เขาจะต้องเรียนรู้ให้ได้เพื่อที่จะได้ช่วยงานพี่ใหญ่ฮุ่ยิตั้งมั่นอยู่ในใจคนเดียว
"ต้องบอกก่อนนะว่าดาบซามูไรนั้นเป็ดาบที่มีความคมมากคุณหนูจะซื้อไปเล่นละก็ข้าว่าอย่าดีกว่า"พ่อค้าชาวญี่ปุ่นเอ่ยเย้าเว่ยเจียวจิงอย่างไม่จริงจังนัก
"ข้าคงไม่ซื้อไปเล่นเป็แน่"เว่ยเจียวจิงตอบกลับยิ้มๆ
"นี่คือดาบซามูไรทั้งหมดที่ข้ามีเชิญคุณหนูเลือกซื้อได้ตามสบายแต่ละเล่มราคาไม่เท่ากัน"พ่อค้าชาวญี่ปุ่นกล่าวและเปิดลังไม้ที่มีดาบซามูไรวางเรียงกันอยู่ด้านในประมาณสามลัง
"มาดูสิเ้านายของพวกเ้า้าดาบเล่มไหน"เว่ยเจียวจิงหันไปเรียกเล่อตงกับซานเหามาดูดาบที่พวกเขา้า
"ขอรับคุณหนู"ทั้งสองคนรับคำอย่างดีใจหากว่าพวกเขาจะมาซื้อเองก็ได้แต่ว่าพวกเขาก็กลัวว่าจะถูกโก่งราคาด้วยความที่ไม่รู้ภาษากันอีกอย่างพวกเขาไม่ไว้ใจคนพวกนี้
ดาบที่เ้านายพวกเขาอยากได้นั้นไม่เหมือนดาบหรือกระบี่ของที่นี้แต่เป็ของคนชาติอื่นซึ่งหายากมากรูปทรงเพรียวบางคมจนตัดเหล็กได้มีน้ำหนักเบา และที่สำคัญหากคุยภาษาพวกมันไม่ได้มันก็จะไม่ขายให้
"เล่มนี้ขอรับคุณหนู พวกเขาขายราคาเท่าไหร่เ้านายของพวกข้ายอมจ่ายขอรับ"เล่อตงหยิบดาบซามูไรที่เหมือนในกระดาษในมือที่เ้านายของตนวาดให้ดูเป็ตัวอย่างและหยิบมาให้เว่ยเจียวจิงดู
เว่ยเจียวจิงรับดาบซามูไรจากมือของเล่อตงมาและมองดูดาบซามูไรที่ทั้งเล่มเป็สีแดงแต่คมดาบก็เป็สีขาวปกติจะมีแปลกตาก็แค่สีภายนอกเท่านั้นดูๆไปก็สวยดีสงสัยคนซื้อคงจะชอบสีแดงแต่นั้นไม่ใช่เื่ของนาง
"พ่อค้าดาบเล่มนี้ราคาเท่าไหร่หรือเ้าคะ"เว่ยเจียวจิงที่ส่งดาบเล่มนั้นคืนให้เล่อตงและหันไปถามพ่อค้าว่าราคาเท่าไหร่
"คุณหนูไม่ได้มาซื้อเองหรอกหรือ อ๋อเรียกข้าว่ามาซิดะเถอะ"มาซิดะถามกลับเขานึกว่านางจะซื้อไปใช้เองแต่พอมาคิดๆดูนางเป็สตรีจะสนใจเื่พวกนี้หรือ
"ข้าไม่ได้มาซื้อใช้เองหรอกเ้าค่ะ แค่พาพวกเขามาซื้อให้เ้านายพวกเขาเท่านั้นเอง ข้าถูกจ้างให้มาเป็นักล่ามเท่านั้น"เว่ยเจียวจิงตอบโดยไม่ปิดบัง
"โอ๋..เป็เช่นนี้เอง ดาบเล่มนั้นข้าขายในราคาสี่พันห้าร้อยตำลึงทองพวกเขาจะซื้อหรือไม่เล่า"มาซิดะถามกลับ
"ท่านมาซิดะบอกว่าขายในราคาสี่พันห้าร้อยตำลึงทองพวกเ้าจะซื้อหรือไม่"เว่ยเจียวจิงบอกกับซานเหาและเล่อตง ส่วนตัวนางคิดว่ามันแพงมากเงินนั้นเอาไปใช้สร้างเหลาอาหารของนางจนแล้วเสร็จเชียวนะ เ้านายของสองคนนี้คงร่ำรวยเงินทองน่าดู
"ขอรับซื้อขอรับ"ซานเหาตอบตกลงทันทีและโล่งใจที่ได้ยินราคาเพราะว่าเ้านายของพวกเขาให้เงินมาหนึ่งหมื่นตำลึงทองไม่ว่าจะซื้อราคาไหนก็ห้ามเกินนี้ จ่ายค่านักล่ามไปสองพันตำลึงทองและจ่ายค่าดาบไปสี่พันห้าร้อยตำลึงทองก็ยังเหลือเงินตั้งสามพันห้าร้อยตำลึงทอง เขายื่นถุงเงินให้กับพ่อค้าขายดาบและยื่นรอให้เขานับเงิน
"ครบตามที่ตกลง ขอบคุณที่มาซื้อของเราคุณหนูอยากได้สักเล่มหรือไม่เล่าข้าไม่คิดเงิน แต่ว่าเวลาที่ข้ามาเทียบท่าเรือหากว่ามีเื่ที่อาจจะพูดคุยกับคนที่นี้ไม่เข้าใจข้าแค่อยากจะขอให้คุณหนูช่วยแปลให้โดยข้าจะให้ครั้งละหนึ่งพันตำลึงทองเป็เช่นไร ส่วนดาบที่ให้ถือว่าเป็ของขวัญสำหรับมิตรสหาย"มาซิดะกล่าวหากมีคนของที่นี้ค่อยช่วยเหลือก็จะดีไม่น้อยอีกอย่างดูท่าทางนางก็คงรู้จักประเทศเขาไม่มากก็น้อย
"ข้าเว่ยเจียวจิงเรียกข้าว่าเจียวจิงก็ได้เ้าค่ะ และนี้น้องชายคนรองของข้าเว่ยฮุ่ยิ ตกลงข้ารับข้อเสนอของท่านหาก้าอะไรให้ไปที่เหลาอาหารเจียวจิงแต่ว่าตอนนี้ยังไม่ทันได้สร้าง กว่าท่านมาซิดะจะมาที่นี้อีกทีก็คงแล้วเสร็จแล้ว ยินดีที่ได้รู้จักเ้าค่ะ" เว่ยเจียวจิงกล่าวผูกมิตรสหายกับเขาก็ดีนางจะได้สั่งซื้อของได้สะดวกถึงจะได้แค่หนึ่งพันตำลึงทองแต่ก็ถือว่าไม่น้อยเลยอีกอย่างนางต้องพึ่งพาเขาประเทศญี่ปุ่นนั้นมีวัฒนธรรมเื่อาหารการกินมายาวนานและยังมีเครื่องปรุงรสที่หลากหลายอีกด้วย
"ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันคุณหนูเว่ยเจียวจิง เชิญเลือกดาบได้เลย ท่านด้วยนะคุณชายเว่ยฮุ่ยิถ้าเลือกได้แล้วข้าจะสลักซื้อให้ด้วย"มาซิดะกล่าวบอกและยังใจดีจะสลักชื่อให้อีกด้วย
"ฮุ่ยิขอบคุณท่านมาซิดะเร็วเข้า เขาให้ดาบซามูไรเราคนละเล่มและยังไม่เก็บเงินด้วยนะ และเขายังใจดีสลักซื้อให้เราด้วย"เว่ยเจียวจิงหันมาบอกน้องชายที่ยืนฟังนางคุยกับมาซิดะอยู่เงียบๆ
"จริงหรือขอรับพี่ใหญ่!"เว่ยฮุ่ยิที่เห็นดาบซามูไรก็อยากจะได้มันั้แ่แรกเห็นแต่ว่าเขาคงไม่มีเงินซื้อมันถ้าเป็เมื่อก่อนนั้นไม่ใช่ปัญหาเลยที่จะซื้อมา และไม่คาดคิดว่าพี่ใหญ่ของเขาจะเก่งกาจจนพ่อค้าคนนี้ยอมยกดาบให้ถึงสองเล่มเขาไม่รู้ว่าพี่สาวเขาคุยอะไรกับพ่อค้าคนนี้แต่ก็พอจะเดาได้ว่ามีข้อตกลงอะไรสักอย่างเป็แน่ เอาไว้ค่อยถามทีหลังแล้วกัน
"จริงสิ"เว่ยเจียวจิงยืนยันอีกทีและพยักหน้าให้
"ขอบคุณท่านมากขอรับ"เว่ยฮุ่ยิหันไปกล่าวขอบคุณมาซิดะและเดินไปเลือกดาบซามูไรพร้อมกับพี่สาว
ซานเหาและเล่อตงที่ได้ยินถึงกับพูดไม่ออกนี้คุณหนูนางนี้เก่งกาจเสียงจริงขนาดว่าจะได้ดาบชื่อแปลกนี่ฟรีๆแถมยังได้ตั้งสองเล่มและยังจะได้สลักชื่ออีกด้วยพวกเขากว่าจะได้มาต้องลำบากหาล่ามแปลและยังเสียเงินไปตั้งมากมาย นางมีแต่ได้กับได้!พวกเขาได้แต่มองหน้ากัน เ้านายบอกให้แค่มาซื้อไม่ได้บอกว่าให้สลักชื่อด้วยนี่นะพวกเขาไม่พูดเ้านายก็ไม่รู้และพวกเขาจะไม่พูดมันเด็ดขาด!
เว่ยเจียวจิงมองดูดาบซามูไรที่ว่างเรียงกันอยู่นางก็ไม่รู้จะเอาไปทำไมแต่ก็นะของฟรีนางต้องเอาไว้ก่อนและอีกอย่างเอาไว้ป้องกันตัวก็เท่ไม่เบาไม่ได้หาซื้อกันง่ายๆนี่หน่ะ นางก็พอมีศิลปะป้องกันตัวเองอยู่บ้างสมัยเรียนก็ลงทักษะเสริมเช่นพวกเทควันโดคาราเต้ เว่ยเจียวจิงหยิบดาบซามูไรสีขาวลวดลายงดงามออกมามันสวยและมีเสน่ห์มากนางชอบมัน
"ฮุ่ยิเลือกได้หรือยังพี่ได้แล้วนะ"เว่ยเจียวจิงเดินเข้าไปหาน้องชายและถามว่าเขาได้ดาบที่ดูใจหรือยัง
"ขอรับพี่ใหญ่ข้าได้แล้ว"เว่ยฮุ่ยิบอกเขาเลือกดาบซามูไรสีดำมีแกะสลักลายัสวยงามมาก
"เลือกได้ดีมากเราเอาไปให้ท่านมาซิดะสลักชื่อให้กัน"เว่ยเจียวจิงกล่าวและเดินนำน้องชายออกมาหามาซิดะที่ยืนรออยู่กับเล่อตง ซานเหาด้านนอก
"เลือกได้ดีทั้งสองคนเลย"มาซิดะพยักหน้าและรับดาบซามูไรมาและเอากระดาษมาให้พวกเขาเขียนชื่อตนเองและเขาก็ให้ลูกเรือที่เป็ช่างนำไปสลักชื่อซึ่งก็ใช้เวลาไม่นานก็ได้แล้ว
"ขอบคุณท่านอีกครั้งสำหรับดาบซามูไรนี้"เว่ยเจียวจิงกล่าวขอบคุณและโค้งให้แบบชาวญี่ปุ่น
"ขอบคุณมากขอรับ"เว่ยฮุ่ยิเห็นพี่สาวทำแบบนั้นเขาก็ทำตามและขอบคุณ
หลังจากเดินออกมาจากเรือพร้อมดาบคนละเล่มแล้วซานเหาและเล่อตงก็ขอแยกตัวและได้ถามไถ่ว่านางเป็คุณหนูตระกูลไหนหากอยากติดต่อเพื่อขอความช่วยเหลือจะต้องไปที่ใดซึ่งเว่ยเจียวจิงก็ไม่ได้ปิดบังอะไรก็ดีเหมือนกันถ้าหากว่านางได้มาเป็ล่ามบ่อยๆเื่เงินก็ไม่ต้องคิดมากอีกวันนี้ก็ได้ตั้งสองพันตำลึงทองคุ้มจริงๆ
"ฮุ่ยิเราไปหาพ่อบ้านเหอกันเถอะ พี่อยากไปดูเครื่องปรุงรสเพิ่ม"เว่ยเจียวจิงกล่าวและเดินตรงไปหาพ่อบ้านเหอ
ผู้คนที่อยู่ท่าเรือมองดูสตรีร่างบอบบางหน้าตางดงามจิ้มลิ้มถือดาบแปลกตาก็ให้ความสนใจสตรีบอบบางกับดาบในมือช่างดูเหมาะกันเสียจริง
อีกด้านหนึ่งมีบุรุษหน้าตาหล่อเหลามองตามร่างบางไปตลอดเขารู้สึกสนใจนางอย่างบอกไม่ถูกและยิ่งเป็สตรีที่ถืออาวุธด้วยแล้วเขายิ่งไม่เคยพบเจอนางช่างไม่เหมือนใครจริงๆ
"ไปสืบเื่ของนางมาให้หมดข้า้ารู้ทุกอย่าง"เขากล่าวบอกกับคนสนิท
"ขอรับนายท่าน"คนสนิทตอบรับและจากไปทันที
เว่ยเจียวจิงไม่รู้เลยว่ามีใครกำลังสนใจนางและตามสืบประวัติของนาง เว่ยเจียวจิงเดินไปถึงพ่อบ้านเหอเขาก็พานางไปที่เรือชาวหัวแดงทันที เพราะมีเครื่องปรุงรสและเครื่องเทศหลากหลายมากมายตามที่คุณหนูใหญ่้า
"สวัสดี ข้า้าเครื่องเทศและเครื่องปรุงรสทุกชนิดที่ท่านมี"และเช่นเคยเว่ยเจียวจิงพูดภาษาอังกฤษคล่องปรื๋อจนทำให้พ่อบ้านและเว่ยฮุ่ยิใอีกครั้ง
"พี่ใหญ่ท่านพูดภาษาคนพวกนี้ได้กี่ชนชาติกันแล้วท่านไปเรียนมาจากที่ใดขอรับ"เว่ยฮุ่ยิอดถามออกมาไม่ได้เขาใจริงๆเสียแล้วเขารู้สึกว่าพี่สาวของตนนั้นเปลี่ยนไปมากทีเดียว
"เอาไว้พี่จะสอนพวกเ้าให้"เว่ยเจียวจิงไม่ตอบแต่พูดไปเื่อื่นแทน
"โอ๋...คุณหนูเ้าพูดภาษาข้าได้รึ ข้าเซรีนตามมาซิ"เซรีนรู้สึกใไม่น้อยที่พบสตรีที่นี่พูดภาษาอังกฤษได้เพราะโดยปกติทั่วไปสตรีของที่นี้ไม่นิยมเรียนกันแต่จะสนใจเื่งานบ้านงานเรือนงานเย็บปักทักร้อยมากกว่าช่างน่าสนใจ
"ขอบคุณ ข้าเว่ยเจียวจิงและน้องรองของข้าเว่ยฮุ่ยิ"เว่ยเจียวจิงยิ้มรับและเดินตามนางเข้าไป
อย่าว่าแต่เซรีนเลยที่ใแม้แต่คนที่แอบเดินตามนางมายังใไม่น้อย นั้นยิ่งทำให้เขาสนใจนางเพิ่มขึ้นไปอีก
เว่ยเจียวจิงที่เห็นเครื่องเทศต่างๆและเครื่องปรุงรสก็สอบถามราคากับเซรีน เครื่องเทศสมัยนี้ก็ไม่แพงอะไรและยิ่งเป็เครื่องเทศที่ไม่เป็ที่รู้จักยิ่งถูกเพราะไม่มีใครซื้อเซรีนบอกกับนางว่านางแค่ลองเอาเครื่องเทศพวกนี้มาลองขายดูไม่คิดเลยว่าจะขายไม่ออกเลยเพราะคนที่นี้ไม่รู้จักนางจอดเทียบท่าที่นี้มาสามเดือนแล้วและกำลังจะกลับไม่คิดว่าจะมีคนสนใจจะซื้อ ในเมื่อขายไม่ได้นางจึงขายให้กับเว่ยเจียวจิงเท่าราคาต้นทุนที่ตนรับมานั้นก็คือสิบตำลึงทองเท่านั้น
เว่ยเจียวจิงตกลงเหมาหมดทันทีและนางบอกว่าหากนำมันมาขายอีกให้ติดต่อนางได้ที่เหลาอาหารเจียวจิงนางจะรับซื้อทั้งหมดและนางก็บอกเช่นเดียวกับมาซิดะว่าเหลาอาหารของนางยังไม่สร้างแต่ว่าเมื่อพวกเขามาเทียบท่าอีกครั้งคงเสร็จแล้ว เซรีนตอบตกลงทันทีถือว่าผู้มิตรกับคู่ค้าไว้ก่อน
เว่ยเจียวจิงเดินดูของไปเรื่อยๆอย่างไม่เร่งรีบเมื่อธุระที่ตั้งใจไว้เสร็จหมดแล้วนางได้กระจกใสบานใหญ่มาสี่บานด้วยราคาหนึ่งตำลึงทองและได้เข็มทิศมาสามอันเมื่อมองดูพระอาทิตย์คล้อยต่ำลงแล้วจึงตัดสินใจกลับจวน
ส่วนของที่นางได้ซื้อมาก็ให้พ่อบ้านเอาไปเก็บวันนี้นางได้ทั้งเงินและเครื่องเทศแถมยังมีเครื่องปรุงรสอีกด้วยและยังได้ดาบซามูไรสุดสวยมาอีกเป็การออกบ้านที่โชคดีจริงๆ ถือว่าเป็การเริ่มต้นที่ดีในดินแดนแห่งนี้กับชีวิตใหม่ ส่วนอาหารที่ซื้อมาจากเหลาอาหารนางเอาทิ้งแล้วเพราะมันบูดเสียแล้ว
ตอนนี้ก็ยามโหย่วแล้ว(17.00-18.59)เว่ยเจียวจิงขอให้ท่านแม่หุงข้าวไว้ให้และนางก็ไหว้วานให้พ่อบ้านเหอไปจับปลาในสระหลังจวนให้นางวันนี้นางจะทำกับข้าวให้ทุกคนกิน นางจะทำปลาเผา ผัดผักบุ้งไฟแดงผักบุ้งที่ขึ้นอยู่ตามริมสระและต้มปลาด้วยเพราะวันนี้มีเวลาแค่นี้จึงทำอาหารง่ายๆไปก่อน อย่างที่บอกว่าบ้านของนางตอนนี้มีคนรับใช้เหลือแค่สามคนคือพ่อบ้านเหอและลูกชายชื่อเหอเซาจาง บ่าวคนสนิทท่านแม่ชื่อเจาเพ่ย และนางยังได้เก็บมะม่วงสุกกลับจวนไปด้วยสองตะกร้า
เมื่อพ่อบ้านเหอนำปลามาให้แล้วเว่ยเจียวจิงก็ลงมือทันทีนางจับปลามาล้างทำความสะอาดและคว้านท้องปลาเอาไส้และขี้ปลาออกและยัดตะไคร้เข้าไปนางนำปลาที่ไม่ได้ขอดเกล็ดไปคลุกกับเกลือและนำไปย่างไฟจากนั้นก็ไปเตรียมน้ำต้มปลาต่อปลาที่ใช้ต้มจะต้องขอดเกล็ดออกเว่ยเจียวจิงหั่นปลาเป็สามชิ้นปลาที่ใช้ต้มมีสามตัวเมื่อน้ำในหม้อที่มีขิงข่าตะไคร้เดือดแล้วนางก็นำปลาลงหม้อรออีกสักหน่อยค่อยปรุงรสและหันไปพลิกปลาเผา จากนั้นนางก็ตำน้ำพริกเปรี้ยวเพื่อกินกับปลาเผา พวกผักนางก็เก็บมาจากสวนหลังจวนและได้ให้ท่านป้าเจาเพ่ยช่วยล้างไว้ให้แล้ว
เมื่อตำน้ำพริกเสร็จก็กลับไปปรุงต้มปลา นางโชคดีที่มีน้ำปลาและเครื่องเทศและที่สำคัญนางใส่ใบมะขามอ่อนลงไปในหม้อต้มด้วยเมื่อปรุงต้มปลาเสร็จก็รอแค่ให้สุกจากนั้นนางก็หันไปพลิกปลาเผาอีกและหั่นผักบุ้งไว้รอเพื่อทำผัดผักบุ้งต่อแต่ต้องรอให้ปลาเผาหรือต้มปลาสุกก่อนเพราะเตาไฟมีแค่สองเตาและระหว่างรอเว่ยเจียวจิงก็ปอกมะม่วงสุกที่เก็บมาสี่ห้าลูกจัดใส่จานไว้เพื่อเป็ของหวานไม่นานทั้งปลาเผาและต้มปลาก็สุก นางนำกระเทียมและพริกเล็กน้อยที่เตรียมไว้ใส่ลงกระทะเมื่อน้ำมันเดือดแล้วและตามด้วยผักบุ้งใส่ลงไปคนเล็กน้อยให้ผักยุบตัวลงและปรุงรสเป็อันเสร็จ
130
