"ตื่นได้แล้วกี่โมงกี่ยามแล้ว ทำไมไม่ดูนาฬิกา ฟังเสียงชาวบ้าน เขาทำมาหากินกัน จนจะกลับบ้านกันหมดแล้ว มันจะนอนไปถึงไหน"เสียงแหบของชายมีอายุะโเรียกฉัน
"จ้าๆจ้า ตื่นแล้ว" ฉันรีบไปอาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน
"หนูไปทำงานก่อนนะ สวัสดีค่ะ" ฉันเอ่ยปากบอกลาคุณตาที่ปลุกฉันเมื่อเช้า
"เออๆไปดีมาดี หาข้าวหาปลากินด้วยล่ะ" ตาพูดตามหลังฉันที่เดินมาจะถึงหน้าบ้านละ ฉันมายืนรอลุงที่ป้ายรถเมล์อาศัยติดรถไปทำงานด้วย
"วันนี้เลิก2ทุ่มนะลุงฐาอย่าลืมมารับหนูนะ" ฉันพูดบอกลุงที่มาส่งฉันถึงที่ทำงาน
"บอกเลิก2ทุ่มพอมารับกลับช้าครึ่งชั่วโมงทุกวัน" ลุงบ่นพร้อมขับรถออกไป ไม่ฟังฉันเถียงก่อนเลย
"สวัสจ้าพวกพี่" ฉันทักทายอย่างกระตือรือร้น
"เหมือนเดิมนะใบหม่อน" พี่อลิซพูดตอบ
"จ้าๆ วันนี้ต้องได้ยอดขายที่สูงปี๊ด!!" ฉันทำตัวร่าเริง อันที่จริงก็เริ่มชินแล้ว คนไม่ดีจะไปนึกถึงทำไม ต้องขอบคุณพี่อลิซที่อยู่ข้างๆคอยปะทะกับพวกที่ชอบซ้ำเติมให้ ถ้าไม่พี่แกคงออกจากงานไปแล้วแน่ๆ
"ใบหม่อนวันนี้พี่ไม่อยู่ร้านครึ่งวันนะ ใครว่าใครบ่นอะไรเกินเื่งาน มาบอกพี่ได้เลยรู้ไหม" พี่ปืนเดินมาบอกข้างๆพร้อมจับที่ข้อมือฉัน
"ฉันก็ดูแลน้องมันอยู่นะพี่ ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ มันจะมีปัญหาเพราะพี่ทำแบบนี้แหละ" พี่อลิซรีบเข้ามาจับแขนพี่ปืนออก
"รีบไปเถอะพี่..เดี๋ยวกลับไม่ทันเที่ยงนะคะ" ฉันรีบพูดก่อนที่พี่อลิซจะโดนพี่ปืนบ่น สายตาพี่ปืนที่จ้องพี่อลิซนั้นน่ากลัวเกินไปแล้วนะ
"อยู่ห่างไว้คือดีที่สุดนะหม่อน" พี่อลิซพูดเบาๆ
และวันทั้งวันก็หมดไปกับงาน แผลใจที่ดีขึ้นเรื่อยๆ แต่อยากให้หายขาดต้องมีผู้ชายมาช่วยรักษาสิ
233
