ยิ่งใกล้วันทราบผลการประมูล ชลันธรก็ยิ่งใจคอไม่ดีรู้สึกผิดกับนพเก้ามากที่เขาทุ่มเทสอนงานให้กับเธอ และดูเหมือนเขาจะไว้ใจเธอมากขึ้นทุกวันเธอพยายามทำงานให้เขาอย่างเต็มความสามารถเพื่อหวังว่ามันจะพอชดเชยความผิดลงไปได้บ้าง
“กาแฟค่ะ”
“ขอบคุณครับ” เขายกมันขึ้นจิบ
“อืม พรุ่งนี้ก็ประกาศผลการประมูลโครงการฉลองรัตนาแล้วนะงานนี้จะยิ่งทำให้บริษัทของเราเป็ที่รู้จักมากขึ้น ผมคาดหวังกับโครงการนี้มากแล้วก็ค่อนข้างมั่นใจด้วยว่าต้องชนะประมูลแน่นอน”เขาพูดแล้วมองหน้าเลขาอย่างอารมณ์ดี
“ค่ะ..” ชลันธรตอบออกไปแล้วก็ใจหายแขนขาอ่อนแรง จะสารภาพตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว อีกอย่างเธอก็ยังห่วงความปลอดภัยของแม่เธอด้วยไม่รู้ว่าเขตวิทย์จะทำอะไรกับครอบครัวเธออีก
“เป็อะไรหรือเปล่าลัน ทำไมหน้าซีดๆ ไม่สบายเหรอครับ”เขาถามด้วยความห่วงใยเมื่อสังเกตุว่าเธอดูเหม่อๆไม่ค่อยร่าเริงเหมือน่แรกที่เริ่มทำงาน
“เปล่าค่ะ ลันขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ” พูดจบก็เดินออกจากห้องไป
“น้องลัน วันนี้ไปปาร์ตี้กับพวกพี่มั้ยจ๊ะ”พี่นิตยาฝ่ายจัดซื้อเดินเข้ามาส่งงานให้นพเก้าแล้วแวะมาชวนชลันธร
“ลันขอตัวดีกว่าค่ะวันนี้ต้องรีบกลับบ้านไปดูคุณแม่น่ะค่ะ ขอบคุณพี่นิตมากนะคะ”ลันปฏิเสธออกไปเพราะตอนนี้เธอไม่มีกะจิตกะใจจะไปไหนหรือทำอะไรทั้งนั้น
“คุณไม่สบายหรือเปล่าให้ผมพาไปหาหมอไหม” นพเก้าเดินออกมาจากห้องั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีเขาก็มายืนจ้องเธออยู่หน้าโต๊ะทำงานแล้ว
“ไม่เป็ไรค่ะลันแค่รู้สึกปวดหัวนิดหน่อยค่ะ กินยาเดี๋ยวก็คงดีขึ้น”
“ไหนดูซิ”ไม่ทันให้ตั้งตัวเขาแตะหลังมือที่หน้าผากมน ทำให้ชลันธรใรีบผงะออกเล็กน้อย
“ตัวก็ไม่ร้อนนี่”คนตัวสูงมองแก้มเนียนที่ตอนนี้เริ่มออกสีระเรื่อขึ้นมา
“เอ่อ...งั้นวันนี้ลันขอกลับบ้านเร็วหน่อยได้ไหมคะคุณเก้า”
“อืม..ได้สิผมไปส่ง”
“ไม่เป็ไรค่ะเดี๋ยวลันกลับเองดีกว่า”
“อย่าดื้อ....เก็บของ”เสียงเขาเริ่มดุ ลันจำใจต้องเก็บของแล้วเดินตามเขาไปต้อยๆ
เช้าวันต่อมา
ปัง!!!
เสียงทุบโต๊ะดังมาจากในห้องทำงานของนพเก้าทำให้ชลันธรสะดุ้งโหยง ห้องที่ค่อนข้างเก็บเสียงยังได้ยินชัดขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดเลยว่ามันจะแรงขนาดไหนชลันธรหันรีหันขวางกำลังคิดว่าจะเข้าไปดีหรือไม่ประตูห้องทำงานนพเก้าก็เปิดผลัวะออกมาพร้อมกับร่างสูงที่ย่างสามขุมออกมาหน้าตาบอกบุญไม่รับชลันธรรีบลุกขึ้นยืนก้มหน้าเล็กน้อยไม่กล้าสบตาเขา และก็ไม่กล้าเอ่ยถามเขาด้วยเช่นกัน
“ยกเลิกคิวงานวันนี้ให้หมด”พูดเสียงเข้มแล้วเดินจากไปทันที
ชลันธรได้แต่มองตามหลังนพเก้าไปด้วยสายตาที่รู้สึกผิดเธอทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ บาปที่เธอได้ทำกับเขาคงสัมฤทธิผลแล้วสินะ
“ฮ่าๆๆๆสะใจโว้ยยย” เสียงหัวเราะลั่นห้องทำงานของเขตวิทย์ไม่ต้องบอกก็รู้ว่างานประมูลโครงการฉลองรัตนานี้ใครได้ไป
“กูลส่งของขวัญไปให้สายสืบแสนสวยของผมหน่อย เอาให้งามที่สุดเลยนะ”เขาสั่งลูกน้องคนสนิท
“ครับนาย”
น้ำสีอำพันเกือบครึ่งแก้วถูกเทรวดเดียวลงคอความร้อนแรงของแอลกอฮอล์ทำให้สีหน้าของเ้าของเพนส์เฮาส์เหยเก เขาคิดไม่ตกว่าอะไรถึงทำให้พลาดโครงการนี้ไปได้เพราะเขาค่อนข้างมั่นใจว่าราคาที่เขาเสนอเป็ราคาที่ดีที่สุดแล้วและด้วยมาตรฐานของเขาที่รักษามาดีโดยตลอดไม่น่าที่จะพลาดได้ขนาดนี้เื่นี้ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่เขามั่นใจว่าถ้าเล่นตามกติกาบริษัทของเขตวิทย์ไม่มีทางเสนอราคาที่ต่ำกว่าเขาได้
“น้องลันคะวันนี้ท่านประธานไม่มาอีกแล้วเหรอคะ” พี่นิตยาเดินหอบแฟ้มเอกสารเข้ามาถาม
“ยังเลยค่ะพี่นิตเอกสารด่วนมากไหมคะ”
“จะว่าไปก็ไม่ได้ด่วนเท่าไหร่ค่ะถ้าพรุ่งนี้ท่านประธานเข้าพี่ค่อยเอามาใหม่ก็ได้ค่ะ”
“งั้นพี่นิตฝากลันไว้ดีกว่าค่ะถ้าพรุ่งนี้คุณนพเก้ายังไม่เข้าเดี๋ยวพรุ่งนี้บ่ายๆลันอาจจะเอาเอกสารทั้งหมดเข้าไปให้เขาเซ็นต์ค่ะ”
“งั้นพี่ฝากด้วยนะจ๊ะ”
หลังเลิกงานลันแวะไปโรงพยาบาลเหมือนเช่นเคยหากวันไหนเธอไม่เลิกงานดึกเธอก็จะแวะไปโรงพยาบาลก่อนกลับบ้านทุกครั้งวันหยุดถึงจะพาแม่ของเธอไปเยี่ยมพ่อ
“พ่อคะรีบๆตื่นนะคะพ่อ ลันอยากกอดพ่อ อยากพูด อยากคุย อยากปรึกษาพ่อค่ะ ลันรู้ว่าสิ่งที่ลันตัดสินใจทำลงไปมันผิดต่อเขามากแต่ว่าลันไม่มีทางเลือก ลันต้องรักษาบ้าน รักษาร้าน และคนในครอบครัวของเราให้อยู่รอดปลอดภัยค่ะพ่อ”มือบางกุมมือซีดที่เหี่ยวย่นขึ้นมาแนบแก้มไว้ เธอไม่รู้จะพูดระบายกับใครนอกจากพ่อเพราะตอนนี้แม่ของเธอก็เหมือนคนที่ไม่อยากรับรู้อะไรเลยครั้นจะปรึกษาน้าจินต์ก็กลัวจะทำให้กังวลและเื่จะบานปลายไปกันใหญ่เธอเลยเลือกที่จะเก็บมันไว้และจัดการกับปัญหาเพียงลำพัง
เมื่อถึงบ้านเธอก็เห็นกล่องของขวัญที่วางไว้หน้าห้องของเธอคงเป็ป้าน้อมแม่บ้านที่เอามาวางไว้ให้ หน้ากล่องลงชื่อเธอเอาไว้ ชลันธรหอบกล่องเข้าไปในห้องก่อนจะเปิดมันออกดูเป็กระเป๋าแบรนด์เนมใบย่อมพร้อมการ์ดที่เขียนข้อความเอาไว้
‘ทำดีมาก ของขวัญเล็กๆน้อยๆ หวังว่าจะได้ร่วมงานกันอีก’
ไม่ต้องเดาให้ยากว่าใครเป็คนส่งมันมาเธอหยิบมือถือกดโทรออกหาเ้าของกล่องของขวัญทันที
“ว่าไงของขวัญถูกใจไหม” ปลายสายเอ่ยทันทีที่กดรับ
“ฉันไม่อยากได้ของพวกนี้ขอแค่คุณทำตามสัญญาเื่หนี้และพ่อก็พอ ฉันไม่ได้เต็มใจที่จะทำแบบนี้และขอให้รู้เอาไว้ด้วยว่างานนี้มันจบตามที่ตกลงกันไว้แล้ว จะไม่มีงานต่อไปเด็ดขาด”เธอพูดเด็ดขาด
“นี่คุณอย่าลืมนะ ตามข้อตกลงคุณต้องเอารายละเอียด และรายชื่อลูกค้าทั้งหมดมาให้ผม นี่มันแค่เริ่มต้นแถมได้มาแค่สองบริษัทผมรู้ว่ามันมีมากกว่านั้นอย่ามาตุกติก”
“ใครกันแน่ที่ตุกติกตอนตกลงคุณไม่ได้บอกเื่รายชื่อลูกค้าด้วยซ้ำ แล้วอีกอย่างข้อมูลในระบบฉันก็เข้าไม่ถึงอยู่แล้วที่ส่งราคาโครงการอื่นให้ด้วยนี่ก็ถือว่ามากพอแล้วนะคุณคิดว่าถ้าฉันโดนจับได้ฉันจะไม่สาวมาถึงคุณงั้นเหรอ”
“ก็ลองดูว่าก่อนที่คุณจะสาวมาถึงผม ใครมันจะเดือดร้อนเพราะคุณบ้าง”
พูดจบเขตวิทย์ก็ตัดสายทันทีชลันธรได้แต่นั่งน้ำตาไหลเพราะอัดอั้น เธอไม่กล้าสู้หน้านพเก้าหลายวันที่เขาไม่มาทำงานยิ่งทำให้เธอรู้สึกและเป็ห่วงเขามากขึ้นกว่าเดิมแต่ก็ไม่กล้าที่จะถามอะไรมากไปกว่าการไลน์ไปสอบถามว่าจะเข้าออฟฟิศหรือไม่
ติ้ง!
‘วันนี้บ่ายสามโมง เอาเอกสารทั้งหมดเข้ามาให้ผมเซ็นด้วย’
ข้อความจากนพเก้าที่ส่งถึงเธอทำให้เธอใจชื้นขึ้นมานิดหน่อยพร้อมส่งโลเคชั่นให้เธอ
‘คุณเก้า้าอะไรเพิ่มเติมอีกไหมคะ ลันจะได้เตรียมไปให้ค่ะ’
‘ไม่ต้อง’
บทสนทนาทางไลน์จบลงลันจึงแจ้งไปยังแผนกต่างๆที่้าเสนอเอกสารให้นพเก้าเซ็นให้นำมาไว้ที่เธอ
ด้านนพเก้าหลังจากที่ครุ่นคิดเื่ข้อมูลรั่วไหลเขาจึงตรวจสอบทุกอย่างรวมถึงกล้องวงจรปิดแบบลับที่เขาติดเอาไว้หลังโต๊ะทำงานของเขาอีกด้วย ทุกคนในบริษัททราบดีว่าในห้องทำงานของท่านประธานไม่มีกล้องวงจรปิดนั่นก็เพราะนพเก้าอยากได้ความเป็ส่วนตัวส่วนเื่กล้องลับนี้เขาไม่เคยบอกใครแม้แต่คนเดียวว่าแอบซ่อนเอาไว้ความจริงเขาก็คิดว่ามันคงจะไม่ได้ใช้ประโยชน์อันใดนัก แต่ติดเอาไว้ป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดฝันเท่านั้นเองไม่คิดว่าวันนี้จะได้ใช้มัน
‘ลันอยู่หน้าห้องแล้วค่ะ’
ข้อความจากเลขาสาวแจ้งเตือนขึ้นพร้อมแววตาที่วาววับชนิดที่ใครได้มาเห็นคงหัวหดไปตามๆกัน
2K
