ลมค่ำคืนพัดเข้ามาในตำหนักฉือหลาน อุณหภูมิลดลงอย่างรวดเร็ว
โคมไฟวูบไหวเหมือนมีมือมองไม่เห็นคอยสั่นไสวอยู่ด้านหลัง
ซูอินกับองค์ชายฉีอวิ้นเดินกลับถึงตำหนักในยามย่ำสาม
เธอยังตัวสั่นไม่หายจากคำขู่ “ตายภายในพรุ่งนี้”
องค์ชายสั่งทหารล้อมตำหนักทั้งคืน
ไม่อนุญาตแม้แต่แมลงบินเข้าใกล้
แต่ความเงียบที่ปกคลุมตำหนักกลับทำให้ยิ่งน่ากลัวกว่าเดิม
ในห้องนอนมี กระจกเงาเงิน อยู่บานหนึ่ง
เป็ของที่องค์ชายให้มาหลังเหตุการณ์ “กองเพลิงในบทที่ 6”
เพราะเขาบอก…
“เ้า…ต้องเห็นใบหน้าตนชัด ๆ เวลาอยู่ในวังหลัง จะได้ไม่ลืมว่ามีข้ายืนอยู่ข้างเ้าเสมอ”
ถ้าไม่เขินจนแทบตาย ก็คืออบอุ่นประเภทฆ่าคนได้เลย
ซูอินเดินไปดูหน้าตัวเองในกระจก
ผมกระเซิงเล็กน้อยเพราะลมแรงบนกำแพงเมือง
เธอยิ้มพึมพำ
“ดูทรงแล้ว… ฉันน่าจะนอนไม่หลับทั้งคืนแน่ ๆ”
แต่ทันทีที่เธอก้มลงแตะกระจก…
เธอชะงัก
หายใจไม่ออกกะทันหัน
เพราะภาพในกระจก—
ไม่ใช่ใบหน้าเธอเพียงอย่างเดียว
ด้านหลัง มีเงาดำยืนอยู่
สูงโปร่ง
ไม่มีใบหน้า
มีแต่รูปร่างสีดำเหมือนควัน
ซูอินหันขวับไปด้านหลัง—
ไม่มีใคร
เธอกลืนน้ำลาย
มองกระจกอีกครั้ง…
เงาดำยังอยู่
และยิ่งน่ากลัวขึ้นกว่าเดิม เพราะมัน…
“ยกมือขึ้น… เหมือนจะลูบหลังของเ้า”
ซูอินผงะจนแทบล้ม
ประตูเปิดผ่าง
องค์ชายฉีอวิ้นพุ่งเข้ามา
ประหนึ่งตีความว่าซูอินกำลังถูกฆ่า
“ซูอิน!”
เขาดึงเธอเข้าอ้อมแขนทันที
กอดแน่นจนเธอแทบหายใจไม่ออก
กลิ่นตัวเขา—กลิ่นไม้จันทน์อ่อนปนกลิ่นเหงื่อจากการฝึกยุทธ—
ทำให้หัวใจเธอเต้นถี่ยิบ
“เกิดอะไรขึ้น ใครทำอะไรเ้า!”
ซูอินยกมือชี้ไปที่กระจก
เสียงสั่นจนแทบฟังไม่รู้เื่
“ม…มีเงาดำอยู่ในกระจกเพคะ…”
องค์ชายหันไปมอง
คิ้วเข้มขมวดจนแน่น
เขาก้าวไปที่กระจก
ยกดาบขึ้นช้า ๆ
เงา… หายไปแล้ว
แต่เื้ัของเงานั้น
ขอบกระจกมีรอยแตกร้าวเล็ก ๆ
คล้ายโดนพลังบางอย่างกระแทก
องค์ชายถามเสียงต่ำ
“เงาดำ… เหมือนเมื่อครู่ที่กำแพงเมืองหรือไม่”
ซูอินพยักหน้า
องค์ชายกัดฟัน
แววตาเต็มไปด้วยไฟโทสะ
“สายพลังมืดของ ‘พรรคเงา์’”… มาไกลถึงตำหนักนี้แล้ว”
เธอไม่รู้ตัวว่าคว้ามือเขา
แรงมากจนเขาชะงักหันมามอง
“องค์ชาย… ข้ากลัว”
เขาไม่พูดอะไร
แต่ยกมืออีกข้างมาจับมือเธอซ้อน
นิ้วทั้งสองข้างประสานกันโดยธรรมชาติ
“ตราบใดที่ข้ายืนอยู่ตรงนี้…
เงาใดก็แตะต้องเ้าไม่ได้”
เสียงเขาทุ้ม ลึก และอ่อนโยนชนิดที่โลกทั้งใบหยุดหมุน
ซูอินหน้าแดงจนทั้งตัวร้อน
นี่มันแรงกว่าไก่ทอดสิบตะกร้าอีก!
ทหารเวรยามหน้าห้องได้ยินเสียง ทั้งคู่รีบผลักกันออกด้วยความเขิน
ซูอินสะดุด—ล้มใส่เขาอีกรอบ
องค์ชายรับไว้ทัน
Accidental Fall Into His Arms แบบรอบที่ 100
ทหารสองนายมองหน้า
“…ข้ารู้สึกว่า…องค์ชายยอมตกหลุมรักก่อนหรือไม่?”
“…เงียบเถอะ ไม่อยากตาย!”
องค์ชาย咳咳ไอแกล้งไล่ทหาร
แต่แก้มเขาแดงไม่น้อยไปกว่าซูอิน
เขาหันกลับ
กอดอกมองเธอ
“ตกใส่ข้าบ่อยเกินไปแล้ว…เ้าทำเจตนาหรือไม่?”
ซูอินรีบชูมือ
“ข้าเปล่านะเพคะ! เป็พื้นวังต่างหากที่ลื่น!”
เขาหัวเราะในลำคอ
นุ่มและอันตรายมากสำหรับหัวใจเธอ
องค์ชายเข้ามายืนข้างกระจก
ใช้ปลายนิ้วแตะรอยแตกร้าว
พลังภายในของเขาวูบวาบเบา ๆ
“เงานี้ไม่ได้ตามฆ่าเ้าเพียงอย่างเดียวหรอก
มันกำลังตามหา…บางสิ่งที่อยู่กับเ้า”
ซูอินสะดุ้ง
คำว่า “บางสิ่ง” ทำให้เธานึกถึง…
ระบบเสียงในหัวเธอ
ความรู้ยุคอนาคตทุกอย่าง
ตำราสมัยใหม่
ความทรงจำ KFC ทั้งหมด
หรือไม่ก็—
พลังที่เธอเองยังไม่รู้ว่าคืออะไร
“องค์ชาย… ข้าต้องบอกท่านอย่างหนึ่ง”
เขาหันมา
สายตาอ่านใจเหมือนจะมองทะลุทุกชั้นของเธอ
เธอสูดลมหายใจ
กำลังจะพูดความจริงว่าเธอ มาจากอีกโลกหนึ่งจริง ๆ
แต่ก่อนจะเอ่ยได้เต็มปาก—
เสียงบางอย่างดัง กรึก… กรึก… จากกระจก
ทั้งคู่รีบหันขวับ
เงาดำปรากฏในกระจกเงาอีกครั้ง
คราวนี้ชัดกว่าเดิม
รูปทรงมนุษย์เต็มตัว
ไม่มีหน้า
แต่แผ่กลิ่นอาฆาตแรงจนผิวซูอินขนลุก
มันเอียงหัว
เหมือนกำลัง “ดู” ซูอินอยู่
แล้วมันพูด
เสียงแห้งคล้ายกระดูกขูดกับหิน
“คนที่จะตายในพรุ่งนี้…
คือเขา”
เงาชี้นิ้วตรงออกมาจากกระจก
ซูอินหอบแรง
ผิวชาวูบ
เพราะเงานั้นกำลังชี้ไปที่—
องค์ชายฉีอวิ้น
องค์ชายไม่ขยับ
ไม่ถอย
กลับก้าวไปข้างหน้าแทน
ดาบในมือฟาดลงไปที่เงาดำในกระจก—
กระจกแตกเป็เสี่ยง!
เงากรีดร้อง
แต่ซูอินก็ร้องด้วย
“องค์ชายระวัง!”
เศษกระจกแตกพุ่งออกมา
ตรงไปที่หัวใจของเขา
องค์ชายฉีอวิ้นใช้มือข้างเดียวปัดออกทั้งหมด
เืค่อย ๆ ไหลซึมผ่านปลายนิ้ว
เขาหันมายิ้มให้ซูอิน
เหงื่อซึม
เืสีแดงเข้มไหลตามแขน
“อย่าให้มันหลอกเ้า
ข้าจะไม่ตายง่าย ๆ… ตราบใดที่ยังต้องคุ้มครองเ้า”
แต่ทันทีที่เขาพูดจบ
ซูอินเห็นบางอย่าง…
เงาดำอีกตัว
ปรากฏซ้อนขึ้นจากเงาขององค์ชายบนพื้นห้อง
และมันยกมีดพิฆาตขึ้น
เตรียมแทงเข้าที่หลังหัวใจเขา
ซูอินะโสุดเสียง
เสียงสั่นด้วยความหวาดกลัว
“องค์ชาย—!!!”
—จบบท 12—
1K
