บทที่ 14 เลือกรากิญญา, เข้าสู่ยอดเขา
ขณะที่หลี่กวนฉีเลือกสายรากิญญา บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัด
ลู่คังเหนียนผู้เปี่ยมด้วยญาณบารมีอันล้ำลึก ได้ร่ายม่านพลังปราณสีเหลืองหม่นปกคลุมหลี่กวนฉีไว้
ม่านพลังนี้กันเสียงรบกวนจากภายนอกไว้ทั้งหมด ผู้คนด้านนอกไม่อาจล่วงรู้สถานการณ์ภายในได้
ทุกคนต่างสงสัยใคร่รู้ว่าเด็กหนุ่มผู้มีพร์ดุจปีศาจผู้นี้ จะเลือกรากิญญาสายใด
เมิ่งหลินไห่ ผู้าุโแห่งยอดเขาทองคำ ยิ้มกว้างพลางกล่าวว่า
“เอ่อ...ท่านประมุข ท่านดูสิ่งที่เด็กนั่นแบกไว้ข้างหลังสิ เหมือนกล่องใส่กระบี่ขนาดใหญ่หรือไม่?”
“พวกเราก็เป็สำนักกระบี่แห่งแคว้นต้าเซี่ย ข้าว่า เด็กคนนี้ต้องเลือกรากิญญาทองแน่!”
เมื่อเอ่ยเช่นนี้ ผู้าุโและประมุขแห่งยอดเขาอื่น ๆ ต่างก็เถียงไม่ออก
“จากที่เ้าเห็น เ้าเห็นสิ่งใด” ลู่คังเหนียนปรายตามองเมิ่งหลินไห่พลางเอ่ยถามด้วยสีหน้าอมยิ้ม
“เอ่อ… หากเขาเลือกธาตุดิน ท่านจะว่าอย่างไร”
“ข้าจะกินดินสักสามจินเลย” ข้าง ๆ กันนั้น สวีเจิ้งเจี๋ย หนึ่งในสองผู้าุโแห่งยอดเขาเทียนเหลยได้แต่เบ้ปากพึมพำ
ลู่คังเหนียนผู้นี้ ไวต่อสิ่งเร้าทั้งห้า แม้เสียงจะเบาเพียงใด เขาก็ย่อมได้ยิน
“ดีมาก! ดินทั้งหมดบนยอดเขาเทียนจู้ทั้งหมด เดือนนี้เ้าจงจัดการให้เรียบร้อย!” ลู่คังเหนียนจ้องสวีเจิ้งเจี๋ยเขม็ง ก่อนจะส่งกระแสจิตไปหาด้วยความขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
ทันใดนั้น สีหน้าของสวีเจิ้งเจี๋ยก็พลันเปลี่ยนเป็น่าเกลียด
ทันใดนั้น!
ท้องฟ้าเหนือสำนักกระบี่ต้าเซี่ย ที่เดิมทีมีแต่แสงสีสัน ก็พลันแปรปรวน!
เมฆครึ้มปกคลุม พายุโหมกระหน่ำ สายฝนเทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย
หลานเหอเหยียดกายเบา ๆ ปัดปลายแขน ปัดป้องสายฝนมิให้สาดต้องกาย
“เกิดเื่อันใดขึ้น...”
“เปรี้ยง! ครืน! ครืน!”
ท้องนภามืดครึ้ม พลันปรากฏสายอัสนีสีดำสนิทพาดผ่าน สวีเจิ้งเจี๋ยหัวเราะลั่น
“ทองอะไรไร้สาระ! อัสนีแห่งข้า ผู้สืบทอดยอดเขาเทียนเหลย จักต้องมีพลังทำลายล้างสูงสุด!”
ม่านพลังค่อย ๆ สลายหายไป เผยให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยของหลี่กวนฉี เขาก้มมองลู่คังเหนียนที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องล่าง พร้อมเอ่ยว่า
“เด็กคนนี้ ขอเลือกอัสนี!”
ลู่คังเหนียนเก็บซ่อนสีหน้าผิดหวัง พลางตบไหล่หลี่กวนฉีอย่างปลอบโยน
“ฮ่า ๆ มิเป็ไร เลือกตามที่ใจเ้าปรารถนาเถิด”
“ข้านึกว่าจะได้ศิษย์อีกสักคนเสียอีก”
ลู่คังเหนียนเหลือบมองไปทางชายชราผู้กำลังดีใจจนตัวลอย ก่อนเอ่ยว่า “ดูท่า ต่อไปนี้คงต้องเพิ่มทรัพยากรให้กับพวกเ้ายอดเขาเทียนเหลยเสียแล้ว”
“ศิษย์หลี่กวนฉีเข้าสู่ยอดเขาเทียนเหลย!”
“ปลุกรากิญญาอัสนีศักดิ์สิทธิ์ มอบโอสถฝึกปราณสามเม็ด หินิญญาสามร้อยก้อน คะแนนเกียรติยศห้าร้อยคะแนน และเรือนอีกหนึ่งหลังบนยอดเขาเทียนเหลย!”
“อนุญาตให้ศิษย์ของยอดเขาเทียนเหลยเข้าสู่หอคอยเซิงหลิงได้สามครั้ง โดยไม่ต้องใช้คะแนนผลงานแลกเปลี่ยน!”
หลี่กวนฉีรีบก้มศีรษะ แล้วกล่าวว่า “ขอบพระคุณท่านเ้าสำนัก”
ผู้าุโสองของยอดเขาเทียนเหลยดีใจจนโหนกแก้มนูนขึ้น รีบก้มคำนับ กล่าวว่า “ขอบพระคุณ ท่านเ้าสำนัก เื่ของยอดเขาเทียนจู้ ข้า จะจัดการเอง!”
ชายชราเดินมาหาเด็กหนุ่ม ขวางเหล่าผู้าุโที่ยังคงพยายามชักชวนเด็กหนุ่มและพาตัวเด็กหนุ่มจากไป
ชายชราพาหลี่กวนฉีลอยขึ้นไปบนอากาศ มุ่งหน้าสู่ยอดเขาเทียนเหลย!
“โว้ว…”
เด็กหนุ่มลอยอยู่กลางอากาศ อุทานด้วยความตกตะลึง นี่เป็ครั้งแรกที่เขาได้เหินขึ้นสู่ท้องฟ้า!
ความรู้สึกมหัศจรรย์นี้ฝังรากลึกลงไปในใจของเขาในทันที
เด็กหนุ่มมองไปรอบ ๆ อย่างเงียบงัน กำหมัดแน่น ขอสาบานกับตัวเองว่า ต่อไปนี้จะต้องฝึกฝนอย่างหนัก หวังว่าจะได้เหาะเหินเดินอากาศโดยเร็ววัน!
ส่วนทางด้านชายชรา เพียงแค่ยิ้มให้กับท่าทางตื่นตาตื่นใจของเด็กหนุ่ม ราวกับได้เห็นตัวเองเมื่อร้อยปีก่อน
ตอนนั้นตัวเขายังกลัวความสูง ไม่สู้เด็กน้อยคนนี้เสียอีก!
หลี่กวนฉี รู้สึกตัวว่าถูกชายชราจ้องมองมาตลอด จึงเอ่ยถามเบา ๆ ว่า “ยังไม่ทราบชื่อของท่านผู้าุโ?”
ชายชราหัวเราะเสียงดังพลางกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “ข้าคือสวีเจิ้งเจี๋ย ผู้าุโสูงสุดอันดับสองแห่งเขาเทียนเหลย เ้าเรียกข้าว่าท่านผู้าุโสวี หรือจะเรียกว่าตาเฒ่าสวี หรือตาเฒ่าขี้เมาก็ย่อมได้”
เด็กหนุ่มยิ้มน้อย ๆ ก่อนเอ่ยว่า “เช่นนั้นข้าขอเรียกท่านว่าท่านผู้ผุ้าุโสวีแล้วกัน ส่วนที่เหลือ... ดูจะเป็การเสียมารยาทเกินไป”
สวีเจิ้งเจี๋ยไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่การให้เกียรติผู้าุโเช่นนี้ ย่อมเป็นิสัยที่น่าเอ็นดูเป็ธรรมดา
เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวว่า “ท่านผู้ผุ้าุโสวี สำนักกระบี่ต้าเซี่ยรับคนตาบอดด้วยหรือขอรับ?”
“ฮ่า ๆ ๆ เ้าหนูตาบอด... แต่ใจมิได้บอดไม่ใช่หรือ!”
“ไม่ทราบว่าท่านพ่อของเ้าเป็ผู้ใดกัน ถึงได้สั่งสอนให้เ้าเป็อสุรกายเช่นนี้ได้ สิ่งที่อยู่บนหลังเ้านั่นหนักถึงสองร้อยจินกระมัง?”
เด็กหนุ่มยิ้มอย่างเขินอาย
“ห้าร้อยจินขอรับ”
“เอ่อ... เช่นนั้น ถือว่าข้ามิได้ถามก็แล้วกัน”
“สำนักกระบี่ต้าเซี่ย...”
เสียงของชายชราเบาลงอย่างอ่อนโยน เขาหยุดครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อ
“นั่นคือสำนักที่แม้ชีวิตก็สามารถฝากไว้ได้ ไฉนคนตาบอดจึงเข้าร่วมมิได้ ไฉนคนพิการจึงเข้าร่วมมิได้”
“ใจข้ามีเต๋า สิ่งใดเล่าจะมาพันธนาการคนเช่นข้าได้!”
ทันทีที่สิ้นเสียง หลี่กวนฉีก็รู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งร่าง!!
“หากใจข้าหนักแน่น วิถีแม้ขาดก็รั้งข้าไว้ไม่ได้!! สมแล้วที่เป็สำนักกระบี่ต้าเซี่ย!!”
“ไม่แปลกใจที่ท่านปู่ย้ำนักย้ำหนาว่าต้องให้ข้ามาที่นี่”
กล่าวจบใบหน้าผู้าุโก็ปรากฏรอยยิ้มเอ่ยชวนว่า “ไปกันเถิด ข้าจะพาเ้าไปยังที่พักผ่อนก่อน”
“ข้าจะขอกลับไปดูสักคราว่าพอจะชักชวนศิษย์คนใดกลับมาได้บ้าง พวกเราที่ยอดเขาเทียนเหลย แม้จำนวนจะน้อยนิด แต่กลับมีหัวใจเป็หนึ่งเดียว”
“ฟิ้ว!!”
หลี่กวนฉีหลับตาลงอย่างเงียบงัน ดื่มด่ำกับทุกสิ่งตรงหน้า ปล่อยให้เสียงลมที่พัดผ่านข้างกายเป็เสมือนเสียงดนตรี
ร่างของทั้งสองพุ่งผ่านฝูงห่านที่โบยบินอยู่บนท้องฟ้า เขายื่นมือออกไปััขนปีกของห่านตัวหนึ่งอย่างแ่เบา
ห่านส่งเสียงร้องอย่างไม่พอใจ ก่อนจะตีปีกออกห่างจากทั้งสองเล็กน้อย
หลี่กวนฉียกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏบนใบหน้า
ไม่นานนักก็ปรากฏูเาสูงเสียดฟ้าอยู่เบื้องหน้า
หนทางที่พวกข้าล่วงผ่านมานั้นล้วนเต็มไปด้วยยอดเขาสูงเสียดฟ้า งดงามราวกับเสาหินมากมายนัก
ไม่แปลกใจเลย ที่ก่อนหน้านี้หลี่กวนฉีได้ยินพวกเขาร่ำลือกันว่า ‘กระบี่ใหญ่พันเล่ม ยอดเขาสามพันยอด สายธารแปดร้อยสาย’ นี่สินะ สมกับเป็สำนักกระบี่ต้าเซี่ยโดยแท้
เปรี้ยง!!
ทันใดนั้นเอง เบื้องหน้าของพวกข้าก็ปรากฏเงาร่างของค่ายกลอัสนีขึ้น จากนั้นผู้าุโสวีเจิ้งเจี๋ยก็ล้วงแผ่นหยกออกมาแผ่นหนึ่ง ค่ายกลนั้นก็เปิดช่องว่างออก
“นี่เป็ค่ายกลตรวจจับ พอตรวจพบพลังลมปราณของคนแปลกหน้าก็จะปรากฏขึ้น รอพรุ่งนี้หลังเสร็จพิธีเข้าสู่ยอดเขาแล้ว พวกเขาจะมอบแผ่นหยกแสดงตัวตนให้กับเ้า” ผู้าุโสวีเจิ้งเจี๋ยอธิบาย
“ต่อไปเวลาเ้าจะเข้าออกยอดเขาเทียนเหลยก็ไม่ต้องผ่านค่ายกลนี้แล้ว”
บนเส้นทางขึ้นเขานั้น สองข้างทางมีศาลาและหอคอยสูงตระหง่านนับไม่ถ้วน พวกข้ายังได้เห็นเรือนพักตากอากาศมากมายที่สร้างขึ้นกลางหุบเขาอีกด้วย
“ที่พักของเ้าอยู่ข้างบนนี้เอง เป็ตำแหน่งกลางเขาน่ะ ไปไหนมาไหนก็สะดวก” ผู้าุโสวีเจิ้งเจี๋ยกล่าวพลางยิ้ม
“นอกจากนั้น บริเวณที่พักของเ้ายังมีสวนิญญาขนาดเล็กอยู่ด้วย ท่านเ้าสำนักให้ความสำคัญกับเ้ามากทีเดียว”
หลี่กวนฉีรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเป็อย่างยิ่ง จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า “เหตุใดท่านเ้าสำนักจึงมอบรางวัลมากมายให้ข้าเช่นนี้? หรือว่ามันจะมากเกินไป…”
“เกินไปหรือ” ผู้เฒ่าเอ่ยถามพลางยิ้มมองเขา
“ก็เกินไปขอรับ รู้สึกประหนึ่งถูกตามใจจนเกินงาม”
ผู้เฒ่าไขว้มือไว้ด้านหลัง กล่าวเสียงเบา “มิได้เกินไปเลยแม้แต่น้อย...”
“สำนักกระบี่ต้าเซี่ย ไม่ได้พัฒนามานานปี รากฐานอ่อนแอ หากมิใช่เช่นนั้น สิ่งของที่ให้เ้า ย่อมมิใช่เพียงเท่านี้”
“หากเป็สำนักใหญ่อื่น หินิญญา ศาสตราวุธวิเศษ คัมภีร์ลับ ตำราวิชา ล้วนให้เ้าเลือกได้ตามใจชอบ”
“แม้แต่ธิดาของตระกูลใหญ่โต หากเ้าอยากได้เป็อนุ ก็หามาให้เ้าได้!”
หลี่กวนฉีได้ยินดังนั้น ก็เผยสีหน้าไม่อยากเชื่อ แต่ผู้าุโยังคงกล่าวต่อไป
“ทว่า...ที่นี่คือสำนักกระบี่ต้าเซี่ย ไม่ว่าอยากได้สิ่งใด ต้องใช้ความพยายามของตนเองไขว่คว้าเอาเอง!”
“เอาล่ะ ที่นี่ก็คือเรือนของเ้าแล้ว ข้ากลับก่อนก็แล้วกัน ส่วนเื่ราวของสำนัก ค่อย ๆ เรียนรู้ไปทีละน้อยก็แล้วกัน วันนี้พักผ่อนให้สบายเสียก่อนเถิด เ้าตัวน้อย ข้าไปล่ะนะ”
ยังไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะทันได้เอ่ยตอบ กลับพบว่าร่างของชายชราผู้นั้นเลือนหายไปเสียแล้ว
พอหันหลังกลับมา เด็กหนุ่มก็พบเข้ากับเด็กหญิงตัวน้อยวัยราวหกเจ็ดขวบนั่งยอง ๆ อยู่ตรงทางเข้าเรือน
เด็กหญิงตัวน้อยมีผมมวยแกละสองข้าง สวมเสื้อสีเขียวสดใส ดวงตากลมโต ผิวพรรณผุดผ่อง น่าเอ็นดูยิ่งนัก
นางนั่งยอง ๆ ใช้สองมือประคองซาลาเปาสีขาวเอาไว้ จ้องมองเขานิ่งเงียบ
หลี่กวนฉีเกาหัวอย่างงุนงง ไม่รู้ว่าเด็กหญิงผู้นี้เป็ลูกเต้าเหล่าใคร
เขาก้าวเข้าไปนั่งยอง ๆ ข้างกายนาง ยังไม่ทันเอ่ยปากถาม เด็กหญิงก็ยัดซาลาเปาใส่อ้อมอกเขา ก่อนจะวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
ดวงตานั้นราวกับกลัวว่าเขาจะแย่งชิงซาลาเปาไปเสียอย่างนั้น
1K
