ระบบกลบหลุมของตัวเอกชาย (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 14 องค์ชายเขาดันไม่เล่นตามบท (34)

        อี้เหยียนเจ๋อเป็นห่วงเขาเหลือเกินจึงไม่ได้คัดค้านคำพูดของเขา

        “ทำไมท่านไม่อยู่ที่เมืองหลวงเล่า ยามนี้ทางนี้อันตรายยิ่งนัก”

        เหอหรงร้องหึหนึ่งเสียง “หากข้าอยู่ที่เมืองหลวงเจ้าก็คงไม่มีชีวิตอยู่แล้ว อย่าเห็นว่าข้าเป็นเกอเอ๋อร์ไร้อาวุธผู้หนึ่งสิ!”

        อี้เหยียนเจ๋อยิ้มอบอุ่น จ้องกวานบนศีรษะของเหอหรงแวบหนึ่ง “ท่านสวมกวานแล้วดูดียิ่ง”

        มีความเป็นบุรุษกว่าเมื่อก่อนที่ใช้ผ้าผูกผมแล้ว เขาอดคิดถึงอุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดระหว่างพวกเขาไม่ได้ คุณชายของเขาคิดว่าตัวเองเป็นบุรุษมาโดยตลอด

        เขาเคยแอบถามหมอหลวงเป็นการส่วนตัว อาจเพราะจวนเหวินจงโหวมีเขาเป็นเกอเอ๋อร์เพียงคนเดียว ทำให้มีความกดดันสูงเกินไป ดังนั้นเขาจึงมักคิดว่าตัวเองเป็นบุรุษผู้หนึ่ง

        อี้เหยียนเจ๋อคิดมาถึงตรงนี้ก็ยิ่งรู้สึกปวดใจแทนเหอหรง แม้เห็นเขาเป็นเพียงพี่น้อง ในยามที่เขาต้องการ คุณชายของเขาก็จะอยู่ข้างกายเขาโดยไม่สนสิ่งใด

        เช่นนี้เขายิ่งอยากเป็นคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของคุณชายของเขา

        เหอหรงคลำกวานบนหัวอย่างหลงตัวเอง เพื่อไม่ให้เป็นที่สนใจนี่เลยเป็นเพียงกวานไม้ธรรมดาอันหนึ่ง เนื่องเพราะเขาหน้าตาหล่อเหลา เมื่อสวมกวานชิ้นนี้แล้วจึงดูดี

        “เจ้าก็ไม่ดูว่าใครใส่ ของธรรมดายิ่งกว่านี้ เพียงข้าใส่ก็ไม่ธรรมดาแล้วอย่างไรล่ะ”

        อี้เหยียนเจ๋อขำเบาๆ สองเสียง ‘ดียิ่ง เปลี่ยนเรื่องสำเร็จ’

        เหอหรงอัดอั้นมานาน เอ่ยขึ้นอีก “เจ้ารู้หรือไม่ หลายวันนี้เจ้าต้องเปลี่ยนชุดที่นอนผ้าฝ้ายเกือบทุกวัน ข้าซื้อชุดที่นอนผ้าฝ้ายใหม่เจ็ดแปดอันแล้ว ดูแลยากเสียจริง”

        อี้เหยียนเจ๋อ ‘ท่านจะกัดเรื่องนี้ไม่ปล่อยใช่หรือไม่ เหตุใดต้องเปลี่ยนชุดที่นอนยังต้องถามอีกหรือ มิใช่เพราะสิ่งที่เขาทำหรืออย่างไร’

        อี้เหยียนเจ๋อเงยหน้าขึ้นกลับเห็นเหอหรงกลั้นยิ้ม แววตาแฝงความขบขัน สีหน้าชั่วร้าย ความกระอักกระอ่วนและความอับอายทั้งหมดในใจหายไปในทันที หัวเราะขื่นสองเสียง

        ขายหน้าก็ขายหน้าเถอะ หลายวันนี้ลำบากเขาแล้ว ตอนนี้ให้เขามีความสุขบ้างก็ดีเหมือนกัน

        เหอหรงเห็นอี้เหยียนเจ๋อคล้ายมองข้ามเรื่องนี้ไปไม่ถือสาแล้วก็หมดอารมณ์หยอกล้อ เขาหยอกล้ออย่างไรเจ้าตัวก็ไม่สนใจ ตบมือข้างเดียวไม่สนุกเอาเสียเลย

        อี้เหยียนเจ๋อกินโจ๊กเสร็จในใจเปี่ยมไปด้วยความสุข อดเอ่ยชมไม่ได้ “โจ๊กที่ท่านต้มอร่อยยิ่งนัก”

        เหอหรงบอกเสียงประหลาด “ข้าจะต้มโจ๊กเป็นได้อย่างไร นี่เป็นฝีมือชุนต้าเหนียงต่างหาก” อย่างมากเขาก็ทำเป็นแค่ย่างเนื้ออะไรพวกนั้น

        อี้เหยียนเจ๋อผิดหวังเล็กน้อย ก็ใช่ คุณชายของเขาจะทำอาหารเป็นได้อย่างไร แต่ไม่เป็นไร หลังจากนี้เขาทำเป็นแล้วทำให้คุณชายกินก็เหมือนกัน

        ตอนเขาเพิ่งตื่นเหอหรงงีบฟุบอยู่ข้างเตียง ทั้งที่ฝั่งตรงข้ามยังมีเตียงอีกหลังแต่เหอหรงกลับไม่ไปนอน คุณชายของเขาคงกลัวว่านอนบนเตียงจะหลับสนิทเกินไปจนดูแลเขาไม่ได้ คนดีขนาดนี้จะให้เขาไม่รักได้อย่างไร

        อย่างไรอี้เหยียนเจ๋อก็เพิ่งฟื้น เรี่ยวแรงไม่มากพอ กินโจ๊กเสร็จพูดคุยไม่ถึงสองประโยคก็หลับลงไปอีก

        เหอหรงโล่งอก เขาไม่ได้ผ่อนคลายเหมือนภายนอกที่แสดงออกนัก แม้มี 2333 สังเกตอาการตลอดเวลา ทว่าหลายวันนี้ในใจเขายังมีเส้นสายหนึ่งตึงเขม็ง กระทั่งอี้เหยียนเจ๋อตื่นขึ้นมาเส้นสายนี้จึงคลายลง

        เมื่อเส้นสายในใจคลายลงแล้ว ความเหนื่อยล้าทั้งหมดตลอดหลายวันมานี้ก็ปะทุขึ้นมา

        เหอหรงเก็บของลวกๆ ต้มน้ำร้อนอาบน้ำนอนแช่ในถังอย่างผ่อนคลาย ออกมาแล้วก็ขึ้นไปนอนบนเตียงที่เขาไม่เคยนอนมาก่อน

        ในที่สุดเขาก็นอนหลับได้อย่างวางใจแล้ว

        เขาไม่เห็นเงาที่แวบหายไปอย่างว่องไวที่หน้าประตู คนผู้นั้นมุ่งไปเมืองหวั่นเฉิงด้วยความเบิกบาน ในมือกำกระดาษแผ่นหนึ่ง บนนั้นมีรูปลักษณ์ของอี้เหยียนเจ๋อเด่นหรา

        ‘รางวัล : ห้าร้อยตำลึง’