หุบเขาซากกระบี่ ตั้งอยู่ห่างจากเมืองศิลาทมิฬไปทางทิศเหนือสามร้อยลี้ สถานที่แห่งนี้คือสนามรบโบราณเมื่อพันปีก่อน ที่ซึ่งสำนักกระบี่นับสิบสำนักทำาล้างผลาญกันเอง จนทิ้งซากศพและศาสตราวิเศษนับหมื่นเล่มไว้เกลื่อนกราด
ทันทีที่เซี่ยฟานก้าวเท้าเข้ามาในเขตหุบเขา ิัของเขาก็รู้สึกแสบยิบๆ เหมือนมีใบมีดโกนเล็กๆ กรีดผ่านอากาศตลอดเวลา นั่นคือ 'ปราณกระบี่ตกค้าง' (Lingering Sword Qi) เจตจำนงแห่งการฆ่าฟันของจอมยุทธ์ในอดีตยังคงไม่จางหาย มันผสมปนเปไปกับสายลม กลายเป็เขตแดนมรณะที่คนธรรมดาเข้ามาก็ตัวขาดได้โดยไม่รู้ตัว
"บรรยากาศน่าสะอิดสะเอียน..." เซี่ยฟานพึมพำ เขาเกลียดพวกผู้ฝึกกระบี่ พวกที่ชอบอ้างคุณธรรมแต่ฆ่าคนเป็ผักปลา แต่สำหรับ 'อีเต้อ' บนบ่าของเขา... มันกลับสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น
ตึบ... ตึบ... เสียงหัวใจเต้นของอาวุธดังขึ้นแ่เบา คราวนี้ไม่ใช่ความหิวเื แต่เป็ความ 'เกลียดชัง' อีเต้อเกลียดอาวุธที่สวยงามพวกนี้... และมันอยากจะ 'บดขยี้' ให้แหลก
เซี่ยฟานเดินลึกเข้าไป พื้นดินที่นี่ไม่ใช่ดินร่วน แต่เป็ดินผสมผงเหล็กสนิม สีแดงฉานเหมือนเืหมู รอบกายเต็มไปด้วยกระบี่หัก ดาบบิ่น ทวนหักปักคาดิน บ้างก็ปักอยู่บนโขดหิน บ้างก็เสียบคาโครงกระดูกสีขาวโพลน
เคร้ง!
ทันใดนั้น สายลมคมกริบสายหนึ่งพุ่งเข้าใส่หน้าเซี่ยฟาน เขาไม่ได้หลบ แต่ยกอีเต้อขึ้นมากันตามสัญชาตญาณ สายลมปะทะกับด้านแบนของอีเต้อแล้วแตกกระจายหายไป
"ที่นี่เหมาะกับการฝึก..." เซี่ยฟานวางสัมภาระลง เขา้าสถานที่ที่มีแรงกดดันเพื่อเร่งการดูดซับยาและหินิญญา แต่ก่อนอื่น... เขาต้อง 'ให้อาหาร' คู่หูของเขาเสียก่อน
เซี่ยฟานเดินไปที่ซากกระบี่เล่มหนึ่งที่ปักอยู่บนโขดหิน มันเป็กระบี่สีเงินที่หักครึ่งท่อน แต่ยังแผ่ไอเย็นเยียบออกมา แสดงว่าเป็ศาสตราระดับมนุษย์ขั้นสูง "ดูท่าจะเคยเป็ของดี..." เซี่ยฟานง้างอีเต้อขึ้น เขาไม่ได้จะดึงมันออกมาเพื่อนำไปซ่อมแซมหรือขาย แต่เขาเล็งไปที่ตัวใบกระบี่ตรงๆ
"ทุบ!"
เพล้ง!
ด้านแบนของอีเต้อกระแทกใส่ใบกระบี่เก่าแก่อย่างไร้ความปรานี กระบี่วิเศษที่ทนทานมานับร้อยปี แตกกระจายกลายเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อยทันที!
วูบ... เศษเหล็กที่แตกกระจายไม่ได้ร่วงลงพื้น แต่กลับลอยขึ้นมาเหมือนถูกแม่เหล็กดูด แล้วพุ่งเข้าไปติดหนึบกับตัวอีเต้อ อีเต้อกำลังกินเหล็ก! มันดูดซับ 'จิติญญาศาสตรา' ที่หลงเหลืออยู่ในเศษเหล็กเ่าั้เข้าไป สนิมเขรอะบนตัวมันค่อยๆ หลุดร่อนออกอีกเล็กน้อย เผยให้เห็นเนื้อโลหะสีนิลกาฬที่ขยายพื้นที่มากขึ้น
...อร่อย... ...พวกมันเปราะบาง... ข้าแข็งแกร่งกว่า...
เสียงในหัวเซี่ยฟานดูสะใจอย่างประหลาด เซี่ยฟานมองดูการเปลี่ยนแปลงนั้นอย่างครุ่นคิด "เ้ากินเืเพื่อฟื้นฟู... แต่กินอาวุธเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งสินะ?"
ถ้าเป็อย่างนั้น... หุบเขานี้ก็คือ 'บุฟเฟต์' ชัดๆ!
เซี่ยฟานเริ่มลงมือ 'ทำเหมือง' เขาไม่สนว่ากระบี่เล่มไหนจะมีตำนานเล่าขาน หรือเคยเป็ของวีรบุรุษคนใด สำหรับเขา พวกมันเป็แค่ 'แร่ธาตุ' เขาเดินไล่ทุบกระบี่ หอก ดาบ ที่ปักอยู่ตามทางอย่างบ้าคลั่ง เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง! เสียงเหล็กแตกดังสนั่นไปทั่วหุบเขาที่เคยเงียบสงบ
ยิ่งทุบ เซี่ยฟานยิ่งรู้สึกว่าน้ำหนักของอีเต้อสมดุลขึ้นเรื่อยๆ และร่างกายของเขาที่เหวี่ยงอีเต้อซ้ำๆ ก็เริ่มปรับตัวเข้ากับแรงเหวี่ยงนั้น กล้ามเนื้อแขน หลัง และเอว ประสานงานกันเป็หนึ่งเดียว 'วิถีแห่งการขุด' ของเขากำลังพัฒนาจากการทุบมั่วๆ เป็การโจมตีที่แม่นยำและรุนแรง
แต่ทว่า... การกระทำที่ลบหลู่สถานที่เช่นนี้ ย่อมไม่พ้นสายตาเ้าที่
ฮู่ววววว....
สายลมในหุบเขาหมุนวนกรรโชกแรงขึ้น หมอกสีเทาจับตัวกันเป็รูปร่าง เบื้องหน้าของเซี่ยฟาน ปรากฏร่างโปร่งแสงในชุดเกราะโบราณที่ขาดวิ่น ในมือถือกระบี่ิญญาเลือนราง 'ิญญากระบี่อาฆาต' (Sword Wraith) มันคือจิตตกค้างของผู้ฝึกตนที่ตายในา ผสมกับไอปีศาจ จนกลายเป็ิญญาร้ายที่หวงแหนอาวุธ
"ผู้... ลบ... หลู่..." เสียงของมันแหบแห้งเหมือนเหล็กขูดกัน "ตายยยย!"
ิญญากระบี่พุ่งเข้าใส่เซี่ยฟานด้วยความเร็วระดับ 'รวบรวมปราณ ขั้น 6' กระบี่ในมือมันเป็เพียงเงา แต่คมกริบยิ่งกว่าของจริง
เซี่ยฟานตั้งหลัก ดวงตาเปลี่ยนเป็สีเทา 'เนตรศิลา' แต่น่าแปลก... เขาไม่เห็นจุดอ่อนที่เป็กายภาพบนร่างิญญานั้น "ไม่มีกายเนื้อ? แล้วจะทุบยังไง?"
ฉึก!
กระบี่เงาฟันเฉียดแขนเขาไป ทิ้งรอยแผลลึกที่ความเย็นะเืกัดกินเข้าไปในกระดูก เซี่ยฟานกัดฟัน กลิ้งหลบไปตั้งหลักหลังก้อนหิน ิญญานั่นไม่มีรูปร่างให้ทุบทำลาย การโจมตีทางกายภาพไร้ผล!
...เ้าโง่... เสียงอีเต้อดังขึ้น ดุดันกว่าทุกครั้ง ...ข้าไม่ได้ขุดแค่ดิน... ข้าขุดได้แม้กระทั่งความว่างเปล่า... ...ใส่ปราณของเ้าเข้ามา! กระตุ้นอักขระที่สอง!
เซี่ยฟานไม่มีเวลาลังเล เขาเทพลังปราณทั้งหมดที่มีลงไปในด้ามจับ ตัวอักษรโบราณตัวที่สองบนด้ามอีเต้อสว่างวาบขึ้นเป็สีแดงเื
"สั่นะเื" (Vibration)
หัวอีเต้อเริ่มสั่นด้วยความถี่สูงยิบ จนมองเห็นเป็ภาพเบลอ เสียง หวิงๆ แหลมสูงบาดแก้วหู เซี่ยฟานรู้สึกเหมือนมือกำลังจับสายฟ้า เขาพุ่งตัวออกจากที่ซ่อน สวนทางกับิญญากระบี่ที่พุ่งเข้ามา
"หายไปซะ!" เซี่ยฟานเหวี่ยงอีเต้อที่สั่นะเืผ่านร่างเงานั้น
ไม่ได้ััโดนตัว แต่คลื่นความถี่จากการสั่นะเื กระแทกใส่อานุภาคิญญาโดยตรง!
กรี๊ซซซซซซ!
ิญญากระบี่กรีดร้องโหยหวน ร่างโปร่งแสงของมันถูกคลื่นสั่นะเื 'เขย่า' จนโครงสร้างิญญาแตกสลาย เหมือนแก้วน้ำที่ถูกเสียงโซนิคบูมกระแทกจนแตกละเอียด
ร่างิญญาสลายกลายเป็ควันสีขาว แล้วถูกอีเต้อดูดกลืนเข้าไปจนเกลี้ยง พลังงานที่ได้จากิญญา บริสุทธิ์กว่าเศษเหล็กนับร้อยเท่า! ความเหนื่อยล้าของเซี่ยฟานหายไปเป็ปลิดทิ้ง แทนที่ด้วยความคึกคัก
เซี่ยฟานยืนหอบ มองอีเต้อในมือด้วยสายตาที่เป็ประกายกว่าเดิม "สั่นะเื... ทำลายสิ่งที่ไม่มีตัวตนได้ด้วยงั้นรึ?"
เขาแสยะยิ้ม มองลึกเข้าไปในหุบเขาที่เต็มไปด้วยหมอกิญญาหนาทึบ สำหรับคนอื่น ที่นี่คือสุสานมรณะ แต่สำหรับเขา... ที่นี่คือ 'เหมืองทอง'
"ได้เวลาล้างบางกันแล้ว..."
เซี่ยฟานแบกอีเต้อเดินหน้าต่อ เสียงเหล็กกระทบพื้นดังเป็จังหวะมรณะ ตำนานของ 'ปีศาจทุบกระบี่' กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ณ หุบเขาแห่งนี้
2K
