Chapter 10
ความจริง
วันนี้ผมเลิกเรียนตอนเย็นก็รีบปลีกตัวออกมาจากเพื่อนๆแล้วรีบเข้ามานั่งในรถ เพราะอะไรน่ะเหรอ? เพราะว่าไอ้พี่ยอร์ชบอกว่าจะพาไปเดทที่สุดแสนจะวิเศษยังไงล่ะ
รอไม่นานพี่ยอร์ชก็เดินมาที่รถของผมแล้วเคาะกระจกผมจึงกดเปิดรถให้มันขึ้นมานั่งที่เบาะข้างคนขับ
"หิวยัง พี่จะพาเราไปเดทแล้วนะ"
ใบหน้าหล่อตี๋ยักคิ้วพร้อมกับรอยยิ้มกระชากใจ คนบ้าอะไรทำไมหล่อจัง
"หิวแล้ว ร้านอยู่ตรงไหนล่ะผมจะได้ขับไปถูก"
"เดี๋ยวพี่ขับให้เองดีกว่า"
"หิม พี่ขับรถยนต์เป็เหรอ? มีใบขับขี่เปล่า?"
"มีดิ มาๆ สลับที่นั่งกัน"
เมื่อพี่ยอร์ชบอกแบบนั้นผมจึงจำยอมต้องสลับที่นั่งกับมันให้มันกลายมาเป็คนขับแทน
พี่ยอร์ชขับรถออกจากลานจอดรถของมหาวิทยาลัยมาเรื่อยๆจนในที่สุดก็มาจอดอยู่ที่โรงแรมหรูแห่งหนึ่ง ฮะ!? โรงแรมงั้นเหรอ นี่มันพาผมมาทำอะไรวะเนี่ย!
"พี่ นี่มันโรงแรมนะ"
ผมพูดเสียงแ่ตะกุกตะกัก
"แล้วมันยังไงล่ะ หืม?"
ใบหน้าหล่อเ้าเล่ห์ยิ้มขึ้นแล้วเอี้ยวตัวมาหาผมพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้
"เอ่อ เรามากินข้าวกันไม่ใช่เหรอ แล้วพี่จะพาผมเข้ามาโรงแรมทำไม"
"หึ เด็กน้อยเอ๊ย อยากจะโรแมนติกพี่ก็พามาดินเนอร์ที่ห้องอาหารโรงแรมไง"
พี่ยอร์ชหัวเราะเบาๆขำๆออกมา อ้าวว ก็นึกว่าจะพาเราขึ้นไปทำอะไร ใครจะคิดล่ะว่าจะพามาห้องอาหารของโรงแรม
"แต่ถ้าจีนอยากจะเปลี่ยนบรรยากาศ จะให้พี่เปิดห้องก็ได้นะ"
ป้าบบบ
ผมฟาดมือเข้าที่สีข้างของพี่ยอร์ชเบาๆด้วยความเขินอาย
"บ้า พี่อ่า.."
"ป่ะ ลงไปกันเถอะ พี่จองผ่านเว็บเอาไว้แล้ว"
เราทั้งคู่ลงจากรถแล้วพากันเดินเข้าไปภายในโรงแรมหรู
"สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ามากี่ท่านคะ ได้จองเอาไว้ก่อนมั้ย?"
พนักงานคนสวยในชุดผ้าไหมไทยเดินเข้ามาต้อนรับเราสองคน
"ครับ จองเอาไว้แล้วครับ"
พี่ยอร์ชยื่นโทรศัพท์ให้พนักงานดูหลักฐานการจองผ่านอีเมลล์ ไม่นานพนักงานก็พาพวกเราเดินเข้าไปด้านใน วันนี้เราได้นั่งโต๊ะริมหน้าต่างสำหรับสองคนพร้อมกับแสงเทียนกลางโต๊ะที่สุดแสนจะโรแมนติก
"บรรยากาศดีใช้ได้เลยนะเนี่ย"
ผมมองเทียนและวิวรอบนอก ไม่คิดเหมือนกันว่าพี่ยอร์ชจะเทสดีขนาดนี้ อย่างมากก็นึกว่าจะเป็พวกร้านอาหารริมแม่น้ำเ้าพระยา นี่เล่นพาขึ้นโรงแรมรับวิวสามร้อยหกสิบองศาเลย
"บรรยากาศดีแล้วอย่างอื่นดีด้วยป่ะ?"
พี่ยอร์ชยิ้มเ้าเล่ห์ คำพูดสองแง่สองง่ามแบบนี้อยากจะสื่ออะไรกันครับเนี่ย น้องจีนงงไปหมดแล้ว
"ก็ดีนะ อาการก็ดี อากาศก็ดี"
ผมพูดกลบเกลื่อน
"หมายถึงคนอะ ดีรึเปล่า?"
"..."
พี่ยอร์ชถามออกมาแบบนั้นทำเอาผมเงียบไปเลย
"เราจะเป็แฟนกันได้รึยังครับ?"
ใบหน้าหล่อฉีกยิ้มออกมา
เมื่อวานผมเองก็เป็คนออกปากด้วยว่าถ้าพามาเดทแบบโรแมนติกจะยอมคบด้วย
"ก็โรแมนติกใช้ได้นะที่นี่ เพราะฉะนั้น...เราก็คงเป็แฟนกันได้แล้วแหละ"
ผมตอบแล้วยิ้มแบบอายๆ ก็เกิดมายี่สอบปีพึ่งจะเคยมีแฟนคนแรกนี่นา
"หึ งั้นเท่ากับว่าตอนนี้เราเป็แฟนกันแล้วนะ"
พี่ยอร์ชยิ้มออกมา แต่รอยยิ้มรอบนี้มาดูร้ายๆยังไงก็ไม่รู้ ช่างเถอะ สงสัยผมจะคิดมากไปเอง
"อื้ม เราเป็แฟนกันแล้ว^^"
ผมยิ้มออกไปอย่างจริงใจ
หลังจากทานอาหารกันเสร็จพี่ยอร์ชก็ชวนผมกลับโดยที่ผมวนไปส่งพี่ยอร์ชที่คอนโดแล้วค่อยกลับมาคอนโดตัวเอง แต่วันนี้มาแปลกแฮะ
ถ้าเป็ปกติคงจะต้องลากผมขึ้นห้องให้ได้ ไม่ก็มาที่ห้อง หรือไม่ก็หาทางที่จะได้อยู่กันสองต่อสอง แต่วันนี้กลับปล่อยผมกลับได้อย่างง่ายดาย
แปลกจริงๆ...
ติ๊งง!
ดึกดื่นป่านนี้ใครส่งข้อความอะไรมาวะเนี่ย
w : นายคบกับยอร์ชแล้วเหรอ?
ใครวะ ใช้ชื่ออักษรตัวเดียวแล้วทักมา กดเข้าไปส่องโปรไฟล์ก็ไร้ตัวตน
Jean : นั่นใครอะ มีอะไรรึเปล่า?
w : อย่าไปเชื่อ ยอร์ชมันเ้าชู้เอาไม่เลือก
ใจของผมถึงกับกระตุกวูบเมื่อเห็นข้อความนี้ที่ถูกส่งมา
Jean ; หมายความว่าไง?
w : ถ้าอยากรู้ว่ามันเ้าชู้แค่ไหนก็มาที่ผับxตอนนี้สิ พวกแก๊งนั้นชอบมารวมตัวกันเป็ประจำ
Jean : นี่ปั่นรึเปล่า?
ผมกลัวว่าจะเป็ใครทักมาแกล้ง
w : ก็ลองมาดูสิ
ผมกดปิดแล้ววางโทรศัพท์ลง แม้จะพยายามทำใจให้สงบแต่ก็ทำไม่ไหว เอาวะ! ลองไปดูให้เห็นกับตาสักครั้งจะเป็อะไรไป!
@คอนโดของยอร์ช
ผมกลับขึ้นมาบนห้องด้วยความเหนื่อยอ่อน ตลอดหลายวันมานี้ผมตามจีบน้องจีนปีสองจนเมื่อยไปหมด เป็คนที่จีบนานที่สุดเลยก็ว่ไาด้ ปกติรุ่นน้องเห็นแค่หน้าผมก็อยากจะเป็แฟนกันแล้ว แทบไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรเลย
คนมันหล่อช่วยไม่ได้:)
ผมหยิบโทรศํพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดโทรหาไอ้ไปร์ท
"วันนี้ไปผับxปะมึง"
'ไปดิ มึงมีอะไรรึเปล่า? ปกติเราก็ไปประจำอยู่แล้วนี่'
เสียงไอ้ไปร์ทดูจะแปลกใจ
'เอ๊ะ รึมึงปิดดีลน้องปีสองคนนั้นได้แล้ว'
"เออ! เตรียมเงินไว้ด้วยล่ะพวกมึง:)"
![เกิดใหม่ทั้งทีมีภรรยาอัปลักษ์ซะงั้น [Mpreg]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689243984_84250816.webp)
774
