บทที่ 1
แสงแรกในเงา
มนุษย์เราไม่ได้ถูกนิยามด้วยชีวิตที่ได้รับมา...
แต่ถูกนิยามด้วยชีวิตที่เลือกจะสร้างขึ้นใหม่จาก ซากปรักหักพัง ของชีวิตเดิม...
เพราะในทุกจุดจบ... ย่อมมีทางสองแพร่งซ่อนอยู่เสมอ...
ทางหนึ่งสู่การดับสูญ...
และอีกทาง... สู่ การต่อสู้ครั้งใหม่
— จาก "ปรัชญาแห่งทางสองแพร่ง"
จิตสำนึกของผมล่องลอยอยู่ในความมืดที่ว่างเปล่า... จนกระทั่ง...
[...การประมวลผลเสร็จสิ้น...]
ข้อความนั้นสว่างวาบขึ้นมาในม่านตา ก่อนจะจางหายไป ชีวิตในร่างของทารกเริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบเชียบและเ็า ผมใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการหลับใหล... หรืออาจจะเป็แค่การแกล้งหลับ... เพื่อหนีจากทุกสิ่ง
แต่ร่างกายนี้มันไม่เคยให้ความร่วมมือ ความรู้สึกหายใจติดขัดจากภูมิแพ้ที่คุ้นเคยรบกวนผมอยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งคืนหนึ่ง... หายนะที่แท้จริงก็มาเยือน ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะความรู้สึกอุ่นเหนียวที่ไหลทะลักออกจากจมูก กลิ่นคาวเืที่ผมเกลียดชังมาตลอดชีวิต...
[...ผลจาก 'เส้นโลหิตเปราะบาง' ทำงาน...]
[...HP ลดลงอย่างช้าๆ...]
เสียงร้องอุทานด้วยความใดังขึ้นข้างๆ และร่างของหญิงสาวผมสีน้ำตาลอ่อนก็รีบเข้ามาประคองผมไว้ เธอและชายอีกคนที่น่าจะเป็พ่อของผม ต่างวุ่นวายกับการห้ามเืและดูแลผมตลอดทั้งคืน ผมรับรู้ทุกอย่างผ่านม่านของความเ็ป... ทั้งความร้อนจากไข้ที่รุมเร้า และความเย็นเยียบในจิตใจที่กำลังดำดิ่งลงสู่จุดต่ำสุด
ผมไม่รู้ว่าตัวเองหมดสติไปตอนไหน...
. . .
ผมลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง... ััแรกที่รู้สึกคือแสงแดดอุ่นๆ ที่ส่องกระทบเปลือกตา ความร้อนรุ่มจากไข้ได้หายไปแล้ว เหลือเพียงความอ่อนเพลียเล็กน้อย
เมื่อปรับสายตาให้ชินกับแสงได้... ผมก็เห็น "เธอ"... แม่ของผมในโลกนี้... เธอนั่งอยู่ข้างๆ เปล เฝ้ามองผมอยู่เงียบๆ ไม่ได้หลับไม่ได้นอน ดวงตาของเธอดูล้า... แต่เมื่อเห็นว่าผมตื่นแล้ว... รอยยิ้มก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ
ผมไม่เคยเข้าใจ "รอยยิ้ม" แบบนี้มาก่อน
มันไม่ใช่รอยยิ้มยินดีที่ผมทำอะไรสำเร็จ... ไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความคาดหวัง...
มันคือรอยยิ้มของความ "โล่งใจ"...
ที่เห็นว่าผมยังคงอยู่ตรงนี้... ยังคงมีชีวิตอยู่
ในแววตาสีเขียวนั้น... ผมมองไม่เห็นเงาของความผิดหวังในตัวเด็กขี้โรคคนนี้เลยแม้แต่น้อย... มีเพียงความรักที่บริสุทธิ์และไม่้าสิ่งใดตอบแทน
ในวินาทีนั้น... บางสิ่งในตัวผมที่ตายไปนานแล้ว... มันสั่นะเืขึ้นมาอย่างรุนแรง
[...คุณได้รับผลของ 'ความรักที่ไม่มีเงื่อนไข'...]
[ สถานะ ]
ชื่อ: (ยังไม่ได้รับการรับรู้)
เผ่าพันธุ์: มนุษย์
สมญานาม: (ยังไม่ถูกปลุก)
เลเวล: 1
HP: 9/10 (ฟื้นตัว)
MP (Mental Points): 7/1000 (สถานะวิกฤต)
[ ลักษณะทางกายภาพ (Trait) ]
• ลมหายใจที่ไม่สมบูรณ์: ลดอัตราการฟื้นฟู Stamina ระหว่างพักผ่อน
• เส้นโลหิตเปราะบาง: มีโอกาสเืออกภายในเมื่อร่างกายรับภาระหนัก
[ สถานะผิดปกติ (Curse) ]
• เงาที่กัดกิน [ไม่สามารถลบล้างได้]: กัดกิน MP อย่างต่อเนื่อง, ผลรุนแรงขึ้นเมื่อสภาพร่างกายและจิตใจอ่อนแอ
[...ต้านทานสถานะ [ว่างเปล่า] สำเร็จ...]
[...MP ฟื้นฟู 1 หน่วย...]
ผมเบิกตากว้าง...
ตัวเลขบนหน้าจอเปลี่ยนจาก 7... เป็ 8/1000
ผมไม่รู้ว่า MP คืออะไร... แต่ผม "รู้สึก" ได้...
ความรู้สึกเย็นเยียบที่เกาะกินอยู่ในอก... มันมีไออุ่นเล็กๆ แทรกซึมเข้ามาเป็ครั้งแรก
มันคือการเปลี่ยนแปลงที่เล็กน้อย... แต่สำหรับผมที่จมอยู่ในความมืดมาตลอด... มันคือปาฏิหาริย์
กำแพงที่ผมสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเอง... มันไม่ได้แค่ร้าว... แต่มันกำลังพังทลายลงมา
ความรู้สึกทั้งหมดที่ผมเก็บกดไว้ตลอดชีวิตเก่า... ความเสียใจ... ความผิดหวังในตัวเอง... ความอ้างว้าง... และความโหยหาในความรักแบบนี้... มันทะลักออกมาในคราวเดียว
ผมอ้าปาก... และเปล่งเสียงร้องไห้ออกมาเป็ครั้งแรกในชีวิตใหม่นี้
มันไม่ใช่เสียงร้องอ้อแอ้ของทารก... แต่เป็เสียงร้องโฮที่ดังลั่น...
เป็การปลดปล่อยทุกสิ่งทุกอย่างออกมาจากส่วนลึกที่สุดของจิติญญา
น้ำตาอุ่นๆ ไหลอาบแก้มไม่หยุด... ชะล้างความเ็ปที่สั่งสมมานานแสนนาน
แม่ของผมใเล็กน้อย... ก่อนจะรีบอุ้มผมขึ้นมากอดไว้แนบอก
เธอลูบหลังผมเบาๆ... โดยไม่รู้เลยว่า... น้ำตาของผมในตอนนี้... ไม่ได้มาจากความเจ็บป่วยทางกายอีกต่อไปแล้ว
มันคือน้ำตา... ของมนุษย์คนหนึ่งผู้พ่ายแพ้และแตกสลาย... ที่เพิ่งจะค้นพบ "เหตุผล" ที่จะลองลุกขึ้นสู้อีกสักครั้ง
9K
