“ ท่านพ่อของข้าป่วยหนักแต่ที่บ้านข้านั้นมิมีเงินเชิญท่านหมอมา ข้าจึงต้องรับภารกิจง่าย ๆ เพื่อหาเงินไปรักษาท่านพ่อเ้าค่ะ ” หลงอี้ฟางพูดด้วยเสียงเศร้า ทั้งยังยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาที่มิมีอยู่จริงอีกด้วย
คุณชายใหญ่ที่เห็นเช่นนั้นก็หลงเชื่อนางเสียสนิทใจ “ ภารกิจงั้นรึ เดี๋ยวข้าช่วยเ้าทำภารกิจด้วยจะได้เสร็จเร็ว ๆ เพราะหากปล่อยให้เ้าทำภารกิจที่นอกเมืองเพียงผู้เดียวเช่นนี้คงอันตรายเกินไป เ้าเป็เพียงผู้ฝึกตนระดับปราณขั้นต้นความจริงมิควรออกมาทำภารกิจคนเดียวเช่นนี้ แม้มันจะเป็ภารกิจง่าย ๆ ก็ตาม ”
หลงอี้ฟางมองไปทางคุณชายใหญ่ด้วยแววตาคาดหวัง นางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเกรงใจ “ จะดีหรือเ้าคะ ข้าเกรงว่าจะเป็การรบกวนคุณชายใหญ่มากเกินไป... ”
คุณชายใหญ่ที่ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้รอให้หลงอี้ฟางพูดต่อ เขายืนมือของตนไปจับมือหลงอี้ฟางแล้วพูดขึ้นด้วยท่าทางมีคุณธรรม “ ข้านั้นชอบช่วยเหลือผู้คน เ้าอย่าได้เกรงใจไปเลย ”
หลงอี้ฟางรีบดึงมือกลับมาอย่างเร็ว นางแสร้งทำหน้าแดงด้วยความเขินอายแล้วพยักหน้าเบา ๆ หลงอี้ฟางพูดด้วยเสียงอ่อน “ เ้าค่ะคุณชายใหญ่ ”
‘ เ้าบ้านี้อยู่ ๆ ก็มาจับมือหญิงสาวเช่นนี้คิดจะหลอกกินเต้าหู้ข้างั้นรึ คำพูดกับการแสดงออกช่างสวนทางกันเสียจริง ภายในใจคงคิดมิดีอยู่สินะ ’ หลงอี้ฟางพูดบ่นในใจด้วยความหงุดหงิด
สวี่เจ๋อเห็นด้วยกับนาง ‘ เ้านี่ต้องคิดเื่มิควรกับเ้าแน่นอนมิน่าไว้วางใจเลยสักนิด เ้าดูสิแต้มโชคลูกรัก์ของเขาหายไปตั้งเยอะ ’
หลงอี้ฟางที่ได้ยินเช่นนั้นนางก็ขมวดคิ้วแล้วมองไปยังแต้มลูกรัก์ของคุณชายใหญ่ ‘ เหตุใดแต้มของเ้านั้นถึงได้ลดลงเหลือเพียง 250 ข้ายังมิได้ทำอันใดเลย ตกลงว่าวิธีการขโมยแต้มลูกรัก์นี้มันเป็อย่างไรกันแน่ ’
‘ เอ่อ... เอาเป็ว่าเ้าพิเศษแล้วกัน หากมีผู้ใดคิดร้ายหรือทำไม่ดีกับเ้า แล้วเ้าสามารถล่วงรู้ แต้มลูกรัก์ของผู้นั้นก็จะลดลง ’ สวี่เจ๋อพูดขึ้นด้วยความไม่มั่นใจ
หลงอี้ฟางรู้สึกถึงความไม่มั่นใจของสวี่เจ๋อนางจึงได้ถามขึ้น ‘ นี่เ้าแค่คาดเดาใช่ไหม ’
‘ เ้าจะคิดเช่นนั้นก็มิผิด และดูเหมือนการคาดเดาของข้าจะถูกต้อง เฮ้อ... ข้าช่างโชคดีจริง ๆ ที่ได้เจอเ้าและมิได้พาิญญามาผิดดวง ฮ่า ๆ ๆ ’
หลงอี้ฟางได้ยินเช่นนั้นนางก็รู้สึกเศร้าใจเป็อย่างมาก ‘ หากเ้าคาดเดาผิดมิได้หมายความว่าข้าจะต้องพบกับความตาย เพราะไม่สามารถขโมยโชคของลูกรัก์ได้งั้นรึ ’
‘ เ้าจะไปคิดถึงเื่ที่มิได้เกิดขึ้นไปทำไม หลงอี้ฟางเ้าต้องมองโลกในแง่ดีกว่านี้เข้าใจไหม ’
สวี่เจ๋อที่พูดจบก็เงียบไป แม้หลงอี้ฟางจะดุด่าเขาก็ไม่ตอบกลับนางแต่อย่างใด หลงอี้ฟางจึงได้แต่ถอนหายในออกมา แล้วหยุดการกระทำที่ไร้ประโยชน์ของนาง
แต่เมื่อหลงอี้ฟางลองคิดดูดี ๆ ก็พบว่านางอาจจะสามารถแก้แค้นหลูเฟยฉีได้เร็วกว่าที่คิด
‘ รอให้ข้าจัดการเ้าคุณชายใหญ่นี่เสร็จก่อนเถอะ ข้าจะไปแก้แค้นเ้าหลูเฟยฉีนั้น ฮึ ๆ ’
สวี่เจ๋อที่นิ่งเงียบเมื่อถูกหลงอี้ฟางด่าไป แต่อยู่ ๆ เขากลับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงน่ากลัว
‘ ข้าว่าหลูเฟยฉีเ้าค่อยไปจัดการเขาเป็คนสุดท้ายเถอะ เพราะข้างกายเขามีเป้าหมายหนึ่งในห้าที่เ้าต้องจัดการอยู่ แล้วคนผู้นั้นยังมีแต้มลูกรัก์เยอะที่สุดอีกด้วย
หากเ้ากลับไปจัดการหลูเฟยฉีทั้งที่ยังอ่อนแอเช่นนี้ ข้าเกรงว่าสิ่งที่เ้าจะพบคงมีเพียงความตาย แม้จะมีเื่ที่ต้องกังวลว่าอีกฝ่ายจะมีแต้มโชคลูกรัก์เพิ่มขึ้น แต่การที่รีบร้อนโดยไม่คิดให้ดี คงกลายเป็เหยื่อให้อีกฝ่านได้ใช้งานแทน
ในตอนนี้เ้าไปหาเหยื่อที่แต้มน้อย ๆ ก่อนดีกว่า แล้วค่อยไปจัดการหลูเฟยฉีทีหลังก็ยังมิสาย ’
หลงอี้ฟางที่ได้รู้เื่นั้นนางก็รู้สึกไม่สบอารมณ์เป็อย่างมาก แต่นางก็สามารถเก็บมันได้อย่างรวดเร็ว
ทางด้านคุณชายใหญ่ที่เห็นหลงอี้ฟางเหมือนกำลังครุ่นคิดบางอย่าง เขาก็เลือกที่จะนิ่งเงียบมิได้พูดขึ้นเพื่อกวนใจนางแต่อย่างใด
หลงอี้ฟางที่ได้สติว่านางนิ่งเงียบนานเกินไป นางก็แสดงท่าทางรู้สึกผิดแล้วพูดขึ้น
“ ต้องขอโทษคุณชายใหญ่ด้วยที่ทำให้ท่านต้องเสียเวลา เมื่อครู่อยู่ ๆ ข้าก็คิดถึงท่านพ่อขึ้นมา แล้วกังวลว่าท่านจะเป็อันใดไป หากเป็เช่นนั้นจริง ๆ ข้าคงมิสามารถมีชีวิตอยู่ได้ ”
คุณชายใหญ่ที่ได้ยินเช่นนั้นเขาก็ยกยิ้มอย่างเ้าเล่ห์ออกมาครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเก็บรอยยิ้มนั้นไปอย่างรวดเร็ว เพื่อมิให้หญิงงามตรงหน้าเห็น แต่สิ่งนั้นย่อมมิอาจรอดพ้นสายตาของหลงอี้ฟางไปได้
คุณชายใหญ่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ เ้ามิจำเป็ต้องขอโทษข้าหรอก ภารกิจที่เ้ารับมาต้องทำอันใดบ้างรึ ข้าจะได้ช่วยเ้าถูก ”
หลงอี้ฟางทำสีหน้าครุ่นคิดก่อนจะพูดขึ้น “ ภารกิจที่ข้ารับมานั้นเป็เพียงภารกิจของผู้ที่มีบัตรระดับ F ข้า้าหาสมุนไพรรอบนอกป่าเหอเพียง 3 อย่างเท่านั้น ”
หลังจากพูดจบหลงอี้ฟางก็ทำสีหน้าเหมือนนึกบางอย่างออก นางหยิบกระดาษที่ว่างเปล่าออกมาจากแขนเสื้อแล้วส่งให้คุณชายใหญ่
คุณชายใหญ่ที่ได้รับมาก็ได้แต่งุนงงว่านี่มันเื่อันใดกัน เพราะกระดาษนี้ไม่ได้มีอะไรเขียนไว้เลยสักนิด แต่เขาก็พยายามยิ้มตอบนางไปเหมือนเขาเข้าใจว่าหลงอี้ฟาง้าหาสิ่งใด
ทั้งที่ภายในใจเขาเริ่มคิดว่านางอาจจะมีปัญหาทางสมองจึงเกิดภาพหลอนก็เป็ได้ แต่เมื่อคุณชายใหญ่คิดได้เช่นนั้น นอกจากเขาจะไม่ได้รู้สึกแย่แล้ว เขายังรู้สึกสนุกมากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ เพราะคงไม่มีผู้ใดสนใจผู้ที่สติฟั่นเฟือนเช่นนี้แน่
แต่เขาก็ยังรอบคอบโดยการใช้พลังจิตตรวจสอบบริเวณโดนรอบ เมื่อเขาพบว่าไม่มีผู้ใดตามนางมาเขาก็รู้สึกเบาใจ ส่วนคนที่เขาจ้างมานอนสลบอยู่นั้นเขาก็ไม่ได้สนใจมากนัก
หากพวกมันฟื้นขึ้นมาก็ให้พวกมันไปรับเงินจากคนรับใช้ของเขาเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา เพียงเท่านี้แม้หญิงงามตรงหน้าจะเกิดเหตุร้ายหรือหายตัวไปก็คงไม่มีผู้ใดสนใจออกตามหานาง
คุณชายใหญ่รู้สึกว่าเขาได้พบโชคดีอีกครั้ง และนั้นทำให้เขารู้สึกดีมาก
ส่วนทางด้านหลงอี้ฟางก็อารมณ์ดีไม่ต่างจากคุณชายใหญ่ เพราะนางพบว่าโชคของตนนั้นติดลบน้อยลงอีกแล้ว ในตอนนี้โชคของหลงอี้ฟางคือ -900 แต้ม
---------------------------
อีบุ๊ค “จิ้งจอกเก้าหางทะลุมิติ”
ซื้ออีบุ๊คได้ที่ >> Mebmarket <<
( วันที่วางขาย 14/11/22 )
ขอบคุณทุกท่านที่อุดหนุนนะคะ