" ขอบคุณครับคุณย่า "
ในขณะที่ลี่จูกำลังห่ออาหารอยู่นั้นลี่เซียนได้ตักน้ำในโอ่งมาใส่ในกระบอกไม้ไผ่ทั้งสองกระบอกให้กับ
ฟางหรงก่อนจะแอบวนสร้อยลงไปในน้ำดื่มแล้วเอากระบอกน้ำให้กับฟางหรงพร้อมกับห่ออาหารที่ลี่จู
ได้เตรียมกลับบ้านก่อนจะบอกให้ฟางหรงพาแม่ของเขามานั่งเล่นที่บ้านระหว่างที่เขาไปช่วยทำเล้าไก่แม่ของเขาจะได้ไม่เหงาฟางหรงตกปากรับคำก่อนจะขอตัวกลับ
ระหว่างทางกลับบ้านฟางหรงนึกถึงแต่หน้าของลี่เซียนนี้เกิดอะไรขึ้นกับเขากันหรือเขาจะไม่สบายก่อนจะคิดเพ้อไปไกลจนเดินกลับมาถึงบ้านก็เกือบจะเย็นบ้านของเขาอยู่เกือบท้ายหมู่บ้านแถมอยู่ห่างไกลจากบ้านผู้คนเป็อย่างมากเพราะเขานั้นไม่อยากจะสุงสิงกับใครจนมาเจอบ้านลี่และได้ลี่หยางมาเป็เพื่อน
" แม่ครับผมกลับมาแล้ว วันนี้น้าลี่จูห่ออาหารมาให้ผมกับแม่ทานด้วยครับ"
" กลับมาแล้วเหรอลูกรบกวนบ้านลี่หรือเปล่าจริงๆลูกไม่ต้องเอากลับมาก็ให้แม่ก็ได้ "
ฟางหรูแม่ของฟางหรงได้ตอบกลับมาก่อนจะเดินออกมาจากกระท่อมบ้านของฟางหรงนั้นอาจจะดูทรุดโทรมไปบ้างแต่เขาก้ดูแลเป็อย่างดีรอบบ้านของเขาได้มีการล้อมรอบด้วยกำแพงไม้ไผ่ถึงสองชั้นเพื่อป้องกันสัตว์ป่าแต่ก็ไม่แข็งแรงมากพอที่จะป้องกันหากถูกสัตว์ป่าตัวใหญ่บุกเข้ามาได้บริเวณรอบบ้านก็ว่างเปล่านอกจากโอ่งใส่น้ำสามใบที่วางอยู่หลังบ้านและแคร่ที่วางอยู่หน้าบ้าน
แม่ของฟางหรงได้เดินออกมาดูลูกชายของเธอที่หอบห่ออาหารและกระบอกน้ำกลับมาบ้านก่อนจะทำการปิดรั้วบ้านให้เรียบร้อยเพื่อป้องกันอันตรายจากสัตว์ป่า
" แม่ออกมาด้านนอกทำไมครับนั่งรอผมในบ้านก็ได้เดี๋ยวปิดประตูรั้วเสร็จผมก็เข้าบ้านแล้วครับ"
ฟางหรงที่ถือของเต็มมือก่อนจะเข้าไปในครัวแล้วแกะอาหารใส่ในจานแล้วยกมาวางไว้บนโต๊ะในครัวก่อนจะเดินไปพยุงแม่ของเขาที่กำลังเดินมา
" ให้แม่เดินขยับขาบ้างเถอะวันนี้แม่อยู่แต่ในบ้านไม่ได้ไปไหนเลย "
" เดี๋ยวเราทานข้าวกันก่อนน่ะครับ วันมะรืนผมจะเข้าไปซื้อยาในเมืองให้แม่แม่จะได้หายป่วยไวๆ "
" ฟางหรงลูกไม่ต้องเปลืองเงินของลูกไปกับค่ายาของแม่หรอกเดี๋ยวไม่นานแม่ก็หายป่วยแล้ว "
" ในชีวิตผมเหลือแม่เพียงคนเดียวแล้วนะครับผมต้องดูแลแม่ให้ดีที่สุดเพื่อที่จะทำให้แม่ได้อยู่กับผมนานๆ "
" เอาละๆ อย่ามาพูดตอนเราจะทานข้าวกันดีกว่า รีบทานข้าวจะได้พักผ่อนกัน"
สองแม่ลูกได้ลงมือทานข้าวที่บ้านลี่ห่อกลับมาให้พวกเรารู้สึกว่าวันนี้ช่างเป็มื้อที่ดีที่สุดของพวกเราก่อนจะกินอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะบนหมดลงก่อนจะดื่มน้ำในกระบอกไม้ไผ่ที่ลี่เซียนเป็คนจัดเตรียมให้เมื่อทั้งสองทานข้าวเสร็จแล้วฟางหรงก็จัดการล้างจานแล้วขนน้ำในโอ่งไปเติมในห้องน้ำจนเต็มก่อนจะให้แม่ของเขาอาบน้ำก่อนจะมืดไปกว่านี้
ด้านเขาก็จัดการเดินสำรวจรอบบ้านว่ามีส่วนไหนที่ต้องซ่อมแซมอีกบ้างเพราะอีกไม่นานก็จะเข้าหน้าหนาวแล้วเขาเองก็ไม่อยากที่จะต้องทนเหมือนในทุกๆปีที่ผ่านมาเมื่อเดินสำรวจบ้านเสร็จเขาก็เห็นว่าที่บ้านของเขาไม่ได้มีโรงเก็บฟืนเหมือนกับบ้านลี่เขาจึงคิดไว้ว่าหากสร้างเล้าไก่เสร็จแล้วเขาจะไปซื้อยาให้แม่ของเขาก่อนจะขึ้นไปตัดไม้ไผ่ในป่าเพื่อทำโรงเก็บฟืน
ตกดึกสองแม่ลูกรู้สึกว่าทั้งร่างกายของเขาเปียกไปด้วยเหงื่อและมีกลิ่นเหม็นออกมาจากตัวของพวกเขาก่อนจะรู้สึกปวดท้องดีหน่อยที่ที่ภายในห้องนอนแม่เขาได้ต่อเติมห้องและสร้างห้องน้ำไว้ให้ทำให้พวกเขาสองคนไม่ต้องแย่งกันเข้าห้องน้ำจนเกือบจะรุ่งสางทั้งสองถึงได้หลับลงก่อนจะรู้สึกตัวในเวลาเช้าถัดมา
เช้านี้ทั้งสองคนรู้สึกสบายตัวเป็อย่างมากโดยเฉพาะฟางหรงเขารู้สึกว่าเขาแข็งแรงขึ้นกว่าเดิมความเหนื่อยล่าและอาการาเ็ที่เคยมีมาก็รู้สึกว่าเจ็บน้อยลงแต่เขาไม่อยากจะคิดมากไปกว่านี้ก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินไปเคาะประตูห้องแม่ของเขาก่อนจะบอกว่าเขาจะพาแม่ของเขาไปบ้านลี่ด้วย
" แม่ครับวันนี้ผมจะพาแม่ไปบ้านลี่นะครับแม่จะได้มีเพื่อนคุยและได้ออกไปเที่ยวนอกบ้านบ้าง"
" ไม่เป็ไรลูก จะเป็การรบกวนบ้านลี่หรือเปล่าแม่เกรงใจ "
" ไม่เป็ไรครับแม่คุณย่าลี่อินกับคุณน้าลี่จูเป็คนเอ่ยปากชวนด้วยตัวเองครับและเขาก็ชวนเราไปทานอาหารเช้าที่บ้านด้วยครับผมเองก็รับปากเรียบร้อยแล้วด้วย "
" ตายแล้วลูก งั้นแม่จะรีบแต่งตัวแปปให้บ้านโน้นเขารอเราเดี๋ยวมันจะไม่ดี"
เมื่อทั้งสองคนจัดเตรียมข้าวของเรียบร้อยแล้วก็เดินกันไปบ้านลี่อย่างรวดเร็วฟางหรูรู้สึกแปลกใจที่เช้านี้เธอไม่รู้สึกเหนื่อยและไออย่างทุกๆ วันแถมวันนี้ยังเดินได้ไกลกว่าทุกๆและไม่มีอาการเหนื่อยเลยทำให้เธออดที่จะแปลกใจกับอาการป่วยของเธอไม่ได้ก่อนจะได้ยินเสียงของฟางหรงทักทายชายหนุ่มตรงหน้า
ทำให้เธอมองไปรอบๆจึงทำให้รู้ว่าเดินมาถึงบ้านลี่แล้วก่อนจะพูดคุยกับเด็กหนุ่มตรงหน้าจนรู้จักชื่อแล้วเขาคือลี่หยางนี้เองก่อนจะพากันเดินเข้าไปในบ้านเพราะทุกคนกำลังรอพวกเขามาอยู่พอดีก่อนจะพากันทานอาหารเช้ากันจนอิ่มและช่วยกันเก็บกวาดจนเรียบร้อยก่อนจะแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง
ขณะที่บรรดาชายหนุ่มกำลังสร้างเล้าไก่อยู่นั้นด้านบรรดาผู้หญิงก็นั่งสอบถามถึงความเป็มาของกันแหละกันอยู่อย่างสนุกสนานจนทำให้ทั้งสองบ้านได้รับรู้เื่ราวของพวกเขาต่างมาจากเมืองใหญ่กันทั้งสองครอบครัวและยังถูกไล่ออกจากตระกูลอีกด้วย
" พี่ฟางหรูคะ แล้วพี่อยู่บ้านตรงนั้นไม่กลัวเหรอคะแถมยังอยู่ห่างไกลตัวหมู่บ้านอีกด้วย "
" จริงๆแล้วบ้านของพี่ไม่ได้ไกลไปกว่าบ้านของน้องลี่จูเลยหากเราสองบ้านตัดต้นไม้ตัดหญ้าออกไปก็จะเห็นรั้วบ้านของเราทั้งสองบ้านแล้วจ๊ะ "
" แล้วรั้วบ้านของคุณป้าทำมาจากอะไรคะ หนูขอถามได้ไหมคะ "
ฟางหรูหันมามองหน้าของเด็กสาวที่นั่งอยู่ข้างๆด้วยความถูกอกถูกใจก่อนจะเล่าให้ฟังว่าหลังจากที่สามีของเธอเสียชีวิตลงตอนนั้นเธอยังแข็งแรงอยู่ใช้เวลาขึ้นลงเขาเป็เวลาสามวันเพื่อทำการตัดไม้ไผ่มาทำรั้วบ้านชั้นแรกลูกชายของเธอทำรั้วไม้ไผ่แบบแหลมหากมีสัตว์ป่าหรือขโมยเขามาอาจจะถูกแทงด้วยรั้วได้
138
