ลี่อินยังคงยืนอยู่หลังหน้าต่างไม้แง้มบานนั้น หัวใจเต้นรัว ความร้อนในตัวเธอแทบจะปะทุทะลุิั ความรู้สึกหลากหลายปะปนกันอย่างวุ่นวาย — ทั้งใ ตื่นเต้น และบางอย่างที่เธอไม่อยากยอมรับนักว่าคือ ‘ความตื่นตัว’ ที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน
ภายในห้องเล็ก ๆ นั้น กลิ่นเหงื่อ กลิ่นเรือนกาย และเสียงครางแ่กระเส่ากลายเป็เสียงพื้นหลังของฉากรักที่ค่อย ๆ ร้อนแรงขึ้นทุกวินาที
อี้เอนตัวคร่อมร่างซินเฟยไว้ใต้ตัวอย่างแแ่ เขาขบเม้มซอกคอเธอเบา ๆ มือใหญ่กอบกุมสะโพกเธอแน่น จังหวะการเคลื่อนไหวของเขาถี่ขึ้น แรงขึ้น แต่ยังคงความนุ่มนวลที่ทำให้ซินเฟยหลับตาพริ้มด้วยความเสียวซ่าน
“อี้…อย่าหยุด…” ซินเฟยกระซิบเสียงแหบพร่า มือเธอจิกที่หลังเขาแน่น เนื้อตัวแนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่างให้ลมหายใจแทรกผ่าน
อี้ยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ท่อนแขนแน่นของเขาตรึงร่างเธอไว้กับที่ก่อนจะขยับสะโพกแรงขึ้นเป็จังหวะ ลึกและหนักหน่วง จนเสียงเนื้อกระทบกันดังกว่าเดิม ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนพายุที่ไม่มีวันหยุด
“เ้าชอบแบบนี้ใช่ไหมเฟย…” เขากระซิบข้างหู ก่อนจะเปลี่ยนมุมการเคลื่อนไหวให้ลึกยิ่งขึ้นจนร่างของซินเฟยกระตุกเบา ๆ ปลายเท้าจิกผ้าปูพื้นแทบขาด
ลี่อินหายใจแรง หน้าแดงซ่านจนร้อนวูบ มือเธอเผลอกำผ้าชายกระโปรงแน่น ความรู้สึกแปลกใหม่แผ่ซ่านไปทั่วร่างอย่างควบคุมไม่ได้ เหมือนร่างกายกำลังตอบสนองทั้ง ๆ ที่ไม่ควร
ภายในห้อง ซินเฟยครางออกมาเบา ๆ แต่ชัดเจน ร่างของเธอกระเพื่อมรับแรงกระแทกถี่จัดของอี้ที่เริ่มเข้าใกล้ขีดสุดของอารมณ์ ร่างทั้งสองชุ่มเหงื่อ ลมหายใจถี่รัว มือสอดประสานกันแน่นใน่เวลาที่เหมือนโลกหยุดหมุน
“ข้า…อี้…ใกล้แล้ว…” เสียงซินเฟยขาดเป็ห้วง อี้ตอบด้วยเสียงครางต่ำและแรงกระแทกที่เร็วขึ้น เร็วขึ้น…
เสียงเตียงไม้ดังเอี๊ยด ๆ พร้อมเสียงหอบกระเส่าที่ปะทะกันเป็จังหวะเร้าอารมณ์จนลี่อินต้องเม้มริมฝีปากตัวเองไว้แน่นไม่ให้เผลอร้องออกมา
เธอรู้…ทั้งสองใกล้จะถึงจุดสูงสุดของเกมรักนี้แล้ว และเธอเองก็ใกล้เกินจะถอยกลับได้ทัน
ภายในห้อง อี้เงยหน้าขึ้นสบตาซินเฟย มือประคองเอวเธอไว้แน่นในจังหวะกระแทกสุดท้าย ก่อนเสียงครางดังออกมาพร้อมกัน — ทุ้มต่ำและหวานใส สอดประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ
ทั้งสองหยุดนิ่งอยู่ในท่านั้น ร่างกายแนบชิด หอบหายใจรุนแรง ราวกับเพิ่งผ่านศึกใหญ่ด้วยกันมา
ลี่อินถอยออกจากหน้าต่างเงียบ ๆ ใจยังเต้นไม่เป็จังหวะ เธอรู้ดีว่าควรลืมสิ่งที่เห็น...แต่ความรู้สึกในกายกลับบอกชัดว่า คืนนี้ เธอคงไม่มีทางลืมมันลงได้เลย