ตอนที่ 2: เงาที่บิดเบือน และร่องรอยของ 'ความผูกพัน'
คำพูดสุดท้ายของ นายปรีชา ยังคงดังก้องอยู่ในหัวผม: “คนที่แค้น... และ้าให้พ่อตาย... ไม่ใช่ น้องปราง! แต่เป็ ธาม... ลูกชายตัวจริง!”
มันคือการหักมุมที่รุนแรง... แต่มันก็อาจเป็ คำโกหกสุดท้าย ที่ซับซ้อนกว่าเดิม เพื่อปกป้องใครอีกคน
ผมเดินกลับไปที่ห้องนั่งเล่น ริณยืนอยู่ข้าง เด็กชายธาม ที่ยังคงนั่งกอดเข่า
“พี่กิต” ริณกระซิบเมื่อผมเดินไปถึง
“หนูตรวจสอบประวัติของ น้องปราง แล้ว น้องปรางตัวจริงคือลูกสาวคนแรกของคุณวิบูลย์กับภรรยาคนเก่าที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุเมื่อ 4 ปีก่อน... คุณวิบูลย์รักลูกสาวคนนี้มากจนสร้างห้องเก็บของเล่นที่ปิดตายไว้”
ริณไม่ได้สรุป แต่โยนข้อมูลที่ทำให้ความสัมพันธ์ซับซ้อนขึ้น
ผมจ้องมอง ธาม เด็กชายอายุ 8 ขวบคนนี้ เงาที่ถูกสืบทอด ของผมััถึง ความเ็ป ที่รุนแรง แต่ไม่ใช่ความเ็ปของ ฆาตกร... มันคือความเ็ปของ ผู้แบกรับ
“ธาม” ผมพูดช้า ๆ “ลุงรู้ว่า น้องปราง รักพ่อของหนูมาก... แล้ว ธาม ล่ะ... ธามรักพ่อไหม”
ธามเงยหน้าขึ้นมามองผม ดวงตาของเขาว่างเปล่า
“น้องปราง... น้องปราง ปกป้อง หนู” ธามตอบ
คำตอบที่ไม่เกี่ยวข้อง เด็กชายกำลังพูดความจริงที่เขารู้ หรือกำลังท่องจำบทที่ใครบางคนสอนไว้?
ความผูกพันที่แปลกประหลาด
ริณหยิบ ตุ๊กตาน้องปราง ออกมาจากถุงพลาสติก แล้ววางลงบนโต๊ะกลาง
“ธาม... ลุงอยากรู้ว่า ทำไม น้องปรางถึงต้องปกป้องหนู... และทำไม น้องปราง ถึงโกรธพ่อของหนู” ผมถามต่อ
ธามจ้องมองตุ๊กตา...
เขายื่นมือเล็ก ๆ ออกไปัั รอยคราบน้ำตาแห้งกรัง บนแก้มของตุ๊กตา
“คุณพ่อ... คุณพ่อจะทิ้งน้องปราง” ธามพึมพำ “คุณพ่อจะให้ น้องปราง... ไปอยู่กับ คุณน้าอรุณี”
นายวิบูลย์ไม่ได้จะทิ้งตุ๊กตา แต่จะให้ตุ๊กตาไปอยู่กับภรรยาใหม่ ซึ่งเป็การกระทำที่แปลกมาก
ริณดึงผมไปกระซิบ
“พี่กิต... นายวิบูลย์เคยทุบตีธามหลายครั้ง และนางอรุณีก็ไม่สนใจ ธามผูกพันกับตุ๊กตาจนขาดสติ แต่ถ้าคุณวิบูลย์จะให้ตุ๊กตาไปอยู่กับนางอรุณีจริง... มันคือการขู่ ว่าจะทำลายสิ่งเดียวที่ธามรัก... นั่นคือ แรงจูงใจ ที่ธามจะลงมือได้”
ตรรกะของริณ มันหนักแน่น... แต่ เงาที่ถูกสืบทอด ของผมมันยังคง ปฏิเสธ ความคิดที่ว่าเด็ก 8 ขวบจะสามารถวางแผนฆาตกรรมที่ซับซ้อนขนาดนี้ได้ ?
ผมมองไปที่ ตุ๊กตาน้องปราง อีกครั้ง
ตุ๊กตาตัวนี้มันดูเก่าแก่เกินกว่าจะซื้อมาจากตลาดนัดเมื่อ 3 เดือนก่อนตามที่ นายปรีชา อ้าง...
รอยร้าวบนความจริงใจ
ผมเดินไปที่ผนังห้องเก็บของเล่นที่ ริณ พูดถึง มันเป็ห้องเล็ก ๆ ที่ถูกปิดตาย
ผมใช้ เงา ััผนัง... เงา ในตัวผมฉายภาพ ความทรงจำที่ซ้อนทับกัน
ผมเห็น นายวิบูลย์ กำลังกอด น้องปรางตัวจริง อย่างรักใคร่เมื่อ 4 ปีก่อน... และผมเห็นเขา ซื้อตุ๊กตาตัวใหม่ ที่หน้าตาเหมือนกันเมื่อ 3 เดือนก่อน (ยืนยันข้อมูลของนายปรีชา)
แต่สิ่งที่ เงา เห็นคือ... ตุ๊กตาตัวเก่า ที่ถูกเก็บไว้ในห้องนั้น... ไม่ใช่ตุ๊กตาที่ถูกซื้อใหม่!
ผมหันกลับไปหา ธาม ที่กำลังกอดตุ๊กตาที่ซื้อใหม่
“ธาม” ผมถามเสียงต่ำ “ตุ๊กตาที่หนูกอด... มันคือ น้องปรางตัวจริง หรือเปล่า”
ธามเงยหน้าขึ้นมา รอยยิ้ม ที่บิดเบี้ยวปรากฏบนใบหน้าเขา... มันไม่ใช่รอยยิ้มของเด็ก 8 ขวบ... แต่มันคือ รอยยิ้มของความรู้ทัน
“น้องปรางตัวจริง... น้องปรางตัวจริง... อยู่ในห้องเก็บของ...คับ” ธามตอบ คำตอบที่ทำให้ทุกคนหลงทาง...?
“ถ้าอย่างนั้น... ตุ๊กตาตัวนี้ ที่หนูกอดอยู่... คือใคร” ผมจ้องเขาเขม็ง
ธามก้มลงมองตุ๊กตา... แล้วค่อย ๆ ชี้ไปที่ ใบหน้าของตุ๊กตา ที่มีรอยขีดข่วนรุนแรงที่สุด...
รอยยิ้ม ของธามกว้างขึ้น... และ เสียง ที่ตอบผม... มันไม่ใช่เสียงของเด็กชาย 8 ขวบอีกต่อไป...
“ตุ๊กตาตัวนี้... คือ ธาม ไงคะ...”
ผมเห็นริณสะดุ้ง เมื่อได้ยินคำลงท้าย'คะ'
“คุณพ่อเกลียด ธาม ที่เป็ลูกเลี้ยง... คุณพ่อชอบแต่ น้องปราง... ดังนั้น... ธาม ก็เลย ย้าย เข้ามาอยู่ในตุ๊กตาตัวนี้... เพื่อให้น้องปรางช่วย จัดการ กับคุณพ่อให้...ไงคะ...”
ตุ๊กตาไม่ได้ผีสิง! แต่ตุ๊กตาคือ 'ภาชนะ' ที่เด็กชายใช้เป็ตัวตนสมมติเพื่อฆาตกรรมพ่อเลี้ยง!
ผมหันไปมองริณ... ริณหน้าซีดเผือด
ในใจผมตอนนี้มัน สับสนสุดขีด
ตุ๊กตาน้องปราง คือตัวปลอม... แต่ ธาม ก็คือตัวปลอมที่แฝงอยู่ในตุ๊กตาอีกที...?!
จบตอน...
โปรดติดตามตอนต่อไป
294
