทำหน้าที่คนขับ, ส้มนั่งด้านหน้าส่วนเจนนอนหลับพักผ่อนอยู่เบาะหลัง
“แบต,ขนมกับน้ำเหลือเท่าไร...ส้ม?”
“แบตเครื่องหนูเต็ม,ของพี่เจน 40% ส่วนของพี่พลอยเหลือ 30%กำลังชาร์ทแบตอยู่ค่ะ...น้ำกับพวกขนม เมื่อกี้ตอนจอดแวะกินข้าวข้างทางหนูซื้อเติมไว้ด้านหลังถุงใหญ่ค่ะ”
“ไอ้เจน! แกตื่นได้แล้วอีกกิโลกว่าๆ เข้าตัวเมืองแล้ว!”
เจนงัวเงียตื่นขึ้นมาพอได้สติแบบงงๆ“กี่โมงแล้วแก?”
“5 โมงกว่าแล้วพี่เจนเอางัยต่อดี”
“เย็นแล้วนี่น่า หาโรงแรมแถวๆนี้พักเลยก็แล้วกัน ช่วยกันเปิดแผนที่ดูหน่อย”
ทั้งเจนกับส้มต่างก้มหน้ากดมือถือช่วยกันค้นหาที่พักในละแวกนี้กันยกใหญ่มีข้อมูลโรงแรมปรากฎขึ้นมาหลายที่เต็มไปหมด “แถวนี้มีอยู่ 5 ที่ใกล้สุดก็โรงแรมลักซ์ชัวรี่ สวีท 365 ประมาณ 700 เมตรเอง อยู่ใกล้ชายหาดด้วยเอาที่นี่แหละ”
“เดี๋ยวนะไอ้เจน!!! เมื่อกี้แกบอกว่าโรงแรมชื่ออะไรนะ?”
“โรงแรมลักซ์ชัวรี่ สวีท365 งัย…มีอะไรเหรอแก?”
“แกรู้ไหมว่า ฉันเคยได้ยินมาว่าโรงแรมนี้แพงหูฉีกแพงบ้าเืเลยนะแก!!!”
“คงไม่แพงจนเวอร์ไปหรอกมั๊งหาห้องชั้นล่างๆ ราคาถูกๆ น่าจะมีอยู่แล้วล่ะ อยากได้ที่นอนแล้วอ่ะ..นั่งๆ นอนๆ ในรถมา5 ชั่วโมงไม่ไหวแล้ว ตอนนี้ก็เย็นแล้วด้วย เอาที่นี่แหละแก!”
“เอางั้นเหรอแก? งานนี้กระเป๋าฉีกยับแน่ๆ”
“อือๆๆ เอาที่นี่แหละน่าจะมีห้องถูกๆ คืนละ 2-3 พันมั่งอ่ะ”
“เดี๋ยวนะพี่เจนพี่พลอย...โรงแรมลักซ์ชัวรี่ สวีท 365 ที่นี่เป็ของพ่อพี่เจนนี่น่า เนียข้อมูลบอกว่าเป็โรงแรมในเครือซีคอร์ป”
“อ้าว!!! จริงเหรอส้ม...แบบนี้ดีเลย พักฟรีๆๆๆ พอดีกูเป็เพื่อนของลูกเ้าของฮิฮิฮิ กูเปลี่ยนใจละ กูเอาโรงแรมนี้แหละ ขอห้องพักที่แพงและหรูที่สุดฮะ!!!”
“จริงสิพี่พลอย! เนียเป็บริษัทในเครือซีคอร์ปจริงๆ นี่งัยพี่เขียนชัดเลย มี 15 ชั้น อยู่ในเครือซีคอร์ปหนูดูข้อมูลไม่ผิดแน่นอน”
“ไอ้เจน! นี่โรงแรมของพ่อมึงนะ มึงไม่รู้เื่อะไรเลยเหรอเนีย?”
“ไม่รู้สิไม่เคยถามพ่อ...ก็เพิ่งรู้พร้อมกับพวกแก 2 คนนี่แหละ!!!”
“ถ้างั้นดีเลยแกเป็ลูกเ้าของ เดี๋ยวแกเข้าไปเบ่งขอพักฟรี ได้ห้องพักหรูๆสไตล์ลูกเ้าของแบบในละครอ่ะ”
“บ้านะแก!!! ไปทำแบบนั้นได้งัย พวกพนักงานเขาก็ลำบากใจกันหมดสิ...ไม่ต้องหรอกก็จ่ายตังไปตามปกติแหละ ห้องคืนละ 2-3 พันคงไม่หนักหนาหรอก อยู่แค่ 2 คืนเอง พอไหวๆๆจ่ายได้ๆๆ”
พลอยขับรถไม่นานนักก็ถึงทางเข้าของโรงแรมด้านในตกแต่งด้วยต้นไม้นานาพันธุ์ มีสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ พร้อมกับซุ้มนั่งเล่นขนาดย่อมๆหลายจุด ด้านหลังมีน้ำตกจำลองไหลเป็ลำธารขนาดเล็กๆ ไหลยาวเข้าไปด้านในจนสุดตา มีปลาคาร์ฟหลากสีว่ายน้ำไปมาเป็จำนวนมาก
ทางเดินตลอดแนวเป็หินอ่อนสุดหรูสลับลายตกแต่งด้วยหินก้อนเล็กเต็มพื้นที่ลานด้านข้างๆ โรงแรมเต็มไปด้วยโต๊ะกินข้าวที่มีแขกนั่งอยู่เต็มไปหมด
“โอ้โห!...ทั้งใหญ่ทั้งหรูอ่าพี่เจน พี่พลอยโรงแรมใหญ่จริงๆ ชั้นบนๆ มีห้องกระจกด้วย ด้านในตรงนั้นมีห้องฟิตเนส หรูหรา อลังการล้านแปดจริงๆถ้าหนูมาคนเดียวบอกเลย หนูไม่กล้าเดินเข้ามาจริงๆ นะ”
“ไอ้เจน! แกแน่ใจนะว่าจะพักที่นี่ แค่เห็นทางเดินกับโคมไฟ ฉันว่า 2-3พันเอาไม่อยู่แล้วล่ะ หรูขนาดนี้!!! แกต้องใช้บัตรเบ่งลูกเ้าของแล้วแหละ...ดูแค่แผ่นหินแกรนิตตรงทางเดินก็รู้ละไม่ใช่แผ่นละร้อยแน่นอน”
“เอ่อน่าๆๆเข้าไปเหอะ...กูอยากหาที่นอนแล้วมึง! มึงเข้าใจไหมว่ากูง่วงงงงงมากกก!!!!!!”
เจน,พลอยและส้มเดินเข้ามาในด้านโรงแรมตรงมาที่ประชาสัมพันธ์ที่อยู่ไม่ห่างมากนัก ทั้ง3 คนต่างมองไป-มารอบตัว เห็นแขกเข้าพักค่อนข้างหนาตา
“ไอ้เจน! แกเป็ลูกเ้าของภาษาอะไรฟ่ะ เดินเข้ามาตั้งนาน พนักงานไม่รู้จักแกสักคน...เฮ้ยๆ เนีย!! ไม่มีใครเข้ามาทักแกสักคนนี่ฉันลองไล่ๆ ดูนะ ั้แ่ร้านหมูทะ, บุฟเฟ่ต์ทะเล, ร้านไอติม, รีสอร์ต, โรงแรมหรือแม้กระทั่งร้านน้ำปั่นพวกเราไปเที่ยวกันตั้งหลายที่ ก็ของพ่อแกทั้งนั้น แต่ไม่เคยได้ส่วนลดสักครั้งอ่ะ แกเป็ลูกเ้าของภาษาอะไร!”
“เขาจะรู้ได้งัย...แกก็รู้อยู่แล้วนี่ว่าฉันไม่เคยออกงานกับพ่อ พนักงานรู้จักสิแปลก!!!”
“แล้วแกมีบัตรเบ่งอะไรบ้างบัตรสมาชิก บัตรทอง บัตรแพลตตินั่มหรือบัตรอะไรก็ได้ที่พ่อแกให้มาอ่ะจะได้ไปเบ่งขอพักฟรีสักหน่อย”
“ไม่มีหรอกแก!” เจนส่ายหัวพร้อมกับแสยะยิ้ม “แหะๆ...มีแต่บัตรประชาชนกับใบขับขี่ได้ไหมอ่า?”
“เอ่อได้ๆๆอย่างน้อยนามสกุลแกน่าจะเอามาเป็ส่วนลดได้บ้างแหละ”
“บ้านะแก! มึงก็รู้ว่ากูใช้นามสกุลแม่ พวกพนักงานจะรู้ได้งัย จริงป่ะ?...ไม่ต้องหรอก เราเป็แขกมาใช้บริการตามปกติก็ได้แกจะไปสร้างความลำบากใจให้พนักงานไปทำไม…พูดถึงเื่นี้เดี๋ยวตอนจองห้อง ใช้ชื่อแกจองนะ”
“เอางั้นเหรอ? แกนี่ทำตัวแปลกประหลาดจังลึกลับเหมือนพวกนางเอกละครที่ต้องปลอมตัวไปสืบหาความลับของพระเอกวันนี้แกจะแอบมาหาข้อมูลพระเอกป่ะเนีย!!!”
“สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าได้มีการจองห้องไว้ล่วงหน้าหรือเปล่าครับ?”
“เปล่าค่ะ”
“ไม่เป็ไรครับไม่ทราบว่า้าห้องสไตล์ไหน แนวไหนดีครับ?”
“พวกเราอยากได้ห้องเดี่ยวแบบ3 ห้องนอน ไม่ทราบว่าพอจะมีไหมคะ? ขอแบบที่ราคาไม่แพงมาก”
“ตอนนี้ชั้น 1 ถึง 4เต็มหมดแล้วนะครับ ยังมีห้องชั้น 5, 7, 9, 10, 11, 12 ยังว่างอยู่ครับ ที่ชั้น 5กับชั้น 7 เป็ห้องเดี่ยวขนาด 3-4 คนพักสบายๆ เลยครับ”
“ที่ชั้น 5ราคาที่พักคิดเท่าไรเหรอคะ?”
“ที่ชั้น 5เราคิดที่คืนละ 9,500 บาทครับ ราคานี้รวมอาหารและบริการต่างๆ ภายในโรงแรมแล้วครับ”
“คืนละ 9,500 เลยเหรอคะ?”พลอยได้ยินราคาค่าห้องแล้วต้องใเป็อย่างมาก “เดี๋ยวพวกหนูขอคุยกันก่อนนะคะ สักแป๊บหนึ่งค่ะ”
“ได้ครับ”
“คืนละ 9,500!!!! ทำไมพ่อแกคิดแพงจัง…โอ้โห นี่ถ้าพัก 3 วัน เกือบ 3 หมื่นเลยนะแก เอางัยเจน?”
เจนมีท่าทีลังเลเล็กน้อยครุ่นคิดอยู่แป๊บหนึ่ง “เอ่อๆ เอาที่นี่แหละ ี้เีหาที่ใหม่ด้วย ไหนๆ เรา 3คนมาเที่ยวกันทั้งที ก็หาความสุขใส่ตัวสักหน่อย”
“เอางั้นเหรอแก!...ถ้างั้นฉันช่วย 6 พันละกัน ส่วนส้มไม่ต้อง”
“เอ่อๆๆ เอาตามนี้แหละอยากได้ที่นอนแล้วอ่ะ เริ่มหิวแล้วด้วย”
“พี่ค่ะถ้างั้นพวกหนูขอห้องชั้น 5 ก็แล้วกันค่ะ หนูเช็คเอาท์ออกวันอาทิตย์ละกันค่ะ”
“วันอาทิตย์จะรับมื้อเช้ากับมื้อกลางวันด้วยไหมครับ?”
“เอางัยเจน?” พลอยหันไปถามทันที
“พี่ถ้างั้นพวกหนูขอเช็คเอาท์หลังอาหารเที่ยงเลยค่ะ”เจนยืนยันกับพนักงาน
“ทั้งหมดก็ 26,500 บาทครับ...กุญแจเข้าห้อง 3 ชุด ห้อง 5210 ครับอาหารเย็นวันนี้สามารถสั่งได้ที่แผงควบคุมในห้องพักพนักงานจะไปเสิร์ฟหลังจากที่สั่งไม่เกิน 30 นาที รายการอาหารที่มีราคาปรากฎด้านท้ายเป็รายการอาหารที่ต้องมีการคิดค่าใช้จ่ายเพิ่มครับถ้าลูกค้า้าทานอาหารว่างหรือบุฟเฟ่ต์ ชั้น 3 ทั้งชั้นจะเป็โซนอาหารทั้งหมดบริการส่วนนี้รวมอยู่ในราคาที่พักแล้วครับ”
“ขอบคุณค่ะพี่...พี่หนูขอถามอะไรหน่อยได้ไหมค่ะ?” พลอยเอ่ยปากถามพนักงาน
“ได้ครับ”
“ตอนที่หนูเข้ามาเห็นห้องกระจกชั้นบนๆ ห้องพวกนั้นคืนละเท่าไรเหรอคะ?”พลอยถามพนักงานด้วยความสงสัยเป็อย่างมาก
“มี 2 ราคาครับผมถ้าเป็หัวมุมก็คืนละ 315,000 ครับ ส่วนห้องที่อยู่ติดกับระเบียง 220,000 บาทครับ”
“ขอบคุณค่ะ...แหะๆๆ”
หลังจากที่พลอยได้ฟังราคาทำให้ใมากรีบหันไปทางเจนทันที “กูไม่แปลกใจเลยว่า ทำไมบ้านมึงถึงรวยขนาดนี้!!! ห้องพักคืนละ3 แสน แม่เ้า!!!!! กูไม่กล้านอนจริงๆ แค่คิดเื่ราคาก็สยองแล้วอ่ะ”
ลุงหมูกำลังทำความสะอาดพื้นห้องที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ในขณะที่ป้ามุกกำลังใช้ผ้าเช็ดข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ทั้ง 2คนก้มหน้าก้มตาทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง “แม่...พ่อว่าห้องนี้ทำความสะอาดเหลืออาทิตย์ละวันก็พอั้แ่ทำห้องนี้เสร็จ คุณหนูกับนายท่านไม่เคยมาใช้งานเลยพ่อว่ามันไม่ค่อยสกปรกเท่าไร”
“ดีเหมือนกันพ่อถ้าอย่างนั้นมาทำ่สายๆ วันอาทิตย์ ทำแป๊บเดียวน่าจะเสร็จ”
“ถ้างั้นเดี๋ยวพ่อขึ้นไปทำความสะอาดชั้น4 ดีกว่า ยังมีเวลาอีกเกือบ 2 ชั่วโมง ตรงนี้คงไม่มีอะไรแล้วเดี๋ยวแม่ลงไปทำกับข้าวเลยก็แล้วกัน แม่ทำอะไรก็ได้เดี๋ยวพ่อลงไปกินกับแม่สักทุ่มหนึ่ง”
เจน, พลอยกับส้มเดินมาตามทางจนกระทั่งถึงห้องพักความหรูหราภายในห้องพักทำให้ทั้งพลอยกับส้มตกตะลึงเป็อย่างมาก “โห นี่ขนาดห้องราคาแค่ 9,500 บาทแต่โครตกว้างอ่ะดูเตียงสิใหญ่มากกกก...กูอยากรู้จริงๆ ว่า ห้องเป็แสนมันจะหรูขนาดไหน”
“พี่พลอยดูวิวที่หน้าต่างสิเห็นทะเลไกลๆ ด้วย...สวยจริงๆ”
เจนไม่ได้พูดอะไรได้แต่เดินไปที่หน้าต่างยืนมองท้องทะเลจนทำให้พลอยกับส้มต้องเดินมาขนาบข้าง“มาที่นี่แกก็พักผ่อนหาความสุขให้เต็มที่ พอพวกเราทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้ก็ไม่มีอะไรแล้วล่ะแก”
“จริงอย่างที่พี่พลอยพูดแหละเดี๋ยวค่อยแวะไปวัดที่หลวงตาหนูบวชอยู่ ต่อไปพี่เจนก็ไม่ต้องเจอเื่ร้ายๆอะไรแบบนี้”
“่เวลาที่ผ่านมาพ่อแกอาจจะไม่ได้ไปติดตามดูแลใกล้ชิดครั้งนี้แกมาเพื่อขอโทษและไถ่บาปด้วยความตั้งใจจริง แกก็ไม่ต้องกังวลอะไรหรอก”
“ก็หวังแบบนั้นเหมือนกันอยากใช้ชีวิตปกติเหมือนคนอื่นสักที…”
“แม่เมื่อกี้คุณหนูโทรมาบอกแล้วนะว่าได้ที่พักแล้ว”
“พ่อต้องเตรียมรถสแตนบายไว้ด้วยเผื่อเหตุฉุกเฉิน คุณหนูไปไกลถึงประจวบ”
“คุณหนูโตแล้วนะแม่...ไปกัน3 คนช่วยกันดูแล ไม่มีอะไรหรอก นายท่านยังปล่อยคุณหนูเลยพ่อคิดว่าแม่อาจจะคิดหรือเป็ห่วงคุณหนูมากไป”
“ั้แ่นายหญิงจากไปบ้านนี้ก็เงียบเหลือเกิน อยากให้คุณหนูกลับมาดีกับนายท่านเหมือนตอนเด็กๆอยากให้คุณหนูรับรู้ว่า นายท่านรักคุณหนูมากแค่ไหนนายท่านทำงานหนักทุกวันนี้ก็เพื่อคุณหนูคนเดียว”
“แม่คิดว่าคุณหนูไม่รักไม่ห่วงนายท่านเหรอ?...พ่อคิดว่าตอนนี้ดีขึ้นเยอะแล้วก่อนหน้านี้แทบจะไม่คุยกันเลยด้วยซ้ำ พ่อคิดว่าอีกสักพักเมื่อคุณหนูโตขึ้นคุณหนูก็จะเข้าใจมากขึ้นเองเื่ที่เกิดกับนายหญิงเป็อุบัติเหตุและนายท่านก็เสียใจมากไม่แพ้คุณหนูเหมือนกัน”
ป้ามุกไม่ได้ตอบคำถามลุงหมูทำได้แต่เพียงแค่ถอนหายใจเฮือกใหญ่กับส่ายหัวไปมาด้วยอาการท้อแท้ใจเป็อย่างมากสีหน้าวิตกกังวลอย่างชัดเจน
“พอคุณหนูเรียนจบก็ไปฝึกงานกับนายท่าน...คราวนี้คุณหนูก็จะได้ใกล้ชิดกับนายท่านทุกวัน”
10
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
