วันรุ่งขึ้นวินนี่ตื่นเช้าตรู่ วิ่งออกกำลังกายเพื่อสุขภาพ ชายหนุ่มแวะเข้าไปหาเดฟ “นายตื่นเช้าทำไมวะ” นักบินหนุ่มผลักร่างของเพื่อนเข้าไปในห้องนั่งเล่น“ฉันนอนไม่หลับวะ เมื่อคืนนายเห็นอะไรไหมวะ ไอ้อเล็กซ์มันยืนถ่ายภาพท่ามกลางครูสาว มันน่าจะโดนเตะล้มลงไปตรงนั้น แล้วมันโอบร่างนิทตี้ด้วย ส่วนเมียนายก็จูบแก้มมัน น่าต่อพวกเรา” ผู้กองขยี้ตามองใบหน้าเพื่อน “มาเพื่อเื่แค่นี้ หรือว่ามีอะไรในใจอีก” วินนี่คว้าแก้วน้ำรินน้ำส้มคั้นดื่ม “นายจะทำตามที่กัปตันแนะนำไหมวะ” นักบินหนุ่มะโขขึ้นนั่งบนเคาน์เตอร์ในห้องครัวผู้กองรีบตอบ“ฉันจะใช้วิธีของกัปตันแน่นอน เพราะแม่คุณภาวนาของฉันปลื้มไอ้นั่นมาก”
คอนโดฯ ยานกี้
อาหารเช้าถูกจัดเตรียมก่อนวินนี่จะกลับเข้ามา นิทตี้กำลังตากผ้าที่ระเบียงและเข้าอาบน้ำแต่งตัววินนี่เข้ามาพร้อมถุงผลไม้หลายชนิด “นิทตี้ผมแวะซื้อผลไม้ให้คุณ วันนี้ผมจะไปหาพี่อนุชที่ทำงาน” หญิงสาวออกมาจากห้องนอนในชุดส่าหรีสีเหลืองเข้ม เธอมวยผมระหว่างกึ่งกลางศีรษะด้านหลังประดับด้วยดอกมะลิชั่งน่ารักแสนซน สวยงามอ่อนวัยลง วินนี่ยืนตาค้างมองร่างงามเดินผ่านไปผ่านมา “คุณทานอาหารเช้าด้วยนะคะ วันนี้ฉันต้องรีบไปโรงเรียนค่ะเช้านี้มีพิธีสวดมนต์ไหว้พระศิระอาจารย์ใหญ่เปลี่ยนระเบียบการแต่งกายของครูใหม่ค่ะ ” หญิงสาวพูดเสร็จหยุดตรงหน้าของชายหนุ่มที่ยืนนิ่งเหมือนหุ้นขี้ผึ้ง “เป็อะไรค่ะ วินนี่!!” นิ้วมือของนักบินเอื้อมปัดเส้นผมบังดวงตาเธอ “สวดมนต์” สองคำนี้เขาไม่เคยได้ยินจากปากของเธอแต่ทำไมจู่ๆหญิงสาวเอ่ยและมันคืองานอะไร“ใช่ค่ะ อเล็กซ์ ค่ะ เขาขอครูใหญ่ไว้ว่าตั้งนี้ไปทุกวันอังคารให้ครูชายทุกคนแต่งชุดขาวและครูหญิงทุกคนแต่งผ้าส่าหรีสีเหลืองเข้มมารวมตัวกันสวดมนต์เช้าเพื่อศิริมงคลสำหรับโรงเรียน และพรุ่งนี้โรงเรียนจะส่งทีมนักกีฬาไปแข่งขันระหว่างโรงเรียนค่ะ” นิทตี้คว้ากระเป๋าสะพายเดินเข้ามาหาเขาเขย่งปลายเท้ายืดร่างจูบแก้มนักบินหนุ่มฟอดหนึ่ง “วันนี้ฉันเลิกบ่ายสองโมงค่ะ” วินนี่ยังตะลึงในความงามของหญิงสาวที่ก้าวเดินอย่างมั่นใจ “ผมจะไปรับคุณที่โรงเรียนวันนี้ รอผมนะครับ”
ตึกสายการบิน Life Cooperation
นักบินหนุ่มนั่งรอพี่ชายทั้งสองในห้องทำงาน เวลาผ่านไปค่อนชั่วโมง พนักงานหญิงเดินเข้ามาเสิร์ฟกาแฟร้อนให้เขา สายตาของนักบินหนุ่มจ้องหน้าอกอวบอึ๋ม หญิงสาวหยุดยืนใกล้เขาโน้มตัวลงมาเพื่อหว่านเสน่ห์ให้วินนี่ “คุณวินนี่้าอะไรเพิ่มไหมค่ะ” ชายหนุ่มรู้สึกรำคาญ แกล้งถามหญิงสาวเลขาฯหน้าห้องของพี่ชาย“คุณมีแฟนหรือยังครับ” หญิงสาวส่งสายตาหวานเยิ้มให้ชายหนุ่มอย่างจงใจ “ยังค่ะ” เขาพ่นลมหายใจออกมา “ทำงานที่นี่นานเท่าไรแล้วครับ” หญิงสาวขยับกายมาชิดหัวเข่าของเขาอย่างตั้งใจ “สามวันแล้วค่ะ”
ไม่กี่วินาทีร่างของวินนี่ลุกขึ้นยืนตัวตรง “ผมในฐานะผู้ช่วยขอสั่งย้ายงานคุณลงไปอยู่แผนกประชาสัมพันธ์ ช่วยออกไปเก็บข้าวของภายในห้านาที และเรียกคุณปรีธรรมเข้ามาหาผมตอนนี้” น้ำเสียงดุดันของวินนี่ดังลั่นห้องทำงาน พนักงานคนอื่นๆที่เดินผ่านไปมาต่างหยุดยืนมองด้วยความงุนงง เลขาฯหญิงคนนั้นวิ่งสีหน้าใ “บ้าไปแล้วเขาเป็อะไรของเขานะ ไล่ไม่ใช่จะย้ายฉันอย่างนั้นรึ” สักพักคุณปรีธรรมรองผู้จัดการแผนกทั่วไปเคาะประตูแล้วเดินเข้ามาหานักบินหนุ่ม “คุณคือรองผู้จัดการที่มีชื่อเสียงในการคัดเลือกคนทำไมเลือกผู้หญิงประเภทนั้นมาทำงาน ผมไม่เข้าใจและให้ตำแหน่งเลขาฯกับเธอด้วย ก่อนที่ผมจะเข้ามาในห้องนี้เธอคุยโทรศัพท์กับแฟนของเธอ และหน้าจอคอมฯของเธอคือการพูดคุยกับผู้ชาย”
“คุณวินนี่ครับ ผมรับเธอเอง เธอคือพนักงานชั่วคราวครับ” ปรีธรรมวางเอกสารตารางบินและเอกสารทั้งหมดวางบนโต๊ะทำงานของอนุช “เธอปลดกระดุมเสื้อโชว์เนินอกกับผู้บริหารผมทราบว่าพวกคุณไม่รู้เพราะการแกะกระดุมมันรวดเร็ว ลองเปิดกล้องวงจรปิดดูการกระทำของเธอ และช่วยย้ายเธอให้เร็วที่สุด ผมขอเลือกผู้หญิงที่ใส่ชุดอินเดียสีม่วงอ่อนเมื่อสักครู่คุณดุเธอเพราะเธอมาสาย สาเหตุที่มาสาย เธอที่บอกมันก็คือความจริงครับ ผมขอให้เธอคนนั้นมาทำงานเป็เลขาฯหน้าห้องั้แ่วินาทีนี้”
วินนี่กล่าวจบก็หันร่างเดินตรงไปที่เครื่องเล่นเสียงยี่ห้อดัง “ว้าว....เครื่องเล่นเสียงยี่ห้อดังซะด้วย ผมขอฟังเสียงดูหน่อยครับ” เพลงสากลแนวร็อคดังขึ้น นักบินหนุ่มถอดเสื้อสูทออกวางพาดเก้าอี้ ขยับเน้คไทให้หลวมพับชายแขนเสื้อ เขาเริ่มโยกร่างไปมาในลีลานักร้องแนวร็อค คว้าด้ามปากกาขึ้นแทนไมค์ เขาหวี่ยงแขนหมุนตัวในจังหวะแด็นซ์สุดแรงกระแทรกรองเท้าตบเท้าเหมือนนักเต้นบอร์ดเวย์ พนักงานสาวๆด้านนอกแห่กันวิ่งเข้ามายืนออกันหน้าห้องทำงานของผู้บริหารเสียงกรีดร้อง ปรบมือให้วินนี่ ทุกคนทึ่งในลีลาท่าเต้นที่ไม่เชื่อสายตาตัวเอง วินนี่สะปัดผมให้ปรกหน้า เสียงกรี๊ดเริ่มขึ้น “ว๊ายยย คุณวินนี่เท่ห์สุดดดด”
อนุชออกมาจากลิฟต์ยืนรออรวินที่ออกมาจากห้องประชุม ทั้งคู่เดินเข้ามาพร้อมกัน พนักงานต่างกันต่างวิ่งกลับที่นั่งอย่างชุลมุนวุ่นวาย อนุชได้ยินเสียงเพลงดังกระหึ่ม “ต้องเป็ฝีมือไอ้ตัวแสบแน่ๆ มันเล่นเปิดเพลงดังขนาดนี้ “ พี่ชายทั้งสองยืนมองผ่านบานกระจกใหญ่ น้องชายคนสุดท้องโชว์ดีดกีตาร์ะโขึ้นลงตามเสียงเพลง อรวินส่ายหน้า สะกิดพี่ชายคนโต "ผมว่าพวกเราส่งมันไปเป็นักร้องข้างถนนดีไหมครับ” พี่ชายคนโตเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงาน อนุชปิดเครื่องเสียงทันที วินนี่หยุดค้างในท่าเต้นหันหน้ามามอง ยิ้มแห้งๆให้พี่ชายทั้งสอง อนุชชี้หน้าน้องชาย “ เมื่อวานแกหายหัวไปไหน นิทตี้บอกว่า แกเมาหนัก น้องรักของพี่ พวกเราให้แกรับผิดชอบงานในตำแหน่งที่เหมาะสม แกวางตัวให้เหมาะสมกว่านี้จะได้ไหม ฉันขอชื่นชมแกเมื่อกี้เปลี่ยนเลขาฯหน้าห้องให้ฉัน แต่นี่มันอะไรกัน แกกลับมาเต้นแรงเต้นกาพวกพนักงานที่ไหนจะเคารพแก” วินนี่โค้งรับคำสอนของพี่ชายใหญ่พร้อมชูเอกสารใบลาออก “ผมได้เซ็นลาออกเวลา 10.15 และผมเปิดเพลงเต้นในเวลา 10.20 ครับ เพราะฉะนั้นพวกพี่ๆจะตำหนิผมไม่ได้เชิญนั่งครับ” นักบินหนุ่มแต่งตัว จัดแจงผูกเน้คไท สวมเสื้อสูทเสยผมให้เรียบร้อย พี่ชายรองอรวินลากเก้าอี้นั่งให้น้องรัก “และที่สำคัญผมก็มาก่อนเวลานัด พี่นัดผมสิบเอ็ดโมงเช้าใช่ไหมครับ”
“วินนี่ เลิกเกเรได้ไหม อายุนายจะเข้าสามสิบปี อีกไม่กี่เดือน“ อรวินดึงปากกาคืนจากมือของเขา อนุชเอ่ยขึ้น “ฉันดูตารางเวลาทำงานของนายแล้ว กัปตันมิคกี้ก็ขอย้ายกลับด้วย จะว่าไปแล้วทีมนายทั้งทีมเลย พวกเขาขอกลับมาออกทำงานเหมือนนายมันน่าแปลกใจ พวกนั้นไม่ยอมรับเงินเดือนที่เพิ่มขึ้น อืม งั้นก็ตามนี้ก็แล้วกัน นายเริ่มทำงานในวันจันทร์หน้าจะเอาแบบสลับวันก็ได้ “ วินนี่อ่านสัญญาฉบับใหม่ และ รับเงินเดือนของเขา “โอ้โห้ พี่อนุช พี่ตัดเงินเดือนผม พี่โหดร้ายจัง!! พี่ครับ ผมลางานเกินแค่สองวันเท่านั้น“
วินนี่หยอกล้อพี่ชายอย่างสนุกสนาน พี่ชายทั้งสองมองหน้าน้องชาย วันนี้ทำไมเขามีอารมณ์ดีผิดปกติ ”วันนี้ทำไมนายอารมณ์ดีมากขนาดนี้มีข่าวดีหรือไง” อรวินสงสัย “เปล่าครับ แต่ผมเขียนข้อต่อรองบางอย่างลงในใบสมัครงานใหม่ พี่ช่วยก้มหน้าอ่านต่อด้วยครับ” อนุชแปลกใจมากกว่าคนอื่น เขาเปิดอ่านใบสมัครงานของน้องชายอย่างรวดเร็ว “นี่นายแน่ใจเหรอ ว่าสิ่งที่เขียนลงในนี้ และขอเก้าสิบวันเต็มๆ วินนี่ อย่าเพี้ยนอีกนะ ฉันขอเตือนสตินาย ฉันจะฟ้องแม่” น้ำเสียงพี่ชายเริ่มดุดัน “อ่ะ อ่ะ พี่ครับ ผมจะมีอายุเต็มสามสิบปีผมเป็ผู้ใหญ่แล้วนะครับ พี่จะไม่ให้โอกาสผมทำในสิ่งดีๆสำหรับครอบครัวในอนาคตของผมแบบนี้พี่ก็เห็นแก่ตัวนะครับ”
อรวินยื่นมือตบหน้าน้องชายเบาๆ “ฉันคนหนึ่งที่ไม่เชื่อว่านายจะทำสิ่งที่นายที่เขียนไว้ในนี้ หยุดหาเื่ปวดหัวให้กับคนรอบๆข้างได้ไหม แล้วนายปรึกษานิทตี้หรือยัง น้องสะใภ้ของฉันจะว่าไง” วินนี่ก้มมองนาฬิกาข้อมือ สีหน้าเคร่งครึม “ผมตั้งใจจริงครับ และครั้งนี้ผมขอให้พี่ๆเก็บเื่นี้ไว้เป็ความลับก่อน” น้องชายคนเล็กยืนขึ้น จัดเสื้อสูทให้เข้ารูป “ถ้าแม่รู้เื่นี้ ผมกับนิทตี้จะย้ายไปอยู่ที่ประเทศเยอรมัน ผมจะไม่กลับอินเดีย ผมไม่ได้ขู่นะครับ ผมสมัครงานด่วนรอไว้แล้วครับผมได้โควตาพิเศษของท่านทูตฯ และท่านก็ช่วยผมเื่ให้ใช้นามสกุล” พี่ชายทั้งสองคนหันหน้ามองกันและกัน “นี่มันใช่น้องชายของพวกเราหรือเปล่าวะ ฉันอยากรู้จริงๆว่าแม่กินอะไรวะตอนท้องนาย ตอนนี้นายไปจะไปไหนก็ไปให้พ้น นายอยากทำอะไรก็ทำ” อนุชตัดรำคาญก้มหน้าเซ็นเอกสารของวินนี่ พี่ชายคนโตลุกขึ้นวางเอกสารในมือของน้องชาย “อนุมัติ90วัน”
ลานจอดรถในโรงเรียน
ร่างสูงของนักบินหนุ่มยืนรอหญิงรักในบริเวณลานจอดรถของโรงเรียนในมือของเขาถือไอศกรีมถ้วยเขายืนพิงรถกินไอศกรีม นิทตี้เดินออกมาพร้อมอเล็กซืถือลูกบาสเกตบอลในมือ “ผมขอตัวไปซ้อมก่อนครับ เจอกันพรุ่งนี้ครับ คุณครูนิตยา“ ห่างออกไปไม่ไกลมาก ผู้กองเดฟเดินเข้ามารับแฟนสาวเช่นกัน “นายมาก็ดีแล้ว พวกเราออกกำลังกายกันหน่อยไหม” วินนี่ถอดเสื้อสูทโยนเข้าในรถเก๋งสีทองคันงาม สายตาจดจ้องนิทตี้ “เธอไม่ได้ทำทรงผมนี้ในตอนเช้านี่” นักบินหนุ่มขมวดคิ้วสงสัยก้าวเข้าไปหานิทตี้ “เมื่อเช้าคุณไม่ทำทรงผมนี้ ” หญิงสาวหัวเราะ ชี้นิ้วไปที่ร่างของครูพละที่กำลังโยนลูกบาสฯ “อเล็กซ์แนะนำค่ะก็เส้นผมฉันร่วงมากและคุณเองก็บ่นรำคาญเส้นผมเข้าปากคุณทุกเช้าแถมคุณนอนทับเส้นผมฉันอีกด้วย วันนี้ร้านทำผมใหม่เปิดข้างๆโรงเรียนค่ะช่างทำผมรู้จักกับอเล็กซ์ เขาแนะนำทรงผมทรงนี้ คุณว่าสวยไหมคะ” นิทตี้ยืนหมุนร่างไปมา
ผู้กองเดฟยืนอ้าปากหวอเช่นกัน“แต่ผมชอบทรงเก่า” อารมณ์ของวินนี่เริ่มแกว่งไปมาเหมือนลูกตุ้มเหล็กกระทบกัน หญิงสาวก้าวเข้ามาใกล้ “เมื่อคืนฉันขอเปลี่ยนทรงผมแล้วนะคะอย่าทำหน้าแบบนั้น ขอชิมไอศรีมว่ารสนี้อร่อยไหมคะ“ วินนี่ป้อนไอครีมเธอหนึ่งคำ เหลือบมองร่างกำยำสูงของอเล็กซ์ในสนามบาสฯด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ผมจำได้ว่าคุณพูดเื่นี้ในรถแต่ไม่นึกว่าจะตัดสั้นวันนี้” ผู้กองเดฟเข้าใจเื่ราว“ความจริงทรงเก่าก็เหมาะสมกับนางฟ้าแล้วนี่ครับ” เสียงใสๆของภาวนาดังขึ้น “อเล็กซ์บอกว่าทรงผมนี้ทำให้เธอดูอายุอ่อนลงห้าปีเหมือนสาวแรกรุ่นเลยใช่ไหมค่ะคุณวินนี่”
นักบินหนุ่มล้มเลิกความตั้งใจเดิมที่คิดไว้จะดวลบาสเกตบอลกับครูพละ“สูตรการทดสอบเริ่ม ั้แ่วันนี้และนาทีนี้” วินนี่เกาะไหล่และกระซิบในใบหูเดฟ “ นายก็เริ่มซะก่อนเมียนายโดนไอ้นั่นคาบไปเลี้ยงดูแววตาของมันแวววาววับเหลือเกินเวลาคุยกับภาวนา” สีหน้าเดฟซีดเผือดมองไปที่อเล็กซ์ หนุ่มนักกล้ามมีครูสาวแวะเดินเข้าไปทักทายตลอดเวลาเดฟพยักหน้ากับวินนี่ “ตกลง ฉันก็ขอเริ่มด้วยวะ”
รถของวินนี่ขับแล่นเลี้ยวเข้าไปในเมืองและมุ่งหน้าไปคนละทิศด้วยความเร็วสูง “วันนี้ผมจะพาคุณไปสถานที่สงบๆ เราทั้งคู่จะเรียนเื่วิธีการทำสมาธิ” นิทตี้รีบเปิดหนังสือเล่มเล็กๆในกระเป๋าอ่านชื่อเ้าของสำนัก “อเล็กซ์ก็เคยพูดถึงค่ะ เขาบอกว่าพวกฉันมีความเครียดมากมายดีเหมือนกันฉันจะได้ฝึกนั่งสมาธิ แก้ความเครียดค่ะ
วินนี่เหยียบเบรก เสียงลากล้อดัง ร่างของเธอถูกเขาดึงเข้ามาแนบกายเขา “ผมไม่ชอบเวลาคุณพูดถึงอเล็กซ์ ผมได้ยินคุณพูดชื่อนี้มากกว่าคนอื่นๆคุณไม่เคยกล่าวยกย่องใครมาก่อน ทำไมคุณพูดชื่อมันตลอดเวลา นิทตี้ไอ้บ้านี้มันล้างสมองคุณแล้วใช่ไหม”
"ก๊อกๆ"
เสียงเคาะกระจกดังขึ้น “ วินนี่คะ วินนี่ๆๆๆ“ นักบินหนุ่มนอนหลับในรถ เขากำลังฝันเป็เื่ราว นักบินหนุ่มสะดุ้งตื่น ลืมตามองดวงหน้านิทตี้ที่ร้องเรียกชื่อปลุกให้เขาตื่นอยู่ข้างๆรถวินนี่พูดกับตัวเอง "ทรงผมเธอทรงเดิมนี่หวา เอ่ะ...” เขาขยี้ตา“เราฝันไปหรือวะ" ชายหนุ่มรีบเปิดประตูรถก้าวออกมายืนโอบกอดเธอแน่น "คุณไม่ได้ตัดผมใช่ไหม" นิทตี้จ้องหน้าของเขาอย่างสงสัย"คุณโทร.นัดร้านทำผมที่ร้านเดิม วันอาทิตย์ไม่ใช่เหรอคะ"
53K
