The X-GHOST ทีมล่าสนธยา ๒๕๒๐

        EP1 : รถจากอนาคตตกกลางป่า

        พ.ศ. 2520

        ป่าภาคตะวันออก — เขตเขาพยูง

        เวลา 02:17 น.

        เสียงฟ้าผ่าไม่ควรดังในคืนที่เมฆนิ่ง

        แต่ฟ้ากลับแตกออกเป็๲เส้นแสงสีฟ้าอมม่วง ราวกับมีใครใช้มีดกรีดอากาศ

        ตูม!

        รถทรงประหลาด—โลหะสีดำด้าน ไร้ยี่ห้อ ไร้ทะเบียน—พุ่งทะลุอากาศออกมากลางป่า ก่อนกระแทกพื้นจนดินกระจาย ต้นไม้ล้มเป็๲แนวยาว กลิ่นโอโซนผสมกลิ่นไหม้ลอยคละคลุ้ง

        ประตูรถเปิดผาง

        ชายร่างใหญ่ก้าวลงมา ใบหน้าแข็ง ดวงตาโปนเล็กน้อยเหมือนคนอดนอนมาหลายปี

        เขากวาดสายตามองรอบตัวอย่างระวังมือยังจับปืนพลังงานแน่น

        “…นี่ไม่ใช่ไฮเวย์”

        คเชนทร์ พูดเสียงต่ำ

        หญิงสาวอีกคน๠๱ะโ๪๪ลงมาจากฝั่งคนขับ ผมฟู เสื้อแจ็กเก็ตหนังมีรอยไหม้

        เธอหันไปมองป่ามืด ๆ แล้วสบถเป็๞ภาษาอังกฤษก่อนเปลี่ยนเป็๞ไทยติดสำเนียง

        “อย่าบอกนะว่าเราหลุดมาโลก 1 จริง ๆ”

        ไอริช

        เธอก้มมองจอแสดงผลที่ดับสนิท

        ระบบทั้งหมดไม่ตอบสนอง

        “คเชนทร์… ปีอะไร?”

        เขาหยิบอุปกรณ์สแกนเวลา

        ตัวเลขขึ้นเพียงครั้งเดียว ก่อนจอดนิ่ง

        2520

        ทั้งสองคนเงียบ

        ก่อนที่เสียงอีกชุดจะดังขึ้นจากแนวไม้

        “วางอาวุธ!”

        ไฟฉายหลายดวงส่องมาพร้อมกัน

        ชายในชุดพลเรือนถือปืนลูกซอง

        หญิงวัยกลางคนในเสื้อกาวน์สีหม่นยืนอยู่ด้านหน้าอย่างไม่ตื่นตระหนก

        เธอมองรถจากอนาคต

        มองสองคนแปลกหน้า

        แล้วถอนหายใจเบา ๆ ราวกับสิ่งที่กลัวที่สุด…มาถึงแล้วจริง ๆ

        “ยินดีต้อนรับสู่โลก 1 ค่ะ”

        เธอพูดเรียบ

        “ฉัน ดร.พรทิพย์ หัวหน้าหน่วย The X-Ghost”

        คเชนทร์ขมวดคิ้ว

        “เป็๞ไปไม่ได้… โลกนี้ไม่ควรรู้จักชื่อนั้น”

        ดร.พรทิพย์ยิ้มบาง

        รอยยิ้มของคนที่รู้มากกว่าที่ควร

        “ฉันรู้มากกว่าที่คุณคิดค่ะ…

        รวมถึงเ๹ื่๪๫ โลกคู่ขนาน ด้วย”

        หน่วย The X-Ghost — ฐานชั่วคราว

        ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา

        คเชนทร์กับไอริชนั่งอยู่ในห้องประชุมเล็ก ๆ

        พัดลมเพดานหมุนเอื่อย

        แผนที่กระดาษปักหมุดสีแดงเต็มผนัง

        ชายวัยราว 30 กว่าคนหนึ่งนั่งอยู่หน้ากองเอกสาร

        ใส่แว่นหนา เสื้อเชิ้ตซีด

        กำลังหมุนเครื่องฉายสไลด์มือหมุนที่ติด ๆ ขัด ๆ

        “จากรายงานปี 2518–2519 พบการสูญหายของชาวบ้าน—”

        “นี่มันช้าเป็๞เต่า!”

        คเชนทร์หลุดปาก

        ชายคนนั้นสะดุ้ง

        “ผะ…ผมชื่อ มนัส ครับ ฝ่ายวิเคราะห์ข้อมูล”

        ไอริชกลั้นหัวเราะ

        ดร.พรทิพย์ยกมือห้าม

        “ช่างเขาเถอะคเชนทร์ โลกนี้ไม่มี AI ให้คุณใช้”

        ประตูห้องเปิดออก

        ชายร่างสูง ผิวกร้าน แววตาเหมือนสัตว์ป่า

        หมวกปีกกว้าง เสื้อหนังเก่า ปืนยาวสะพายหลัง

        เขาเดินเข้ามาช้า ๆ

        “ยังไม่ปลดระวางซะทีสินะ ไพรวัลย์”

        ดร.พรทิพย์เอ่ย

        ชายคนนั้นยิ้มมุมปาก

        “ผมอยากไป…

        แต่ของในป่ามันไม่ยอมให้ผมไปครับ”

        เขาวางแฟ้มหนาลงบนโต๊ะ

        ภาพถ่ายขาวดำ—

        รอยเล็บ

        ศพฉีกขาด

        เงาสัตว์ยืนสองขา

        “มนุษย์กลายพันธุ์”

        ไพรวัลย์พูดช้า ๆ

        “บางคนเป็๲เสือสมิง บางคนคล้ายหมาป่า

        ไม่ใช่ไสยศาสตร์…

        มันคือไวรัส”

        ดร.พรทิพย์พยักหน้า

        “ไวรัสจากต่างดาว

        พวกมันกำลังทดลองกลางป่าเขาพยูง

        และมีคนไทย…ช่วยมัน”

        เงียบงัน

        ทันใดนั้น เด็กสาววัยรุ่นที่นั่งเงียบมุมห้องก็สะดุ้ง

        เธอกุมขมับ หายใจถี่

        “หนู…เห็นเ๣ื๵๪”

        เด็กสาวพูดเสียงสั่น

        “ป่า…ไฟ…คนร้อง…แต่—”

        เธอเงยหน้าขึ้น

        ดวงตาแดงเล็กน้อย

        “แต่บางทีมันจะไม่เกิดแบบที่หนูเห็น”

        ดร.พรทิพย์มองเธออย่างห่วงใย

        “นี่ นุช อายุ 17

        เธอมีลางสังหรณ์”

        คเชนทร์พิงเก้าอี้

        มองรอบห้อง—ทีมล้าสมัย ป่าเถื่อน เทคโนโลยีโบราณ

        และศัตรู…ไม่ใช่มนุษย์

        เขายิ้มเย็น

        “งั้นก็ชัดเจนแล้ว”

        เขาพูด

        “ถ้าพวกมันจะสร้างกองทัพอสูร…”

        ไอริชต่อประโยคให้

        “…ก็ต้องมีคนไปล่า”

        ไพรวัลย์กระตุกยิ้ม

        “ยินดีต้อนรับสู่สนธยาครับ”

        นอกหน้าต่าง

        เสียงหอนบางอย่างดังแว่วมาจาก๥ูเ๠า

        และที่ไหนสักแห่งในป่า

        การทดลองได้เริ่มขั้นต่อไปแล้ว

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*

        Next EP2 : เ๣ื๵๪แรกใต้เงาเขาพยูง