ตอนที่ 4 ตบจูบ
@่บ่าย
"น้องแอมเข้ามาหาผมหน่อย"เสียงเรียกจากบอสดังขึ้นที่โต๊ะทำงานของเลขาด้านนอกด้วยเครื่องมือสื่อสารชนิดหนึ่ง
"ค่ะ" ฉันรับปากแล้วลุกออกจากเก้าอี้เดินเข้าไปหาเขาที่ด้านในห้องทำงานส่วนตัว
"มีอะไรให้รับใช้คะ"เปิดประตูเข้าไปแล้วเอ่ยถามทันที
"ชงกาแฟให้ผมแก้วนึงสิ"เขาก้มหน้าพูดสายตาจับจ้องอยู่ที่งานตรงหน้า
"ได้ค่ะ"รับคำเสร็จฉันจึงหมุนตัวแล้วเดินออกไป ฉันเลือกชงเป็กาแฟสูตรประหยัดแต่เน้นคุณภาพรับรองหายง่วงแถมตาสว่างทันทีเพราะความขม
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก"
"เชิญครับ"
"กาแฟค่ะ"ฉันเดินเข้ามาแล้วว่างแก้วกาแฟร้อนลงให้เขาบนโต๊ะทำงานพร้อมกับน้ำเปล่าอีกหนึ่งแก้ว
"เดี๋ยว...ในแก้วนี้ใส่อะไรมาบ้าง"ฉันกำลังจะหมุนตัวเดินออกไป อยู่ๆเขาก็ถามขึ้น
"กาแฟกับน้ำร้อนไงคะ"ตอบจริงๆไม่ได้กวนเลยสาบาน
"กาแฟกี่ช้อน"สีค่อนข้างเข้มจัด เพราะไม่มีคอฟฟีเมตและน้ำตาลเลย เป็กาแฟเพียวๆสามช้อน
"สองช้อนค่ะ"ที่จริงใส่มาสาม
"ทีหลังผมขอน้ำตาลกับคอฟฟีเมตด้วยนะครับส่วนแก้วนี้ผมดื่มให้ก็ได้ เดี๋ยวจะเสียน้ำใจคุณอุตส่าห์ชงมาให้แล้ว"ฉันทำหน้าเฉยๆอยากจะขำแต่ต้องเก็บอาการเอาไว้
"ค่ะ"ฉันหมุนตัวเดินออกไป ไม่คิดว่าเขาจะดื่ม ฉันเดินยิ้มออกมาด้วยความสบายใจฉันออกมานั่งทำงานต่อ ตรงไหนที่ไม่เข้าใจฉันก็จะถามและจดลงสมุด
@่เย็นหลังเลิกงาน
"น้องแอม วันนี้รีบกลับบ้านหรือเปล่า"น้องแอม...ฟังดูลื่นหูเชียว ฉันอายุน้อยกว่าเขาเกือบสิบปีเรียกแบบนี้ก็ดีกว่าเรียกว่ายัยขี้เหร่แหละ
"ทำไมคะ"
"ผมจะชวนคุณไปทานข้าวเย็นไปนะ" ทานด้วยกันแค่มื้อกลางวันก็พอแล้วมั้ง
"ไม่ไปค่ะฉันจะกลับไปทานข้าวกับคุณพ่อคุณแม่ที่บ้านค่ะ"
"ไม่เป็ไร งั้นเอาไว้วันหลังก็ได้ทำงานวันแรกเป็ยังไงบ้างครับ"
"พอได้ค่ะตรงไหนที่ไม่เข้าใจฉันก็ถามคุณวินเลย ไม่รู้คุณวินจะรำคาญหรือเปล่า"ซึ่งตอนนี้เขาไม่อยู่น่าจะไปเข้าห้องน้ำเตรียมตัวกลับบ้านในบางครั้งฉันเห็นเขายุ่งๆก็อดที่จะรู้สึกเกรงใจไม่ได้ แต่เขาก็หันมาอธิบายด้วยสีหน้ายิ้มแย้มทำให้ฉันต้องเอ่ยขอโทษเขาไปหลายครั้ง แต่เขาก็ตอบกลับมาว่าไม่เป็ไร
"มันไม่กล้ารำคาญคุณหรอกถ้าไอ้วินมันยุ่งหรือไม่อยู่ คุณเข้าไปถามผมได้เลยนะ"
"ค่ะ"ปิดคอมพิวเตอร์จัดเก็บเอกสารเข้าที่เตรียมตัวกลับบ้าน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่
"ขับรถกลับบ้านดีๆนะครับ"ฉันไม่ได้ตอบอะไรแต่เลือกที่จะหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกไปเลย
ฉันกลับมาถึงบ้านเห็นรถของคุณพ่อจอดอยู่ก่อนแล้ว แสดงว่าท่านกลับมาถึงแล้วฉันเดินเข้าบ้านเจอกับคุณแม่พอดี
"คุณแม่ขา..."
"กลับมาแล้วเหรอลูกทำงานวันแรกเป็ยังไงบ้าง"
"เรื่อยๆค่ะ"
"ลูกเขยแม่สอนเองกับมือเลยหรือเปล่า"
"คุณพ่อเล่าให้คุณแม่ฟังแล้วเหรอคะ"
"ก็ใช่สิ"
"เขาไม่ได้สอนเองหรอกค่ะเขาให้แอมไปเรียนงานกับเลขาของเขาก่อน ถ้าแอมทำงานของเลขาได้ทุกอย่างแล้วเขาถึงจะสองงานบริหารให้แอมค่ะ"
"แม่ว่าก็ดีนะเริ่มจากงานง่ายๆก่อน"
"แอมก็ว่าดีค่ะถ้าขืนให้เขาสอนงานให้แอมั้แ่วันแรก คงได้ประสาทแดกแน่"เผลอเป็ไม่ได้จ้องจะลวนลามฉันตลอด วันนี้ก็ได้ทั้งกอดทั้งจูบพรุ่งนี้ฉันจะต้องเจอกับอะไรบ้างก็ยังไม่รู้เลยมากกว่านี้ก็เจอมาแล้วแค่นี้ช่างมันเถอะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว
"เขาทำอะไรลูกสาวแม่หรือเปล่า"คุณแม่ถามฉันด้วยสีหน้าเป็ห่วง
"เปล่าค่ะ อยู่ในที่ทำงานเขาดูเป็ผู้ใหญ่มากเลยไม่เหมือนคุณธรณ์ที่แอมเคยรู้จักสักนิดเลยค่ะ"ฉันหมายถึงเวลาที่อยู่ต่อหน้าคนอื่น ยกเว้นอยู่กันสองคน
"พ่อถึงได้บอกไงว่าให้ลูกลองศึกษาดูนิสัยใจคอกันไปก่อนบางมุมของเขาที่แอมไม่เคยเห็นแอมก็อาจจะได้เห็นก็ได้"คุณพ่อเดินเข้ามาพูดสมทบด้วยพอดี
"คุณวินเลขาบอกว่าคุณธรณ์เวลาทำงานดุค่ะ"
"กลัวหรือเปล่า"
"เขายังไม่เคยดุแอมนี่คะ"
"ทานข้าวกันวันนี้แม่เราทำอะไรให้กินก็ไม่รู้ หอมไปทั้งบ้านเลย" ได้กลิ่นแล้วก็หิว
"ค่ะ"ฉันคุณพ่อและคุณแม่พากันไปนั่งรับประทานอาหารเย็นด้วยกันพูดคุยเื่ทั่วๆไปตามประสาพ่อแม่ลูก
เช้าวันใหม่
@บริษัท
"น้องแอม...ผมขอกาแฟแก้วนึงครับ"วันนี้ขอกาแฟแต่เช้าเลยแฮะ ไม่รู้เมื่อคืนไปทำอะไรมา
"ได้ค่ะ"สักครู่ฉันก็เคาะประตูแล้วเดินเอากาแฟเข้าไปให้ ในแบบประหยัดเหมือนเดิมสามช้อนไม่มีขาดไม่มีเกิน
"กาแฟค่ะ"เขาเบนสายตามองลงไปในแก้วกาแฟที่ฉันวางลงบนโต๊ะพร้อมกับน้ำเปล่าอีกหนึ่งแก้วเหมือนเดิม
"คอฟฟีเมตล่ะ" มองดูก็รู้ว่าไม่มีแล้วถ้าให้เดาน้ำตาลก็คงไม่มีเหมือนกัน
"ดื่มแบบนี้แหละค่ะดีต่อสุขภาพ" ฉันพูดจริงๆนะ คุณพ่อของฉันท่านก็ดื่มแบบนี้เหมือนกันแต่เนื้อกาแฟแก้วนี้อาจจะมากไปหน่อย
เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวที่เขานั่งอยู่แล้วจับจ้องสายตามองมาที่ฉันนิ่งๆเท้าค่อยๆก้าวเข้ามาหาฉันทีละก้าว ส่วนฉันก็ถอยหลังนี้เขากำลังจะทำอะไรกับฉันกันแน่ หรือว่าเขาจะโกรธที่ฉันแกล้งไม่ใส่คอฟฟีเมตกับน้ำตาลมาให้
ในที่สุดผมก็สามารถต้อนให้แผ่นหลังของเธอติดผนังจนได้บังอาจมาแกล้งผม ตาผมขอแกล้งกลับบ้างแล้วกันผมยกแขนทั้งสองข้างขึ้นยันผนังห้องเอาไว้เพื่อล็อคตัวเธอไม่ให้หนี
"คุณจะทำอะไรคะ"
"ไม่มีน้ำตาล ไม่มีคอฟฟีเมตงั้นผมขอความหวานจากคุณก็แล้วกัน"พูดจบผมจึงรีบฉกฉวยริมฝีปากอวบอิ่มของเธอทันทีแต่เธอก็รีบผลักผมออกทันทีเช่นกัน
"เพียะ!!"เธอตบมาที่ใบหน้าของผม ได้! ถ้างั้นขอจูบอีกทีแล้วกัน
"อื้อ..."ริมฝีปากของผมกดหนักๆลงไปที่ริมฝีปากของเธอ เธอดิ้นแล้วผลักผมออกอีกครั้ง
"เพียะ!!"ตบอีกก็จะจูบอีกครั้งนี้ผมเลือกที่จะล็อคศีรษะของเธอด้วยฝ่ามือของผมแล้วเริ่มบดขยี้ริมฝีปากของเธอด้วยริมฝีปากของผมให้หนักขึ้นกว่าเดิม
ผมจูบเธออยู่สักครู่จนรู้สึกว่าเธอนิ่งไปผมจึงยอมปล่อยให้เธอเป็อิสระ ยอมผละออกมาอย่างเสียดาย ตอนแรกก็ว่าจะแค่หยอกเล่นไม่คิดว่าจะรุนแรงขนาดนี้จะโกรธหรือเปล่าวะ...เธอยกมือขึ้นทำท่าจะตบผมอีกครั้งด้วยใบหน้าแดงกล่ำเพราะเธอขาวมาก
"เอาสิถ้าตบอีกผมก็จะจูบคุณอีกให้มันรู้กันไปว่าหน้าของผมกับริมฝีปากของคุณใครมันจะทนกว่ากัน"พูดด้วยสีหน้าจริงจัง แต่ในใจของผมโคตรสงสารเธอเลย
"ไอ้ทุเรศ!!"
"ผมก็เป็แบบนี้แหละคุณแกล้งผมก่อนเอง เมื่อวานผมก็ยอมดื่มให้แล้ว วันนี้ยังจะแกล้งผมอีก"แล้วผมก็รู้ด้วยว่ากาแฟที่เธอใส่มาให้มันต้องมากกว่าสองช้อนแน่นอน ขมปี๋เลย!
"ฉันหวังดี!"เธอตอบเชิดๆ
"บอกรักผมสิแล้วผมจะยอมเชื่อ" ผมพูดยิ้มๆ อย่าโกรธนะแค่จูบขำๆเอง
"ฝันไปเถอะ!"คนเ้าเล่ห์จะให้ฉันบอกรักก่อนฝันไปเถอะ ฉันไม่มีวันเสียรู้คุณแน่
"ครั้งหน้าขอกาแฟสองช้อนคอมฟีเมตสอง น้ำตาลสองนะครับ...ฟอด!!"เขาพูดด้วยใบหน้ายิ้มๆแล้วก้มลงมาหอมแก้มฉันอีกหนึ่งครั้งก่อนที่จะเดินหมุนตัวกลับไปนั่งทำงานตามเดิม ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อี๋! ไอ้บ้านี่ทำไมฉันจะต้องเสียเปรียบอีตานี่อยู่ร่ำไป
"คุณแอมเป็อะไรครับหน้าแดงๆ"
"เปล่าค่ะแอมขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะคะ" ฉันเดินหนีคำถามเมื่อสักครู่เข้าห้องน้ำไปขอเข้าไปสงบสติอารมณ์ของตัวเองสักครู่
"ไอ้วิน ชงกาแฟมาให้กูใหม่แก้วนึงซิ"เสียงของคนด้านในดังขึ้นที่โต๊ะทำงานเลขาอีกครั้ง
"ครับ"ไม่นานไอ้วินมันก็ถือแก้วกาแฟแก้วใหม่เดินเอาเข้ามาให้ผม
"บอสไปทำอะไรเธอเหรอครับ"
"ทำไมเธอเป็อะไร"
"ผมเห็นเธอตาแดงๆวิ่งเข้าห้องน้ำไปแล้วครับ"
"ร้องไห้หรือเปล่าวะ แหย่เล่นนิดเดียวเองยัยนั่นไม่น่าจะใจเสาะขนาดนั้นหรอกมั้ง”
"ผมก็ไม่รู้เหมือนกันไม่กล้ามองเต็มๆตาบอสก็เบาๆมือหน่อยสิครับ"
"มึงดูกาแฟที่เธอชงมาให้กูดิขมแบบนี้ไม่ไหวหรอกมั้ง" ใครจะไปกินได้ พอดีผมชอบกินของหวาน
"กาแฟดำไงครับดีต่อสุขภาพเหล้าขมกว่านี้บอสยังดื่มได้เลย" มันไม่เหมือนกันเว้ย
"ไอ้วิน!"เดี๋ยวนี้กล้าสั่งสอนกูเหรอ...ผมส่งสายตาด่ามัน
"สงสารเธอครับบอสรุกหนักแบบนี้เดี๋ยวเธอไม่มาแล้วจะทำยังไง" ก็จริงอย่างที่ไอ้วินมันพูด
"เออๆ เดี๋ยวกูไปง้อเธอเรียนงานกับมึงเป็ยังไงบ้าง"
"เธอก็ดูตั้งใจดีนะครับ"
"ขอบใจมาก ถ้าเห็นเธอร้องไห้มึงต้องรีบมาบอกกูเลยนะ"
"ครับผมขอตัวไปทำงานต่อก่อนนะครับ" ไอ้วินเดินออกจากห้องทำงานส่วนตัวของผมไปแล้วผมยกกาแฟแก้วที่ไอ้วินชงมาให้ขึ้นดื่มแต่สายตาดันมองไปที่กาแฟแก้วที่ยัยเด็กดื้อนั่นชงมาให้...
4K
