(จบ) เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยของพี่ชายทั้งห้า

บทที่ 38 พี่ชายทุกคนพูดว่า ซิ่งซิ่งเป็นเด็กผู้หญิงที่น่ารักที่สุด (รีไรต์)

ในช่วงสองวันที่ผ่านมา ตอนที่อวี้หย่งจวี๋หมดสติ ทุกคนไม่กล้าเคลื่อนย้ายเขาไปไหน จึงให้เขาพักรักษาตัวอยู่บนเตียงในห้องหลัก

ตอนนี้เขาฟื้นขึ้นมาแล้ว อวี้ซานเป้าจึงอุ้มเขากลับไปที่บ้านสาม

ผ่านไปอีกสองวัน ยาผงที่แม่หมอต๋าซีทิ้งไว้ให้ก็หมดแล้ว อวี้หย่งจวี๋กลับมากระโดดโลดเต้นได้ ดูเหมือนว่าเขาจะหายดีแล้ว

แต่ในช่วงไม่กี่วันนี้ แม้ว่าอวี้หย่งจวี๋จะยังเด็กอยู่มาก แต่เขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติระหว่างพ่อกับแม่

ดูเหมือนแม่ของเขาจะพยายามพูดอะไรบางอย่างกับพ่อ แต่ท่าทีของพ่อ... เด็กชายพูดไม่ถูกว่าเป็นอย่างไร แค่รู้สึกว่าพ่อดูเหมือนจะไม่สนใจไยดีแม่เหมือนแต่ก่อน

"พี่จวี๋เอ๋อร์! ออกมาเล่นกันเถอะ!"

ซิ่งซิ่งตะโกนเรียกจากลานบ้าน

อวี้หย่งจวี๋ลุกขึ้นนั่งบนเตียง ทำปากยื่น ไม่ค่อยอยากสนใจซิ่งซิ่ง เด็กผู้หญิงที่ไม่มีมารยาทคนนี้

แต่เท้าของเขากลับเหมือนไม่ฟังคำสั่ง เลื่อนลงจากเตียงไป

ดวงตาของซูโหรวเอ๋อร์มีแววอ่อนล้า นั่งอยู่หน้าหน้าต่างกำลังเย็บพื้นรองเท้า เมื่อเห็นลูกชายเดินออกไป นางเผยอปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็กลั้นคำพูดเอาไว้ ไม่ส่งเสียงอะไร ปล่อยให้ลูกชายเดินออกไป

อวี้หย่งจวี๋แค่นเสียง เห็นซิ่งซิ่งกำลังนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น ใช้หญาหางกระรอกแหย่มด เด็กตัวเล็กผอมบาง มัดผมจุกสองข้าง น่ารักจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูก

อวี้หย่งจวี๋จงใจทำเสียงดุ "ทำไมมีแค่เจ้าคนเดียว พี่ชายคนอื่น ๆ ล่ะ?"

ซิ่งซิ่งได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้นมา เห็นว่าเป็นพี่ห้า นางดีใจโยนหญ้าหางกระรอกทิ้งแล้ว ลุกขึ้นยืน แล้วนับนิ้วบอกอีกฝ่าย "...พี่ใหญ่กับพี่รองไปทำงานในไร่แล้ว พี่สามกับพี่สี่ตามป้ารองกลับบ้านตายาย ในบ้านเหลือเด็กแค่เราสองคนแล้ว!"

อวี้หย่งจวี๋แสดงท่าทีดูถูก หันหลังเดินจากไป "เล่นกับเจ้ามันจะสนุกอะไร"

ซิ่งซิ่งมองตาปริบ ๆ ไม่รู้จะชวนพี่ชายให้อยู่ต่ออย่างไรดี

เด็กชายเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เห็นว่าซิ่งซิ่งไม่ได้เรียกให้ตนอยู่ต่อ ก็คิดอย่างหงุดหงิดว่า เห็นไหมล่ะ เด็กผู้หญิงคนนี้น่ารำคาญจริง ๆ!

"...หรือว่า พวกเราไปขุดผักป่ากันไหม?" ซิ่งซิ่งเสนออย่างประหม่า "ขนมปังผักที่ป้าใหญ่ทำอร่อยมากเลยนะ"

พอพูดถึงขนมปังผัก น้ำลายของอวี้หย่งจวี๋ก็เริ่มหลั่งออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

เขาเช็ดปากแล้วหันกลับมาอย่างสงวนท่าที "ก็ได้ ข้าขอบอกก่อนนะ ข้าไม่ได้อยากไปเล่นกับเจ้าหรอก ข้าอยากกินขนมปังผักที่ป้าใหญ่ทำต่างหาก!"

อวี้หย่งจวี๋วัยสี่ขวบกว่าทำท่าเย็นชา "เจ้าอย่าเข้าใจผิดล่ะ!"

ซิ่งซิ่งพยักหน้าอย่างดีใจ "ซิ่งซิ่งไม่เข้าใจผิดหรอก!"

อวี้หย่งจวี๋จึงดีใจขึ้นมา ทิ้งคำพูดไว้ว่า "เจ้ารอประเดี๋ยว" แล้ววิ่งปรี่กลับไปที่ห้องของพ่อกับแม่ หยิบตะกร้าเล็ก ๆ มาสะพายบ่า เตรียมจะวิ่งออกไปอย่างตื่นเต้น

ซูโหรวเอ๋อร์รีบพูด "นี่ลูกจะไปไหน?"

เด็กชายไม่หันกลับมามอง กำลังจะพุ่งออกไป "ข้าจะไปขุดผักป่า!"

ซูโหรวเอ๋อร์รู้สึกกังวลเล็กน้อย คว้าแขนลูกชายไว้ "ลูกเพิ่งหายป่วย อย่าวิ่งเร็วนัก! ...จะขุดผักป่าอะไรกัน บ้านเราไม่ได้ขาดผักป่าที่ขุดมาไม่ใช่หรือ?"

อวี้หย่งจวี๋มองผู้เป็นแม่อย่างงุนงง พูดอย่างไม่ค่อยพอใจ "แม่ ข้าจะไม่วิ่งก็ได้ แต่เรื่องขุดผักป่านี่ พี่ ๆ เขาก็ไปขุดกันได้ แล้วทำไมข้าถึงขุดไม่ได้เล่า?"

ซูโหรวเอ๋อร์ถูกย้อนถามจนอึ้งไป นางพูดออกไปโดยไม่ทันคิด "ลูกยังเด็กอยู่..."

อวี้หย่งจวี๋ตอบกลับทันที "แต่ซิ่งซิ่งเด็กกว่าข้าตั้งหนึ่งปีนะ!" เขาชูนิ้วสี่นิ้วอย่างภาคภูมิใจ "ข้าสี่ขวบ แต่นางแค่สามขวบ! ถ้านางขุดได้ ข้าก็ต้องขุดได้สิ!"

พูดจบ เด็กชายก็บ่นอย่างไม่พอใจ "แม่ อย่าเอาแต่ปฏิบัติกับข้าเหมือนเด็กเล็กสิ ข้าไม่ใช่เด็กแล้วนะ!"

สีหน้าของซูโหรวเอ๋อร์สลับไปมาระหว่างซีดเผือดและแดงก่ำ

อวี้หย่งจวี๋อาศัยจังหวะที่แม่กำลังตกตะลึง รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

ซูโหรวเอ๋อร์รู้สึกตัวอีกทีก็ร้อนใจเป็นอย่างมาก รีบตะโกนไล่หลังลูกชาย "จวี๋อ๋อร์ อย่าวิ่งเร็วขนาดนั้น!"

"ครับ!"

เสียงตะโกนของเด็กชายดังมาแต่ไกล ตัวเขาก็วิ่งไปถึงลานบ้านแล้ว

"ไป ไป ไป ขุดผักกันเถอะ!" อวี้หย่งจวี๋พูดอย่างตื่นเต้น

แต่ซิ่งซิ่งกลับดึงแขนเขาไว้แล้วพูดอย่างจริงจังว่า "ข้าได้ยินป้าสะใภ้สามตะโกนเรียกแล้ว พี่วิ่งเร็วแบบนั้นไม่ได้นะ!"

อวี้หย่งจวี๋ทำเสียงจิ๊จ๊ะอย่างเห็นได้ชัดว่ารำคาญซิ่งซิ่ง แต่สุดท้ายเขาก็ยอมตกลงอย่างเสียไม่ได้ "ก็ได้"

ซิ่งซิ่งพอใจเป็นอย่างมาก หยิบตะกร้าหวายใบเล็กที่อวี้ซือหยางเพิ่งสานให้นางเมื่อสองวันก่อนขึ้นมา แล้วสะบัดมืออย่างมีความสุข "ไปกันเถอะ พวกเรารีบไปขุดผักกันเถอะ!" 

อวี้หย่งจวี๋มองดูตะกร้าไม้ไผ่ที่ซิ่งซิ่งสะพายอยู่แวบหนึ่ง แล้วเบ้ปาก "นี่เป็นตะกร้าที่อาสี่สานให้เจ้าใช่ไหม? ฮึ อาสี่สานม้าตัวเล็กให้ข้า สวยกว่าของเจ้าอีก!"

ซิ่งซิ่งเอียงศีรษะน้อย ๆ อย่างงุนงง จนผมจุกบนหัวเอียงตามไปด้วย "ใช่แล้ว ม้าตัวเล็กก็สวยนะ"

นางไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ห้าถึงต้องเน้นย้ำเรื่องนี้

อวี้หย่งจวี๋รู้สึกเหมือนชกหมัดลงบนปุยนุ่น ทั้งที่ตัวเองชนะ ก็ควรจะรู้สึกดีใจไม่ใช่หรือ แต่ไม่รู้ทำไมเขากลับรู้สึกอึดอัดนิดหน่อย...

เขาคิดอย่างโมโห ต้องเป็นเพราะเด็กผู้หญิงคนนี้น่ารำคาญมากแน่ ๆ!

อวี้หย่งจวี๋อดบ่นไม่ได้ "เด็กผู้หญิงน่ารำคาญ!"

ซิ่งซิ่งได้ยินเข้า จึงเบ้ปากแล้วโต้แย้งว่า "ซิ่งซิ่งไม่ได้น่ารำคาญ พี่ ๆ ทุกคนบอกว่า ซิ่งซิ่งเป็นเด็กผู้หญิงที่น่ารักที่สุด! พี่จวี๋เอ๋อร์แค่ไม่ชอบซิ่งซิ่งเท่านั้นเอง!"

อวี้จวี๋เอ๋อร์ส่งเสียงฮึดฮัด "น่ารำคาญก็คือน่ารำคาญ!"

เด็กน้อยทั้งสองคนทะเลาะกันอย่างครึกครื้นขณะก้าวออกจากประตูรั้วบ้านตระกูลอวี้

ซูโหรวเอ๋อร์ยืนอยู่หลังหน้าต่าง มองดูอย่างเหม่อลอย ไม่ขยับเขยื้อนเป็นเวลานาน

"ที่นี่แหละ! ครั้งที่แล้วข้ากับพี่สามและพี่สี่ขุดผักป่าได้เยอะมากเลย!" ซิ่งซิ่งโบกแขนไปมา แล้วชี้ไปทางไกล "แต่ทางนั้น ย่าบอกว่าพวกเราไม่ควรไปอีกแล้ว ครั้งที่แล้วพี่หลัวก็โดนงูกัดที่นั่น"

นางวางตะกร้าไม้ไผ่ลงข้างตัวแล้วพับแขนเสื้อขึ้น ท่าทางเหมือนจะลงมือทำงานใหญ่ "พวกเรามาแข่งกันว่าใครจะขุดได้มากกว่ากันไหม?"

จู่ ๆ จิตวิญญาณการแข่งขันของอวี้หย่งจวี๋ก็พลุ่งพล่านขึ้นมา "แข่งก็แข่ง!"

เด็กน้อยทั้งสองคนยื่นก้นออกมา แล้วเริ่มถอนผักป่าอย่างบ้าคลั่ง

ด้วยพรของฝนที่ตกลงมาเมื่อไม่กี่วันก่อน ทุ่งหญ้าแห่งนี้ในช่วงนี้ก็งอกผักป่าขึ้นมาอีกไม่น้อย

เด็กน้อยทั้งสองขุดจนเหงื่อโซก

แต่อวี้หย่งจวี๋ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก แทบไม่เคยทำงานใช้แรงงานแบบนี้ ไม่นานก็เหนื่อยจนทรุดลงนั่งกับพื้น

ซิ่งซิ่งได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว จึงมองไปทางพี่ชาย "ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

ถึงอวี้หย่งจวี๋จะถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจ แต่ก็เป็นคนมุ่งมั่น เพื่อป้องกันไม่ให้เด็กผู้หญิงที่น่ารำคาญคนนี้ดูถูก เขาจึงกัดฟันลุกขึ้นมาอีกครั้ง "ข้าไม่เป็นไรแน่นอน!"

ซิ่งซิ่งกลับมีความกังวลเล็กน้อย "ไม่ได้นะพี่จวี๋เอ๋อร์ เมื่อครู่ข้าได้ยินป้าสะใภ้สามพูดว่าพี่เพิ่งหายป่วย ไม่ควรวิ่ง และคงไม่ควรเหนื่อยมากขนาดนี้ด้วย"

ในใจเด็กชายรู้สึกซาบซึ้งในความห่วงใยของซิ่งซิ่ง แต่แสดงออกทางสีหน้าด้วยการกลอกตา "เจ้าพูดจาน่ารำคาญยิ่งกว่าแม่ข้าอีก แม่ข้าบอกให้เจ้าคอยดูแลข้าหรือไง?"

ซิ่งซิ่งเม้มริมฝีปาก ก้มตาลง "ไม่ได้บอกหรอก ป้าสามไม่ค่อยชอบข้า..."