ไทเกอร์กลับมาที่บ้านและวิ่งตามหาสุนีย์รอบบ้าน เขาทั้งะโพูดคำเสียๆหายๆออกมาจนคนในบ้านใ ในตอนนั้นเองสุนีย์ก็เดินออกมาจากห้องน้ำพอดี ไทเกอร์เห็นแว๊บเดียวเขาก็วิ่งปรี่ไปผลักสุนีย์จนล้ม สุนีย์ไม่ทันได้ตั้งตัวและไม่รู้ว่าไทเกอร์จะมาหาเื่เธอจึงใและร้องให้คนช่วย ทว่าไทเกอร์นั้นเอามือปิดปากและขึ้นคร่อมร่างเธอ เขาคลายมือออกจากปากและหันมาบีบคอเธอแทน วินาทีนั้นสุนีย์ดิ้นหนีไปไหนไม่ได้เลย เธอทำได้เเค่ร้องไห้อ้อนวอนให้ไทเกอร์ปล่อย
"คุณหนูคะ..ปล่อยป้าเถอะค่ะป้าเจ็บ โอ้ย!!"
"แก..แกทำให้แม่ฉันตาย แกฆ่าแม่ฉัน!!อย่าอยู่เลย!!"
"เกิดอะไรขึ้นคะคุณหนู คุณหญิงเธอเป็อะไรคะ?"
"ยังมีหน้ามาถามอีกหรอ เลว!!" ตอนนี้ไทเกอร์หูดับไม่ฟังอะไรอีกต่อไป ป้าสายที่แอบดูอยู่เห็นสถานการณ์ไม่ดีเธอจึงได้วิ่งออกมาห้าม เเต่ด้วยความที่เธอแก่มากแล้วจึงไม่สามารถสู้แรงไทเกอร์ได้ ไทเกอร์เืขึ้นหน้าหวังจะเอาชีวิตสุนีย์จริงๆ..แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อจู่ๆก็มีมือหนาๆมากระชากตัวไทเกอร์แล้วเหวี่ยงออกไปไกลตัวสุนีย์
"พ่อ!! นี่พ่อปกป้องมันหรอ!!เวลานี้พ่อควรจะอยู่กับแม่ที่ รพ.ไม่ใช่รึไง"
"เพราะฉันรู้ไงว่าแกกำลังจะทำอะไร!!"
"เกิดอะไรขึ้นค่ะคุณท่าน?"
"นภาเสียแล้ว"
"ห่ะ!! อะ..อะไร…นะ..คะ"
"นี่แกยังมาตีหน้าซื่อทำเป็ไม่รู้อีกหรอ!!!ที่แม่ฉันตายเพราะแกเอาสารหนูผสมใส่ยาให้แม่ฉันกินไง"
"ป้าเปล่านะคะ ยานั่นคุณหญิงก็เป็คนซื้อมา ป้าจะทำแบบนั้นไปทำไมละคะ ในเมื่อคุณหญิงให้ที่อยู่ที่กินกับป้าและดีกับป้ามาโดยตลอด"
"สันดานงูเห่า มันไม่เคยทำดีกับใครหรอกนะ!!"
"หยุดพฤติกรรมต่ำๆของแกแล้วตาเกอร์ แกกำลังเข้าใจผิด"
"เื่ไหนล่ะที่ผิด เื่ที่แม่โดนวางยาพิษจนตายหรือเื่ที่พ่อกำลังจะเอาคนใช้มาเป็เมีย เื่ไหนล่ะ!!"
"ไอ้เกอร์!!นี่แกจะดูถูกฉันมากเกินไปแล้วนะ!"
"อย่าค่ะคุณท่าน..แกยังเด็กอยู่นะคะ!"
"ไม่ต้องมาปกป้องฉัน เธอไม่ใช่แม่ฉันไม่ต้องมาทำตัวเป็แม่พระ..เพราะฉันไม่มีวันเชื่อคำพูดของงูเห่าอย่างเธออีกแล้ว ออกไปจากบ้านของฉันซะ!!"
"แกนั่นแหละที่ต้องออกไป!"
"พ่อ!!..นี่พ่อเห็นมันสำคัญกว่าผมกับแม่หรอ?"
"บ้านนี้ไม่้าคนไม่มีเหตุผล ในเมื่อแกไม่คิดที่จะฟังใครเลยก็ไม่มีอะไรต้องพูดกันอีก เอาไว้แกเลิกบ้าเมื่อไหร่แล้วเราค่อยมาคุยกัน!!"
"นี่..พ่อ..ไล่ผมหรอ?"
"ก็แล้วแต่แกจะคิด!!ไปสุนีย์เดี๋ยวฉันพาไปหาหมอ"
"พ่อ…พ่อ..พ่อ!! โถ่เว้ย!!" ตอนนี้ไทเกอร์กำลังเกิดภาวะดิ่งลงเหวอย่างหนัก เขาเสียเเม่ไปแบบกะทันหันแถมยังถูกพ่อไล่ออกจากบ้านเพื่อที่จะปกป้องผู้หญิงอีกคนไว้ข้างกาย…ไทเกอร์วิ่งขึ้นไปชั้น 2 เขาตรงไปยังห้องของเเม่พร้อมกับปิดประตูเสียงดังลั่นบ้าน ไทยก็ใช้เวลาอยู่กับการร้องไห้นานพอสมควร บรรยากาศทุกอย่างภายในห้องมันทำให้ไทเกอร์อดคิดถึงวันเก่าๆไม่ได้ ั้แ่ที่จำความได้ไทเกอร์ไม่เคยห่างแม่เป็เวลานานๆเลย เเต่ถึงตอนนี้เขาจะเป็ที่ต้องหาแม่ไปตลอดชีวิตนั่นเป็สาเหตุที่ทำให้เขาทำใจไม่ได้ อีกทั้งพ่อก็สนใจคนอื่นมากกว่าอีก สภาวะอารมณ์ตอนนี้มันทำให้ไทเกอร์ควบคุมสติตัวเองไม่ได้อีกต่อไป
"ผมต้องขอโทษสิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณด้วยนะ"
"ไม่เป็ไรค่ะ ฉันเข้าใจว่าเเต่ทำไมผู้หญิงถึง……"
"ผมได้คุยทุกอย่างกับเธอหมดแล้วล่ะและผมก็จะทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับเธอด้วย คุณเองก็คงไม่ว่าอะไรใช่ไหม"
"ฉันไม่เคยคิดที่จะมาแทนที่คุณหญิงและฉันก็กลัวว่าคุณหนูจะรับไม่ได้เพราะฉะนั้น…."
"อย่าปฏิเสธมันเลยนะเพราะนี่เป็คำขอสุดท้ายของนภา"
"คุณท่าน…ค่ะ..ตกลงค่ะ ฉันจะเเต่งงานกับคุณท่านค่ะ" สุนีย์ตอบตกลงทันทีที่เห็นแววตาของเดชา เธอเข้าใจถึงความรู้สึกของเขาดีเพราะตอนที่เธอเสียสามีไป สภาพจิตใจของเธอก็ไม่ต่างอะไรกับเขาตอนนี้ ทั้งคู่พากันไป รพ.เพื่อจัดการเื่ของนภา ตอนนี้เดชาวุ่นอยู่กับเื่ของนภาเขาจึงสั่งให้เลขาและผู้ช่วยดูเเลงานแทนไปก่อน ส่วนสุนีย์เองก็จัดเตรียมสถานที่และเเขกที่จะมาร่วมงาน ทั้งคู่ช่วยเหลือกันและเข้าอกเข้าใจกันเป็อย่างดี ทว่าอีกคนนั้นกลับคัดค้านหัวชนฝาถึงขั้นที่ว่าไม่ยอมร่วมโต๊ะอาหารด้วย
2K
