หลังจากที่ผมกับไอ้คิงได้เล่นาประสาทกันไปอยู่พักใหญ่ ไอ้คิงมันก็ปล่อยตัวผมให้เป็อิสระ พร้อมกับเดินไปที่เตียงของมัน
“ กินอะไรมาหรือยัง ”
“ ห้ะ? เมื่อกี้นี้มึงว่าอะไรนะ ”
“ เห้อ กูถามว่ามึงกินอะไรมาหรือยัง หูหนวกหรือไงถึงไม่ได้ยินที่กูถามน่ะ ” เอ้า ไอ้นี่ ก็คนมันได้ยินไม่ชัดนี่หว่า
“ มึงถามกูหรอ? ” ผมแกล้งถามมันกลับไป ต้องเช็คให้ชัวร์สะก่อนว่ามันถามผมจริงๆ เดี๋ยวไม่งั้นได้เดินอาการหน้าแตกกันบ้างล่ะ
“ ถามหมามั้ง ก็อยู่ในห้องกันสองคน จะให้กูไปถามหมาที่ไหนวะ ” มันหันหลังกลับมาพูดกับผม แล้วจ้องมาที่ผมนิ่งๆ
“ ยัง แต่เดี๋ยวว่าจะไปหาอะไรกินอยู่เหมือนกัน ” ผมเองที่โดนสีหน้านิ่งๆ พร้อมสายตาที่เหมือนจะกดดันของไอ้คิงเพ่งมองมา ก็รีบเอ่ยตอบมันไปทันที
“ ถ้างั้นเดี๋ยวออกไปกินพร้อมกัน ”
“ ห้ะ? มึงว่าไงนะ ละ แล้วเพื่อนมึงล่ะ ทำไมมึงไม่ไปกับเพื่อนมึงล่ะ ”
“ ก็แล้วทำไมกูจะไปกับมึงไม่ได้ล่ะ ทำไมมึงต้องทำเหมือนมันจะยุ่งยากอะไรด้วยว่ะ ทั้งๆที่แค่ออกไปกินข้าวกับกูเนี่ย ” ไอ้คิงมันร่ายบ่นออกมา พร้อมกับแสดงสีหน้ายุ่งๆ เชิงประมาณว่า มึงจะเล่นตัวอะไรนักหนา
“ ก็เพราะว่าถ้ากูไปกินข้าวกับมึงแล้วเื่มันจะยุ่งยากไง กูถึงจะไม่ไปกับมึงน่ะ ขนาดแค่กินข้าวโรงอาหารเดียวกัน ยังมีคนมาคอยแอบถ่าย เอาไปโพสต์ลงกลุ่ม อีกอย่างมึงอย่าลืมว่ามึงกับกูไม่ได้ชอบขี้หน้ากัน และก็ไม่ได้สนิทอะไรกันด้วย เผลอๆยังจะต้องเป็ศัตรูกันอีก ” ผมเองรีบบอกสาเหตุที่ทำให้ผมไม่ไปกินข้าวกับมัน ไม่ใช่เพราะว่าผมคิดจะเล่นตัวอะไร แต่เพราะถ้าผมไปกินข้าวกับมันแล้ว ก็คงจะมีคนมาคอยถ่ายรูปผมกับมันไปลงอีก แล้วมันก็จะเป็ประเด็นขึ้นมาอีก ผมไม่ชอบอะไรที่มันวุ่นวาย ี้เีต้องมาคอยถูกสายตาของคนรอบข้างเพ่งเล็งมองเวลาเดินไปไหนมาไหนอีก
“ ไร้สาระ มึงแมร่งชักจะเสพกับไอ้พวกนี้มากไปละนะ มึงไม่ต้องไปสนใจคนอื่นหรอก มึงแคร์คนอื่นมากเกินไปแล้วนะ ”
“ เดี๋ยวๆ นี่มึงจะบ้าหรอ กูก็บอกอยู่ว่ากูกับมึงเป็ศัตรูกัน มึงยังจา….. ”
“ มีแต่มึงที่คิดไปอยู่ฝ่ายเดียว เลิกคิดเื่ไร้สาระแบบนี้ได้แล้ว แล้วก็เตรียมตัวไปกินข้าวกับกู กูแค่อยากกินข้าวกับรูมเมทของกู โอเคนะ ” ผมที่ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกไอ้คิงมันโน้มตัวลงมา พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้กับหน้าของผม ทำให้ผมชะงัก แล้วก็ต้องหยุดพูดไปทันที
“ จะกินอะไร เดี๋ยวกูไปซื้อมาให้ ”
“ ห้ะ ไม่ต้อง เดี๋ยวกูไปซื้อเองมึงไปซื้อของมีงกินเถอะ ”
“ กูบอกว่าจะไปซื้อมาให้ มึงก็อย่าลีลา ว่ามาจะกินอะไร ” ไอ้คิงมันก็ยังไม่หยุดพยายามบังคับผม ผมก็เลยบอกเมนูอาหารที่อยากจะกินกับมันออกไป อยากจะอาสาทำให้ดีนัก ผมก็ไม่ขัดศรัทธามันแล้วกัน
ตอนนี้ไอ้คิงมันเดินออกไปซื้อข้าวให้ผมละ ผมเองที่นั่งอยู่ที่โต๊ะระหว่างรอข้าวก็หยิบเอาโทรศัพท์ตัวเองออกมาเล่น ผมที่เล่นโทรศัพท์อยู่ จู่ๆก็มีการแจ้งเตือนจากแอพสีฟ้าของผมขึ้นมาทันที ผมเลยกดเข้าไปดูการแจ้งเตือนที่พึ่งจะเด้งขึ้นมา
โอ้ย! อีกแล้วค่าาา ทุกคนขาาา เขาสองคนมากินข้าวด้วยกันค่าาา ตอนนี้ไม่รู้ว่าทางฝั่งวิศวะกับทางฝั่งของทันตะสรุปจะเอาไงกันแน่ ไหนตอนแรกมีคนมาบอกแอดว่าเขาไม่ถูกกัน แต่เหตุไฉนตอนนี้เขาสองคนถึงได้มากินข้าวด้วยกันได้ล่ะคะ ท่านจ้าววิศวะกับท่านองค์ชายแห่งทันตะมานั่งร่วมโต๊ะกันได้สงสัยนะสงสัย หรือว่าเขาสองคนจะมีซัมติงอะไรกันจริงๆ ขนาดเมื่อเช้าเหมือนจะมีเื่กัน แต่ว่าตอนนี้กับมากินข้าวด้วยกัน เื่มันเป็ยังไงกันแน่ รบกวนทั้งสองท่าน จ้าววิศวะกับองค์ชายทันตะมาแถลงการณ์ด้วยนะเพคะ #จ้าววิศวะ #องค์ชายทันตะ #คิงปรินซ์ #วิศวะทันตะ
“ ดูอะไรของมึงอยู่ คิ้วผูกกันเป็ปมเชียว มันต้องเครียดขนาดนั้นเลยหรอวะ ” ไอ้คิงที่พึ่งกลับจากการไปซื้อข้าว มันวางจานข้าวไว้ตรงหน้าผม แล้วก็นั่งลงฝั่งตรงข้ามพร้อมจานข้าวของมันทันที
“ อะ! งั้นมึงเอานี่ไปดู ” ผมยื่นโทรศัพท์ของตัวเองที่เปิดโพสต์ล่าสุดที่เป็รูปผมกับมัน พร้อมแคปชั่นที่แอดมินเพจของมหาลัยโพสต์ลงให้ไอ้คิงมันดู
“ ก็ไม่เห็นมีอะไรนิ มึงเลิกสนใจเื่ไร้สาระแบบนี้สักทีเถอะ รีบกินจะได้รีบกลับ กูเองก็ไม่ชอบถูกใครมองเหมือนกัน ”
เราสองคนรีบก้มหน้ากินข้าวของตัวเองให้เสร็จกันไวๆ เพราะตอนนี้ผู้คนรอบข้างเริ่มหันมามองพวกเราสองคน บางคนก็เอามือถือขึ้นมาถ่ายรูปเรา บางคนก็เริ่มนินทาซุบซิบกัน เราสองคนใช้เวลากินข้าวไม่นานก็กลับขึ้นมาบนห้อง ตอนนี้ผมกำลังนั่งเลื่อนโทรศัพท์อ่านคอมเมนต์ต่างๆไปมา โดยไม่สนใจไอ้คิงที่มันนั่งบนเตียงของมันยู่ในห้องเดียวกันกับผม
“ กูบอกว่าให้มึงเลิกอ่านเลิกดูได้แล้วไง มึงจะดูให้มันได้อะไรขึ้นมาวะ เดี๋ยวแมร่งก็เอามาคิดมากทำตัวไรสาระใส่กูอีก ” เอ้า ไอ้นี่อยู่ๆก็มาว่าผมทำตัวไร้สาระซะงั้น
“ มึงนั่นแหละไร้สาระ ชิ! มึงไม่เห็นหรือไงตอนนี้เขาคอมเมนต์ว่ามึงกับกูต้องแอบมีซัมติงอะไรกันก็ไม่รู้ แถมยังมีคนมาจับกูกับมึงจิ้นกันอีก มึงไม่กลัวว่าจะทำให้คนอื่นมองมึงแบบผิดๆหรือไง ”
“ ใครจะมองยังไงก็ปล่อยเขาไปดิ เราเป็ยังไงเราย่อมรู้ตัวเอง มึงอ่ะเลิกสนใจมันสักที ไปอาบน้ำไป จะได้มานอนพักผ่อน ”
“ มึงก็ไปอาบก่อนสิ กูยังไม่อยากอาบ ” ผมบอกกลับไอ้คิงมันออกไป ให้มันไปอาบน้ำก่อนผม ผมยังมัวไถสไลด์มือถือตัวเองอ่านคอมเมนต์ใต้โพสต์อยู่ แต่อยู่ดีๆ ไอ้คิงมันก็มาคว้าโทรศัพท์ในมือของผมไป แล้วผลักผมล้มลงนอนแผ่หลาบนเตียงของตัวเอง มันขยับขึ้นมาใช่มืือทั้งสองข้างของมันกดมาที่ข้อมือทั้งสองข้างของผม พร้อมทั้งตรึงแขนทั้งสองข้างของผมให้อยู่เหนือศรีษะ ผมใแล้วก็พยายามดิ้นให้หลุดออกจากการจับตรึงของไอ้คิงมัน แต่ไม่ว่าจะพยายามยังไงก็ไม่สามรถหลุดออกจากการจับตรึงของไอ้คิง
“ ปะ ปล่อยกูนะไอ้คิง มึงจะทำอะไรของมึงเนี่ย ปล่อยกูนะเว้ย ” ผมพยายามดิ้นพร้อมทั้งบอกไอ้คิงมันให้ปล่อยแขนทั้งสองข้างของผม แต่มันไม่ก็ไม่ปล่อยให้ผมเป็อิสระสักที
“ กูจะยังไม่ปล่อย จนกว่ามึงจะสัญญาว่าจะไม่มัวมานั่งอ่านไอ้โพสต์ไร้สาระบ้าบอไรนี่อีก มึงรู้ตัวไหมว่าตอนนี้มึงแมร่งเสพเื่ไร้สาระพวกนี้มากจนเกินไปแล้วนะ ไอ้ปริ้นซ์ ”
“ กูจะทำอะไรมันก็เื่ของกู! มึงเป็ใครมาสั่งกูห้ะ! มึงไม่มีสิทธิ์มายุ่งวุ่นวายกับชีวิตกูนะไอ้คิง ” ผมะโออกไปด้วยความโมโห ก็ใครใช้ให้มันมาว่าผมก่อนละ และอีกอย่างผมจะทำยังไงจะเป็ยังไงมันก็เื่ของผม มันต่างหากที่ไม่มีสิทธิ์มายุ่งวุ่นวายกับชีวิตของผม จู่ๆไอ้คิงมันก็นิ่งไปแต่มันยังไม่ปล่อยแขนของผมให้เป็อิสระ มันจ้องตาผมนิ่งๆ แต่เพียงไม่ถึงอึดใจ แววตามันก็เปลี่ยนมาดุดันและแข็งกร้าวขึ้น
“ ใช่! กูไม่มีสิทธิ์อะไรมาบังคับมาสั่งมึง เพราะตอนนี้กูเป็เพียงแค่รูมเมทมึง แต่ต่อไปกูจะทำให้กูมีสิทธิ์ในตัวของมึงเองไอ้ปริ้นซ์ ”
“ อ้ะ! ไอ้บ้าคิง มึงจะทำอะไร อื้ออ! ปล่อยกูนะเว้ย ปะ ปล่อยกู ” ผมะโร้องพร้อมกับดิ้นไปมาเพื่อให้หลุดออกจากตัวไอ้คิงที่ตอนนี้มันกดร่างของมันที่ค่อมตัวผมอยู่ทับลงมา แล้วยังเอาหน้ามันมาซุกไซร้อยู่ที่ซอกคอของผม
“ หึ! กูอุตส่าห์ทำตัวดีๆด้วยไม่ชอบ ชอบให้กูร้ายนักใช่มั้ย ได้ไอ้ปริ้นซ์! กูจะทำให้มึงไม่กล้าดื้อกับกู และจะทำให้ตัวกูมีสิทธิ์ในตัวมึงเอง ” ไอ้คิงที่กำลังไซร้ซอกคอผมอยู่ มันะโออกมาจนผมใ ตอนนี้สีหน้าแววตาของไอ้คิงมันน่ากลัวมาก พอมันพูดจบมันก็เริ่มไซร้ซอกคอของผมต่อ ผมเองที่พยายามดิ้นและร้องบอกให้มันหยุด และปล่อยตัวผมสักที ไอ้คิงเองก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดจากการกระทำที่รุนแรงกับผมเลย มันปล่อยมือของผมข้างนึง แล้วใช้มืออีกข้างรวบแขนทั้งสองข้างของผมไปจับไว้เหนือศรีษะของผมเหมือนเดิม แล้วใช้มือที่เหลือของมันมาปลดกระดุมชุดนักศึกษาของผมออกทีละเม็ดจนหมด
ไอ้คิงมันหยุดมองหน้าอกของผม ก่อนที่มันจะก้มลงไปจัดการกับหน้าอกของผม ผมเองที่หมดแรงไม่สามารถที่จะขัดขืนอะไรมันต่อได้อีก เลยต้องยอมให้มันใช้ปากของมันเล่นที่ยอดอกของผม ไอ้คิงมันทั้งกัดทั้งดูดดึงจนผมเจ็บหน้าอกไปหมด ตอนนี้ผมพยายามจะดิ้นอีกครั้งแต่ก็ไม่มีแรงจะขัดขืนมันจึงปล่อยให้ไอ้คิงมันจัดการกับหน้าอกของผมจนกว่ามันจะพอใจ
“ อื้ออ อะ อย่า ปล่อยกูนะ อย่าทำแบบนี้ อื้ออ ” ผมร้องบอกไอ้คิงว่าให้หยุดยุ่งกับหน้าอกของผม แต่ก็เผลอปล่อยเสียงครางของตัวเองออกมา ผมไม่สามารถควบคุมเสียงของตัวเองได้ ผใฃมพยายามกัดปากก็แล้วแต่ก็ยังมีเสียงครางรอดผ่านออกมาอีกอยู่ดี
“ อย่ากัดปากตัวเอง! ปล่อยเสียงมันออกมาปริ้นซ์ กูบอกว่าอย่ากัดปากตัวเองไง ” ไอ้คิงที่ผละออกมาแล้วบอกให้ผมเลิกกัดปากตัวเอง พอมันบอกผมเสร็จก็ก้มหน้าไปขบกัดกับยอดอกของผมสลับไปมาอีกครั้ง
“ อะ อื้อออ พะ พอแล้ว คิง พะพอแล้ว กูจะไม่ดื้อกับมึงแล้ว แต่มึงหยุดเถอะ พอแล้ว ” ผมเองไม่รู้จะทำยังไงให้ไอ้คิงหยุดทำแบบนี้กับผมสักที เลยพูดอ้อนวอนขอให้มันหยุดทำแบบนี้กับผม ไอ้คิงมันหยุดขบกัดหน้าอกผม แล้วเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผม ที่ตอนนี้ผมมีน้ำตาซึมที่หางตาออกมา
“ กะ กูขอโทษปริ้นซ์ กูขอโทษ ” ไอ้คิงมันเอ่ยขอโทษผม พร้อมกับปล่อยแขนผมให้เป็อิสระ มันลุกออกจากตัวผมไปยืนอยู่ข้างๆเตียงผมแทน ตอนนี้ผมได้แต่พยายามกลั้นน้ำตาตัวเองไม่ให้ไหลออกมา ไอ้คิงมันยืนทำหน้ารู้สึกผิด มันโน้มตัวมันลงมาแล้วใช้มือติดกระดุมเสื้อให้ผม แต่ผมก็ปัดมือมันออก แล้วพลิกตัวจะลุกออกจากเตียง แต่ไม่ทันจะลุกออกจากเตียงไอ้คิงก็เข้ามากอดผมจากทางด้านหลังเสียก่อน
“ กูขอโทษปริ้นซ์ กูขอโทษ กูโมโหมึงที่มึงดื้อกับกู กูไม่ได้ตั้งใจจะทำอะไรมึงนะ แค่อยากจะให้มึงหยุดดื้อกับกูก็เท่านั้นเอง อย่าโกรธกูเลยนะปริ้นซ์ ” ไอ้คิงโอบกอดผมพร้อมทั้งขอโทษผมด้วยน้ำเสียงสั่นเครืออย่างรู้สึกผิด แต่ผมก็พยายามจะแกะมือของมันออก ให้มันปล่อยตัวผมออกจากอ้อมกอดของมัน แต่แกะยังไงก็แกะไม่ออก
“ ถ้ามึงยังไม่เลิกกอดกู กูจะโกรธมึงจริงๆด้วย ปล่อยกูได้แล้ว กูจะไปอาบน้ำ”
“ มึงสัญญานะ ว่าถ้ากูปล่อยมึงแล้ว มึงจะหายโกรธกูนะ " ไอ้ปริ้นซ์มันพูดออกมาถามผมให้แน่ใจ ว่าถ้ามันปล่อยตัวผม แล้วผมจะไม่โกรธมัน
“ เออ ถ้ามึงยังไม่ปล่อยกูจะโกรธมึงจริงๆแน่ ” ไอ้คิงมันยอมปล่อยตัวผมออกจากอ้อมกอดของมัน ผมเองที่พอเป็อิสระก็รีบผละตัวออกมาจากไอ้คิงทันที ผมลุกออกมาจากเตียงหลังหน้ากลับไปหาไอ้คิง
“ แต่สิ่งที่วันนี้มึงทำกับกู มันทำให้กูรู้สึกไม่อยากอยู่ใกล้มึงแล้วคิง มึงฉวยโอกาสกู ทำเื่น่าเกลียดแบบนี้กับกู ”
“ กูขอโทษไปแล้วไงปริ้นซ์ ”
“ มึงขอโทษ แต่กูเสียความรู้สึกไง มึงแมร่งง ! ”ผมตอบกลับมันด้วยอารมณ์โกรธจัด ที่มันกล้ามาทำเื่แบบนี้กับผม
“ มึงจะให้กูทำอะไรเพื่อเป็การไถ่โทษ มึงบอกกูมาได้เลยปริ้นซ์ ถ้ากูทำได้ กูจะทำให้มึงเอง มึงจะได้หายโกรธกู ” ไอ้คิงพูดออกมาพร้อมกับสีหน้าที่รู้สึกผิดแล้วก็ขอร้องผม
“ ได้! ถ้าอย่างนั้นต่อไปนี้มึงก็เลิกยุ่งกับกู เลิกบังคับกู เวลาเจอกันก็อย่ามาทักกู ทำเหมือนว่าเราไม่รู้จักกัน มึงทำได้ไหมล่ะ ” ผมยื่นข้อเสนอให้มันเลิกยุ่งกับตัวผม เพื่อแลกกับที่ผมจะไม่โกรธมันอีก
“ เื่ไม่ทักมึง แล้วก็เื่ที่จะไม่บังคับมึงกูทำให้ได้ แต่ถ้าเื่ที่จะไม้ให้กูยุ่งกับมึง กูคงรับปากมึงไม่ได้วะปริ้นซ์ ”
“ ทำไมมึงถึงทำไม่ได้ กะไอ้แค่เลิกยุ่งกับชีวิตกูเนี่ย มันไม่ได้ยากเลยนะไอ้คิง ”
“ ใครบอกว่ามันไม่ยาก ขนาดแค่ห้ามไม่ให้สายตากูหันไปหามึงมันยังทำโคตรยากเลย แล้วจะไม่ให้ยุ่งกับมึงกูคงทำให้มึงไม่ได้วะ มึงไปอาบน้ำเถอะ วันนี้กูจะไปนอนห้องเพื่อนกูเหมือนเดิม ” ว่าจบไอ้คิงมันก็ลุกออกจากเตียงผม ใช้มือของมันเองลูบหน้าลูบตาของตัวเอง แล้วก็เปิดประตูห้องเดินออกไป ทิ้งให้ผมยืนมองดูประตูที่ไอ้คิงพึ่งจะปิดมันลง ผมจมอยู่กับความคิดของตัวเองอยู่สักพัก ก่อนที่จะถอดเสื้อผ้าเพื่อจะเข้าไปอาบน้ำ
" เห้อ! ทำไมชีวิตกูต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยวะ แล้วทำไมกูถึงรู้สึกแปลกๆที่หน้าอกแบบนี้ด้วย ไอ้คิงมึงทำอะไรกับกูไว้กันแน่เนี่ย โอ้ยยยย "
1K
![[RIN] อัจฉริยะย้อนเวลา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1560781350_58775047.webp)
