ทาเคชินั่งอยู่ในห้องสักพักก็มีเสียงคนวิ่งมา เขาหันไปมอง เขาเห็นั์ตาสีแดง
“ทาคาฮิสะ”
“ใช่ ฉันเองวันนี้ไม่ออกไปข้างนอกเหรอ?” ทาคาฮิสะถาม
“ออก... แต่ตอนนี้ยัง” สีหน้าของทาเคชิดูไม่สดชื่นเลย
“พี่เป็อะไรหรือเปล่า?” ทาคาฮิสะรู้สึกไม่ดีตามไปด้วย
“พี่มีเื่กลุ้มใจ”
“พี่กลุ้มใจเื่อะไรถ้าฉันพอช่วยได้ ฉันจะช่วยพี่เต็มที่” ทาเคชิรีบหันมายิ้ม
“จริงเหรอ?”
“จริง...แต่ถ้าให้ฉันไปบอกแม่ให้พี่ไปหายูคิมูระคงไม่ได้ พี่ก็รู้นิ”ทาเคชิเศร้าลง สักพัก เขาหันมายิ้มให้น้องชายเขา
“อะไร?” น้องชายถามเพราะสงสัยในรอยยิ้ม
ทาคาฮิสะถูกเอรอสเรียกตัวไปทาคาฮิสะไปเข้าเฝ้าเอรอส
“มีอะไรเหรอ?” ทาคาฮิสะถามอย่างไม่เกรงกลัว
“เหมือนพี่ชายเ้าไม่มีผิด” เอรอสพูดขึ้น
“ก็แน่ล่ะฉันเป็ฝาแฝดกับเขานิ”
“แต่เ้าคงไม่ชอบไอ้เด็กนั่นซินะ” เอรอสถามตรงใจมาก
“ใช่... ฉันไม่ชอบ” ทาคาฮิสะพูดอย่างเปิดเผย
“ฝีมือของเ้ากับพี่ชายของเ้าเก่งที่สุดในอาณาจักรเราก็ว่าได้”
“ทำไม...นายถึงคิดว่าเราพี่น้องเก่งที่สุด”
“ฝึกวิชาที่คนในวังเท่านั้นได้ฝึกเ้าก็ต้องเก่งที่สุดอยู่แล้ว”
“งั้นฉันเก่งกว่านายหรือเปล่า?” เอรอสหัวเราะทันที
“ลองดูไหม?” ทาคาฮิสะชักดาบแล้ววิ่งเข้าไปเพื่อจะสู้แต่เซยะก็เข้าสู้เพื่อที่จะห้ามทาคาฮิสะ ไม่นานเซยะก็เอาชนะทาคาฮิสะได้
“ไหนนายบอกว่าฉันเก่งที่สุดในอาณาจักร ทำไมฉันยังแพ้เซยะล่ะ?”
“นั่นซินะจะบอกยังไงดีล่ะ? มันยากที่จะพูด”
“ไม่นานเ้าก็จะชนะข้าเอง” เซยะพูดพร้อมกับยิ้ม
“ก้าวไปทีละก้าวเชื่อข้าแล้วเ้าก็จะเก่งกว่าใคร” เอรอสสอน
“เรียกฉันมีอะไร?”
“ไม่มีอะไรมากหรอกเรียกมาดูการเจริญเติบโตของเ้า”เอรอสพูดเสร็จก็เดินเข้าไปในห้อง
เอรอสเดินไปนั่งที่โต๊ะที่อยู่ภายในห้อง
“แล้วเด็กนั่นจะเป็ยังไงบ้างนะ? คงโตเป็หนุ่มน้อยที่หน้าเหมือนพ่อแล้วล่ะมั้ง?” เขานั่งคิด แล้วยิ้มที่มุมปาก
ทาเคชิเดินไปที่มีคนเดินมากมายในอาณาจักรเอรอสมักจะมีการประลองเลือกคู่อยู่เรื่อยๆเพราะแต่ละครอบครัวอยากให้ลูกสาวของตนได้แต่งงานกับคนที่มีฝีมือที่ดี เพื่อจะได้ดูแลลูกสาวของตนได้วันนี้ก็เหมือนกัน ทาเคชิไปยืนดูการประลอง ทำให้รู้สึกอยากต่อสู้ดูเพราะเขาก็ได้ร่ำเรียนการต่อสู้มาเป็เวลานานในขณะที่เขาดูเวทีการประลองที่มีผู้ชายยืนกันเต็มไปหมด ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินมาชน
“ขอโทษครับ” ทาเคชิเอ่ย หญิงคนนั้นเอ่ยขึ้นแล้วมองหน้าทาเคชิด้วยความโกรธ เธอสวยมาก
“น่ารักจัง” เธอพึมพำเบาๆ
“นายว่าอะไรนะ?” เธอถาม
“ปะ..เปล่าเป็อะไรหรือเปล่าครับ?” ทาเคชิกลบเกลื่อน
“เจ็บซิถามได้” หญิงคนนั้นตอบแล้วผู้หญิงคนนั้นก็มองขึ้นไปบนเวทีการประลองด้วยสายตาที่ดูโกรธๆ ทำให้ทาเคชิสงสัย
“คือ...” ทาเคชิอยากถาม
“แย่จริงๆเลยไม่เห็นมีใครได้เื่สักคน” เธอพูดลอยๆ
“ใครไม่ได้เื่เหรอ?” ทาเคชิถาม เธอหันมาทำตาดุใส่
“คุณหนูคะอย่าออกมายังนี้ซิคะ” เสียงแก่ดังมาจากข้างหลังของเธอเธอรีบหันกลับไปมอง
“ป้า!”
“คุณหนูมาริอาต้องไปเปลี่ยนเสื้อเพื่อจะออกมาดูการประลองครั้งนี้”
“ดูการประลอง” ทาเคชินึกได้ทันที
“ก็ฉันบอกแล้วไงว่าไม่อยากแต่งงานไม่ชอบวิธีหาคู่อย่างนี้เลย เกลียดที่สุด”สีหน้าเธอดูออกว่าเกลียดจริงๆ แน่ล่ะใครจะชอบ
“นี่เธอเป็เ้าสาวของการประลองครั้งนี้เหรอ? !!”
“ถ้าใช่แล้วจะทำไม? จะลงแข่งเหรอ?”
“ถ้าฉันลงแข่งแล้วชนะเธอจะแต่งงานกับฉันไหมล่ะ?” เงื่อนไขของทาเคชิทำให้มาริอาอึ้งไป
“ถ้านายชนะ ค่อยว่ากัน” เธอพูดเสร็จก็เดินไปทันที ถึงเธอโกรธ เธอยังดูน่ารักมันทำให้ทาเคชิหลงรักเธอเข้าซะแล้ว
การประลองเริ่มขึ้นการเปิดตัวเ้าสาว ทำให้ผู้ชายสนใจการใหญ่ มาริอาลูกสาวคนเล็กที่สวยดั่งเทพธิดาผู้ชายหลายคนรีบลงชื่อลงการประลองครั้งนี้กันใหญ่รวมทั้งทาเคชิที่ได้ให้คำไว้กับมาริอาไว้แล้ว มาริอาแต่งตัวสวยมากปกติเธอไม่แต่งก็ดูสวยอยู่แล้ว ยิ่งแต่งก็ยิ่งสวยทำให้ผู้ชายหลายต่อหลายคนยอมสละชีวิตเพื่อพิชิตใจของเธอ
รอบแรกทาเคชิชนะอย่างใสๆ ถึงแม้เขาจะยังไม่เก่งอะไรมาก แค่่ระยะเวลาไม่กี่ปีคู่ต่อสู้เริ่มน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆแต่หารู้ไม่ว่าทาเคชินั้นได้เป็ทหารเอกมือขวาของเอรอสที่ใครๆก็ไม่อยากสู้ด้วยทั้งนั้น แต่พวกชาวบ้านธรรมดาไม่รู้ถึงเื่นี้เื่จนมาถึงรอบสุดท้าย รอบตัดสินว่าใครจะได้ตัวเ้าสาวมาริอาไป
“การแข่งขันรอบสุดท้ายแล้วฝ่ายด้านขวาของข้า คือฮิโตะ อายุ 26 ปีผู้ที่เลื่องชื่อแถวนี้ และเป็ที่หมายปองของสาวๆ ส่วนด้านซ้ายของข้าหนุ่มน้อยชื่อ ทาเคชิ อายุเพียง17 ปีเป็ผู้ชายที่หน้าตาดีทีเดียวเลยนะครับ ส่วนประวัติ เออ...”มาริอาที่นั่งอยู่ก็ใที่ทาเคชิมาถึงรอบสุดท้ายได้ พิธีกรเดินไปหาทาเคชิ
“นี่เ้าไม่เขียนประวัติให้ข้าได้บอกคนอื่นหน่อยเหรอ?” พิธีกรการประลองถาม
“แล้วท่านอยากรู้อะไรจากผมล่ะ?” ทาเคชิถามกลับ
“เ้าเป็ใคร?” ทาเคชิยิ้มก่อนที่จะเอ่ยปากตอบ
“ผมเป็ทหารเอกฝ่ายขวาของจักรพรรดิเอรอส” คำตอบของทาเคชิทำให้พิธีจำเป็ถึงกับตัวสั่น แล้วรีบประกาศให้ทุกคนได้รู้ทำให้ชวาบ้านที่มาดูการประลองฮือฮากันใหญ่ มาริอาเองก็ใมากเพราะเธอไม่เคยรู้มาก่อน
“เริ่มการประลองได้”
“เดี๋ยวก่อน!” ทาเคชิห้ามขึ้น พิธีกรเดินไปหาทาเคชิอีกครั้ง
“มีอะไรเหรอท่าน?” พิธีกรเปลี่ยนคำพูดทันที
“ถ้าผมชนะผมจะไม่ขอแต่งงานกับหญิงผู้นี้ และให้นางเป็อิสระต่อการเลือกคู่ครั้งนี้” ทาเคชิประกาศพร้อมกับหันไปยิ้มให้มาริอา
“ทำไมล่ะท่าน?นางเป็ที่หมายปองของทุกคน”
“ผมไม่ชอบการบังคับใครเท่าไรนัก” คำพูดของทาเคชิทำให้มาริอาเริ่มที่จะชอบเขาแล้ว
แล้วการประลองเริ่มขึ้นเป็อย่างที่ทุกคนคิด จะมีใครสามารถชนะทหารเอกฝ่ายขวาของเอรอสได้นี่แหละความเก่งกาจของทาเคชิ ผลการประลอง ทาเคชิเป็ผู้ชนะ ทำให้มาริอาเป็อิสระแต่หัวใจของเธอก็ถูกตรึงเอาไว้กับทาเคชิแล้วโดยที่เธอไม่รู้ตัว
ยูคิมูระอยู่ในห้องมาเป็เวลา3ปี เขาอ่านหนังสือทุกเล่มที่อยู่ในห้องของปู่จนหมด แล้วในความคิดเขาเขาสนใจตำราเวทย์มนต์แพทย์มากกว่าการต่อสู้ เพราะเขาคงต้องอยู่ที่นี่ไปตลอดไปคงไม่มีโอกาสที่จะไปสู้กับใคร ถึงเขาไม่สนใจแต่เขาก็ฝึกฝนทุกวัน แต่ละวิชาที่เขาฝึกนั้นเป็วิชาต้องห้ามทั้งนั้นบางวิชา คนในอาณาจักรเอรอสเองก็ไม่รู้จัก เพราะบางวิชามันเป็ของปู่เขาเอง
เมื่อเขาฝึกจนเหนื่อยยูคิมูระเดินมานั่งในห้องนอนของเขา เขาหยิบสร้อยที่ห้อยคอเขาขึ้นมาดู
“นายไม่เห็นมาหาฉันเลยไหนบอกว่าจะมา” ยูคิมูระรู้สึกผิดหวังเล็กๆที่พี่ชายของเขาไม่มาหาเขาเลยั้แ่วันนั้น ยูคิมูระรู้แต่ว่านานมาก แต่คงคิดไม่ถึงว่าจะเป็เวลา3ปีแล้วที่เขาคอยพี่ชายของเขา
สักพักประตูเปิดขึ้นยูคิมูระหันไปดู แล้วเขาก็หันกลับมา เหมือนไม่สนใจ
“เ้าดูผอมลงนะ” เสียงใหญ่ๆ ที่ฟังแล้วดูอบอุ่นดังขึ้น
“เมื่อไร?ท่านจะเลิกมา” เด็กน้อยถาม
“พ่อมาหาลูกไม่ได้เหรอ?” โทดะนั่งลงที่เตียง
“ไม่จำเป็ผมไม่้าพ่ออย่างท่าน” โทดะรู้สึกเสียใจมากเพราะเขารักยูคิมูระเหมือนลูกของตัวเอง
“เ้าไม่ชอบพ่อเหรอ?” เขาไม่ตอบ โทดะดึงยูคิมูระมากอด ไออุ่นจากตัวโทดะทำให้ยูคิมูระรู้สึกอบอุ่นมากแต่เขาก็คิดว่าถ้าเป็อ้อมกอดของพ่อเขาจะดีกว่านี้ ตอนนี้เขาเหมือนไม่เหลือใครแล้วทั้งพ่อ แม่และพี่ชาย
“ออกไปซะ” เสียงที่ก้าวร้าวดังขึ้นโทดะปล่อยจากยูคิมูระทันที
“แล้วไม่ต้องมาที่นี่อีก” โทดะถึงกับน้ำตาไหล
“ได้... พ่อจะไม่มาอีกเพื่อให้เ้าสบายใจ” โทดะเดินออกไปจากห้องทันทียูคิมูระวิ่งตามไปแต่ไม่ทัน ประตูปิดลงแล้ว
“พ่อ...” เสียงเบามาก แทบไม่ได้ยิน หรือยูคิมูระเรียกโทดะว่าพ่อเพียงในใจเท่านั้นน้ำตาของเขาไหลออกมา
โทดะเดินออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาเขามาหายูคิมูระเกือบจะทุกวัน แต่ไม่มีวันไหนที่ยูคิมูระจะเรียกเขาว่าพ่อเลยและไม่ยอมรับในตัวเขาหรือการเปลี่ยนของเขามันเป็นเพียงความฝันที่ลมๆแล้งๆเหมือนที่เอรอสพูด
88
