บ่ายแก่ของวันนี้
ที่ลานต่อสู้ระหว่างนายพรานเฉียวเจิ้ง กับนายพรานจางต้าเปียวว่าใครจะแน่กว่ากัน
“ชกมันเลย”
“ชกมันให้หนัก ๆ”
กำปั้นลุ่น ๆ กระแทกเข้าที่โหนกแก้มของจางต้าเปียวอย่างจังแต่นายพรานหนุ่มแน่นสนใจเพียงการล้มคู่ต่อสู้ให้ได้ เขาจึงไม่ใส่ใจการจู่โจมนั้นสักนิด หมัดของเขาเองก็กำแน่นและเหวี่ยงเข้าหาเป้าหมายเช่นกัน ซึ่งแต่ละหมัดนั้นมีกำลังวังชาไม่น้อยเลยทีเดียว นายพรานเฉียวเจิ้งพยายามหลบหมัดที่สวนมานั้น แต่กลับช้าเกินการ หมัดหนักหน่วงซัดปะทะกรามของเขาอย่างแรง ทำเอาหัวหมุนติ้ว ๆ เห็นดวงดาวลอยละลิ่วเต็มท้องฟ้าไปหมดก่อนที่เขาจะล้มตึงลงกับพื้นแล้วหมดสติ
"ฆ่าคนแล้วนั่น!"
“ใช่ ทำรุนแรงเกินไปแล้ว หมัดเดียวล้ม จะเป็ไปได้ยังไง โกงแน่ ๆ “
เสียงของชาวบ้านที่เชียร์ข้างนายพรานเฉียวเจิ้ง ะโเสียงดังอย่างไม่พอใจ ริมฝีปากของบางคนก็ขยับเป็คำสบถแบบไม่มีเสียงเพราะเสียพนัน
ใครจะคิดว่า นายพรานเฉียวเจิ้งที่ไม่เคยแพ้ใคร กลับแพ้ให้นายพรานหนุ่มหน้าอ่อนที่เพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่กับลูกชายหญิงของเขาทั้ง ๓ คน ถูกน็อกด้วย เพียงหมัดเดียวเท่านั้น
จางต้าเปียวไม่สนใจอะไร แพ้ก็คือแพ้ และผู้ชนะก็ได้ผลประโยชน์หรือของกลางที่พนันเอาไว้
เขาเดินไปหยิบเงินรางวัลและแบกหมูป่าสีดำขึ้นหลังก่อนที่จะเดินจากไปโดยไม่เหลียวหลัง
...เขามุ่งหน้าไปทางเนินเขา ซึ่งอยู่ห่างออกมาจากหมู่บ้านถู่เจียไม่มากไม่น้อยเท่าไรนักหรือราว ๆ ๒ กิโลเมตร
"อยากรู้จังว่านางจะทำอาหารได้จริงหรือไม่ และนางจะทำอันใดกับหมูที่มีกลิ่นสาบรุนแรงตัวนี้" ใบหน้าจางต้าเปียวยกยิ้มแฝงไว้ด้วยความคาดหวังบางอย่าง หมูตัวนี้เขาจะลองให้หญิงสาวที่เพิ่งซื้อมาเป็ภรรยาเมื่อวานนี้ทำอาหารเลี้ยงเขาและลูก ๆ
...เขาคิดว่าจะไม่ขายมัน
อีกอย่าง เขาอยากรู้ว่า นางจะทำอาหารอร่อยหรือไม่
ที่เขาไม่คิดจะขาย เพราะขายไปก็ไม่ได้ราคามากนัก
จะมีประโยชน์อะไร ถ้าขายเนื้อไปหมดแทบทุกวันแต่ครอบครัวต้องอดอยากปากแห้ง
บ้านของเขาไม่เคยขาดเนื้อเพราะเขาเป็นายพรานที่ล่าสัตว์เก่ง
ขาดก็เพียงแต่คนทำอาหารเป็
.
.
เมื่อวานนี้ จางต้าเปียวนึกว่า ฟางจวิ่นเหมยตายไปแล้วเสียอีก
เขาแบกนางมาถึงบ้าน แต่ก็พบว่านางไม่มีลมหายใจไปนานสักเท่าไหร่นั้น เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ทั้งที่เขาก็แบกนางมาอย่างดีไม่ต่างกับหมูป่าตัวนี้ที่เขาแบกมันขึ้นหลังอย่างดี
แต่พอวางนางลงบนเตียงไม้ไผ่หน้าบ้านสักพักเท่านั้น นางกลับหายใจเฮือกใหญ่ออกมาแล้วพลิกตัวหลับต่อ
นับว่าเขายังมีโชค เพราะถ้านางตาย ก็คงเหมือนกับโยนเงินตั้ง ๑ ตำลึงเงินทิ้ง
ในเมื่อนางมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง นางก็ต้องทำงานให้สมกับค่าตัวของนางที่เขาซื้อมา
.............TBC