คู่มือเศรษฐีนีชาวนาฉบับสาวน้อยทะลุมิติ [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

         “ใช่แล้ว กุนเชียงกับเนื้อตากแห้ง ท่านย่าอีกสักครู่พวกเราจะลงมือเอาเนื้อหั่นให้เรียบร้อยแล้วทำการหมักตากไว้สักสิบกว่าวันถึงจะทานได้” เจินจูยิ้มยิงฟัน “เนื้อตากแห้งกับกุนเชียงที่ทำเสร็จแล้วรสชาติโดดเด่นเป็นอย่างยิ่งพวกเราลองทำดูก่อน หากทำได้ดี ก็เป็นอีกหนึ่งอย่างที่สามารถหาเงินได้”

         หวังซื่อนัยน์ตาสว่างวาบมองที่ใบหน้าเล็กของเจินจูปรากฏความดีใจระคนแปลกใจความคิดของหลานสาวนางคนนี้มาเป็นคลื่นระลอกแล้วระลอกเล่าอีกทั้งโดยรวมแล้วล้วนสามารถหาเงินได้ทั้งนั้นหวังซื่อรู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นเป็นร้อยเท่าทันที “ได้ เรารีบไปลองกัน”

         “ท่านย่า รอเดี๋ยว ทานบะหมี่เสร็จค่อยว่ากัน หิวจนจะตายแล้ว”เจินจูดึงหวังซื่อไว้ จงใจเบะปากน้ำเสียงกระซิบกระซาบ

         “อื้ม ใช่ ใช่ ทานก่อน ฮ่า ฮ่า” หวังซื่อหยุดกายทันทีแล้วหัวเราะออกมา

         บะหมี่ที่หลี่ซื่อต้มกล่าวไม่ค่อยถูกว่าอร่อยเพียงใด หากเปรียบเทียบกับก่อนหน้าโน้นก็นับว่าอร่อยมากฐานะทางบ้านดีขึ้นเล็กน้อย จึงตัดใจใส่น้ำมันและเกลือได้เยอะกว่าเดิมเป็นธรรมดาที่รสชาติจะดีขึ้นบ้าง

         “ท่านย่า บ้านเรามีหินโม่เล็กๆ หรือไม่?” ทานบะหมี่เสร็จเจินจูนั่งคิดขั้นตอนการกรอกกุนเชียงอย่างละเอียด ในขั้นตอนหนึ่งต้องใส่ส่วนผสมลงในเนื้อหมักไม่น้อยทั้งหมดจึงต้องโม่ให้เป็นผงจึงจะเข้าเนื้อ

         “หินโม่เล็กๆ ? บ้านเราไม่มี แต่บ้านจ้าวต้าซานมีหนึ่งอันอีกสักครู่ให้ลุงเจ้าไปยืม” หวังซื่อคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว

         “อื้ม ยืมมาใช้ได้ย่อมดี ต้องเอาเครื่องเทศเล็กน้อยโม่เป็นผงเพื่อใช้หมักเนื้อ จะมีรสชาตินัก” เจินจูกล่าวอธิบาย

         “ได้ ถ้าเช่นนั้นให้ผิงอันวิ่งไปยืมสักรอบ อีกสักครู่ก็ยืมมาได้แล้ว”ขณะกล่าว หวังซื่อก็วิ่งไปนอกประตูหาผิงอันและสั่งงาน

         กรอกกุนเชียงอันดับแรกต้องเอาเนื้อทั้งหมดหั่นเป็นชิ้นเล็กเจินจูเลือกเนื้อแดงและมันออกมาไม่กี่ชิ้นวางไว้ด้านข้าง เตรียมใช้ทำเนื้อตากแห้งเนื้อที่เหลือทั้งหมดหั่นมาทำกุนเชียง งานที่หนักและลำบากนี้ย่อมเป็นของหวังซื่อผู้มีความสามารถด้านการใช้มีดได้อย่างยอดเยี่ยมโดยตัดหนังหมูออกมาก่อน หลังจากนั้นหั่นเป็นชิ้นเล็กพอดีก็ได้แล้ว

         ส่วนเจินจูรับหน้าที่ล้างไส้เล็กให้สะอาด ลอกไขมันส่วนเกินและเยื่อเมือกออกหลังจากนั้นใช้ขี้เถ้าชำระล้างสองสามรอบ ทันทีที่ขูดผนังเนื้อสีแดงและพวกไขมันกับเยื่อเมือกออกแล้วส่วนที่เหลือก็สามารถนำเนื้อมากรอกใส่เข้าไปได้เจินจูทำเสร็จหนึ่งขั้นตอนด้วยความชำนาญ ส่วนใหญ่นี้ต้องยกคุณงามความดีให้มารดาคนเก่าทุกครั้งที่ฉลองปีใหม่ขั้นตอนของการเตรียมทำกุนเชียง นางจะถูกจับไปเตรียมไส้เล็กให้พร้อม

         เมื่อทำไส้เล็กสำหรับกรอกหนึ่งเส้นเสร็จ เจินจูจึงพบความไม่แน่ใจ ไส้สำหรับกรอกหนึ่งเส้นไม่น่าจะเพียงพอกับเนื้อที่หนักยี่สิบชั่งจำได้ว่าเมื่อก่อนนางต้องเตรียมไส้ถึงสามเส้นจึงจะใช้พอ

         เจินจูชะงักงัน ไม่นึกเลยว่าตนเองจะลืมอะไรโง่ๆ ขนาดนี้

         “เป็นอันใด?” แม้ในมือหวังซื่อจะหั่นเนื้อไม่หยุดแต่ก็มองการกระทำในมือของเจินจูอยู่เป็นระยะๆ ตอนนี้เห็นว่านางหยุดชะงักลงจึงรีบถาม

         เจินจูย่นคิ้ว กล่าวอย่างไม่มีทางเลี่ยง “ท่านย่า ไส้เล็กนี่ไม่พอคาดว่ายังต้องซื้ออีกสองเส้นถึงจะพอ”

         “โอ้ นั่นไม่เป็นไร อีกเดี๋ยวให้ลุงเจ้าไปซื้อที่หมู่บ้านต้าวันเครื่องในนี่ไม่มีคนชอบทาน น่าจะมีเหลือ” หวังซื่อยิ้มแล้วกล่าวให้นางคลายกังวลเจินจูยังเด็ก กะปริมาณไม่ได้ถือเป็นเรื่องปกตินัก

         “อื้ม คงทำได้เพียงเช่นนั้น” เจินจูแบะปาก ให้กับความประมาทสะเพร่าของตนเองอย่างขัดเคือง

         สักพักเสียงฝีเท้าถี่ๆ จากระยะไกลก็ใกล้เข้ามา “ท่านย่า พี่สามพวกท่านทำอะไรอร่อยๆ อีกแล้วหรือ?”

         เสียงดังของผิงซุ่นกังวานขึ้น และคนก็ตามเข้ามา

         “ผิงซุ่น เจ้ามาได้อย่างไร? พ่อเจ้าเล่า?” หวังซื่อมองผิงซุ่นที่วิ่งเข้ามาหนึ่งที มีดบนมือยังคงขยับไม่หยุด

         “พวกเขาล้วนอยู่ข้างหลัง ท่านพ่อใช้ลูกวัวที่ซื้อมาใหม่ลากหินโม่อยู่ท่านพี่กับผิงอันนั่งอยู่บนเกวียน ข้าวิ่งมาก่อนน่ะ”ผิงซุ่นตื่นเต้นจนกระโดดโลดเต้นไปมา ที่บ้านมีวัวเพิ่มขึ้น เหล่าเด็กชายดีใจกันยกใหญ่เลยจริงๆ

         ขณะกล่าว เสียงร้อง ‘มอ มอ’ ของลูกวัวก็ดังสะท้อนเข้ามาจากด้านนอก

         เจินจูเช็ดคราบน้ำบนมือให้แห้ง แล้วหยัดกายลุกออกไป พอออกจากประตูก็เห็นหูฉางหลินกำลังจูงวัวเข้ามาในลานผิงอันกับชุ่ยจูนั่งอยู่บนเกวียน ยิ้มแย้มทั่วใบหน้า

         “เจินจู มา นี่เป็นหินโม่ที่พวกเจ้าต้องการ วางไว้ที่ใดดี?” หูฉางหลินผูกวัวเสร็จ ชี้ไปที่หินโม่แล้วถาม

         “อืม... วางไว้ห้องหลักแล้วกัน อีกเดี๋ยวก็ต้องใช้แล้วที่นั่นอากาศอุ่นหน่อย” เจินจูชี้ไปที่ห้องหลักแล้วกล่าว

         “อื้ม ได้ วางให้เจ้าในห้องหลัก” หูฉางหลินดึงหินโม่เล็กๆออกมาอย่างแข็งแรง ก้าวเร็วๆ เข้าไปภายในห้องหลัก

         “ท่านพี่ ท่านดู ท่านลุงซื้อวัวมา ต่อไปพวกเราจะได้ใช้วัวไถนาแล้ว”ผิงอันนัยน์ตาระยิบระยับ มือลูบที่หลังวัวเบาๆ ไม่หยุด

         “เจินจู ท่านพ่อบอกว่าวัวนี่เป็นเจ้าที่บอกให้ซื้อหรือ?” ชุ่ยจูเบิกตาโตจ้องที่เจินจู รู้สึกเหลือเชื่อหน่อยๆ

         “เอ่อ… เป็นท่านย่าให้ซื้อ ข้าเพียงเสนอเท่านั้นเอง”เจินจูรีบปัดปัญหาไปไว้ที่หวังซื่อ อย่างไรเสียสกุลหูก็เชื่อหวังซื่อมาโดยตลอด

         “ชุ่ยจู เจ้ามานี่หน่อย” หวังซื่อตะโกนหนึ่งเสียงจากไกลๆ

         “อื้ม ไปแล้ว” ชุ่ยจูรีบขานรับ แล้วลงจากเกวียนวิ่งไปทันที 

         “ท่านพี่ ลูกวัวตัวนี้เชื่อฟังนัก ท่านดู มันไม่ขยับไปทั่วเลย”ความสนใจทั้งหมดของเจ้าหนูน้อยผิงอันยังคงหมกมุ่นอยู่ที่เพื่อนตัวน้อยที่มาใหม่

         “อื้ม อื้ม... ผิงอัน เจ้าลูบวัวพอแล้วไปล้างมือก่อน ตัวของวัวสกปรกมากอีกเดี๋ยวอย่าลืมไปดูกระท่อมกระต่าย อากาศเย็นนัก เพิ่มหญ้าเข้าไปเยอะหน่อยแล้วก็อย่าให้ถ่านไฟมอดเล่า”มองเจ้าหนุ่มน้อยที่ท่าทางแทบอยากจะขี่ขึ้นไปบนหลังวัวเจินจูจึงรีบดึงความสนใจของเขากลับมา

         ไม่นึกเลยว่า ผิงอันจะเงยหน้ามองไปยังทิศทางกระท่อมกระต่ายอย่างกระทันหันแล้วกระโดดลงจากเกวียนวัว “ข้าจะไปดูเดี๋ยวนี้”

         มองเด็กชายวิ่งกระโดดโลดเต้นออกไปไกล เจินจูยิ้มแล้วส่ายหน้าเด็กน้อยแข็งแรงมีพละกำลัง ดีจริงนางลืมสิ้นไปแล้วว่าตอนนี้ตนเองก็เป็นเพียงเด็กสาวตัวน้อยอายุสิบขวบ

         วัตถุดิบที่ห่อไว้อย่างดีถูกค้นออกมาจากตู้ เจินจูเลือกหยิบขึ้นมาในอดีตวัตถุดิบส่วนใหญ่ที่ใช้ทำกุนเชียงจะซื้อแบบสำเร็จรูป แต่ตอนนี้ต้องใส่อัตราส่วนทีละอย่างๆนางยังไม่รู้เลยจริงๆ ว่าจะแบ่งใส่อย่างไร เฮ้อ ทำให้คนปวดหัวเสียจริง

         “เจินจู ข้าจะให้ลุงเจ้าไปซื้อไส้เล็ก ยังมีอะไรที่ต้องซื้ออีกหรือไม่?” หวังซื่อแบ่งหน้าที่หั่นเนื้อให้ชุ่ยจูทำแล้วเอาตนเองออกมาช่วยเตรียมโม่วัตถุดิบ

         “อืม... ซื้อเหล้าหนึ่งชั่ง ดีกรีสูง เอ่อ... คือเหล้าแรงหน่อยน่ะ”เจินจูกล่าวเร็วลิ้นรัว “บ้านเรายังมีน้ำตาลอยู่อีกหรือไม่? ถ้าไม่มีก็ซื้อกลับมาหนึ่งชั่ง ตอนนี้แค่พวกนี้ก่อน” 

         “ได้ จะได้ให้ลุงเจ้าไปซื้อ หินโม่นี่เจ้ารอครู่หนึ่งเดี๋ยวย่ามาจัดการ”หวังซื่อเดินไปด้วยหันกลับมากำชับนางด้วย       

         โป๊ยกั๊ก เปลือกส้ม ผักชีล้อม ฮวาเจียว พริก… เจินจูขมวดคิ้วคำนวณปริมาณของที่ต้องใส่เพิ่มๆ ลดๆ ตั้งใจว่าจะผัดแห้งแล้วค่อยโม่เป็นผงคิดว่าถึงอย่างไรก็ใส่เครื่องเทศที่เรียกว่าสิบสามหอม [1] เข้าไปมากสุดอยู่ดี แม้จะใส่ไม่กี่อย่างเช่นนี้ น่าจะได้เหมือนกันนางคิดในแง่ดี

         รอจนหวังซื่อหลับมา เจินจูก็ให้นางผัดเครื่องเทศจนน้ำแห้งแล้วค่อยโม่เป็นผง เท่านี้วัตถุดิบก็นับว่าจัดการเรียบร้อย หลังจากนั้นเอาผงเครื่องเทศใส่ถ้วยเติมน้ำขิงเหล้าที่ใช้ทำอาหารและเกลือลงไปผสมให้เข้ากันแล้วโรยในกองเนื้อ คนให้ทั่วหลังจากนั้นหมักไว้หนึ่งคืน วันที่สองค่อยกรอกใส่ไส้ที่เตรียมไว้แล้ว

         เนื้อยี่สิบชั่ง เจินจูแบ่งเป็นสองส่วน ครึ่งหนึ่งเผ็ดหน่อยครึ่งหนึ่งหวานหน่อย เมื่อก่อนกุนเชียงของบ้านนางจะใส่น้ำตาลไม่ใส่พริก แต่ในตลาดที่ขายดีนักส่วนใหญ่เป็นกุนเชียงรสเสฉวนและรสกว่างโจวที่มีความเผ็ดเนื่องจากเป็นที่นิยมจากคนทั่วไปในการบริโภค เช่นนั้นนางเลยถือโอกาสทำทั้งสองอย่าง

         เนื้อสามชั้นที่ยังเหลืออยู่หกชิ้นกับหัวหมูหนึ่งชิ้น เจินจูหมักด้วยความระมัดระวังเนื้อตากแห้งกับหัวหมูตากแห้งก็เป็นของตากแห้งที่นิยมเตรียมไว้ตลอดช่วงหน้าหนาวเนื้อเค็มหอมๆ ช่างอร่อยมาก เมื่อเทียบกับกุนเชียงแล้ว ยิ่งทำง่ายกว่านัก

         เนื้อทั้งหมดล้วนทำการหมักเรียบร้อย สีท้องฟ้าค่อยๆ มืดลงชุ่ยจูก็กลับไปที่บ้านเก่านานแล้วเพื่อเตรียมอาหารเย็น วันนี้สกุลหูซื้อเกวียนวัวในบ้านเลยมีเรื่องที่น่ายินดีเฉลิมฉลอง เป็นธรรมดาที่ต้องทานข้าวฉลองด้วยกันสักครั้งหนึ่ง

         ผิงซุ่นนำอาหารหนึ่งจานจากบ้านเก่าเข้ามาหลี่ซื่อไม่ต้องหุงหาอาหารเย็นอื่นอีก และนางยังคงอยู่เฝ้าบ้านถือโอกาสดูแลคนป่วยไปด้วย

         คนหนึ่งขบวนจูงลูกวัวกลับไปที่บ้านเก่า แม้สีสันยามราตรีจะค่อยๆ เข้มขึ้นแต่ยังคงมีชาวไร่ชาวนาติดตามล้อมชมไม่น้อย

         “ฉางหลิน บ้านเจ้าร่ำรวยขึ้นแล้ว? ไม่นึกเลยว่าจะซื้อวัวได้?”

         “อาสะใภ้หู วัวนี่ต้องใช้เงินห้าหกเหลียงกระมัง? ปีนี้บ้านท่านหาเงินได้มากแล้วหรือ”

         “ฉางหลิน วัวนี่เป็นของบ้านเจ้าหรือของบ้านฉางกุ้ยกัน?”

         “อาสะใภ้หู บ้านท่านหาเงินมาได้อย่างไรกัน? ล้วนเป็นคนหมู่บ้านเดียวกันก็ช่วยเหลือพวกเราสักหน่อยสิ?”

         “…”

         ชาวไร่ชาวนาเข้ามาใกล้สอบถามคึกคักไม่หยุดตลอดทาง หวังซื่อเพียงตอบกลับไปอย่างสุภาพรอจนกระทั่งถึงหน้าประตูบ้าน หวังซื่อยืนอยู่ปากประตู กล่าวด้วยเสียงอันดังมั่นคง“ขอบคุณความสนใจของทุกคนมาก วันนี้สองพี่น้องสกุลหูร่วมกันซื้อลูกวัวเพราะเหล่าหูบ้านเราขาไม่คล่องแคล่วนัก วัวนี่เลี้ยงจนเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิจึงจะช่วยทำงานได้สีท้องฟ้ามืดค่ำแล้ว ทุกคนดูกันครึกครื้นพอแล้วก็กลับกันเถิด”

         หวังซื่อกล่าวเช่นนี้ ชาวนาที่ล้อมชมอยู่ก็ไม่เข้าใกล้และรอบด้านก็กระจายออกไปเล็กน้อย หูฉางหลินจูงลูกวัวเข้าหลังบ้าน หวังซื่อจึงถือโอกาสปิดลานประตูลงตัดจากสายตาของทุกคนที่สอดส่องเข้ามา

         เมื่อไม่มีอะไรให้ดู คนนอกหนึ่งกลุ่มต่างก็แยกย้ายกันไป

         ถูกชาวบ้านรุมล้อมถามนั่นถามนี่เช่นนี้ ความรู้สึกปีติยินดีที่สกุลหูซื้อวัวก็เจือจางลง

　　  บรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่อนข้างอึดอัดนัก แต่เหลียงซื่อกลับยิ่งดีใจด้วยซ้ำไปขณะนี้นางตั้งครรภ์บุตรคนที่สี่ของสกุลหู สภาพการณ์ในบ้านก็เปลี่ยนไปดีขึ้นอย่างชัดเจนควรจะเป็นเรื่องดีๆ ที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องส่วนชาวบ้านที่รบกวนข้างนอกประตูเหล่านั้น นางไม่ได้เอามาใส่ใจ นั่นล้วนเป็นคนนอกที่เห็นคนอื่นมีความเป็นอยู่ดีขึ้นไม่ได้และล้วนเป็นความอิจฉาที่บ้านของตนหาเงินได้มากขึ้น เหอะ!

         เหลียงซื่อคีบเนื้อหนึ่งชิ้นใส่ปากอย่างเบิกบานใจช่วงนี้อาหารประเภทเนื้อที่ปรากฏบนโต๊ะอาหารบ้านเหล่าหูปริมาณยังมากกว่าปีที่ผ่านมามากนักนางกำลังอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องเสริมสร้างบำรุงร่างกาย ปากจึงรู้สึกอยากทานเสียจนเปิดเผยออกมาตามตรง

         แม้ว่าแม่สามีของนางจะบอกว่าลูกวัวเป็นสองบ้านร่วมกันซื้อแต่ก็เลี้ยงเอาไว้ที่บ้านเก่า เป็นธรรมดาที่เหลียงซื่อจะรู้สึกว่าสิ่งของในบ้านหลังใหญ่ล้วนเป็นของพวกเขาทั้งหมด

         เจินจูทานข้าวเย็นอย่างเงียบสงบและสังเกตสีหน้าท่าทางแต่ละคนอยู่เป็นครั้งคราวเด็กสองคนทานข้าวด้วยความสบายใจและรวดเร็วนักชายชราสกุลหูดูแล้วก็ค่อนข้างมีความสุขมากอยู่ เหลียงซื่อตั้งแต่อยู่บนโต๊ะก็ยิ้มแย้มไม่หยุดมีเพียงหวังซื่อกับหูฉางหลินที่สีหน้าไม่แสดงออกเล็กน้อย หูฉางกุ้ยนั้นคงเส้นคงวาก้มหน้าทานข้าวเงียบกริบ

         อาหารเย็นผ่านไป คนชราสกุลหูสองคนเรียกสองพี่น้องสกุลหูกับเจินจูเข้ามาในห้องให้ชุ่ยจูเฝ้าหน้าประตู หลังจากปิดประตูเรียบร้อยหวังซื่อก็ควักลูกกุญแจหนึ่งพวงออกมาจากในอก เปิดตู้เตียงล้วงถุงเงินหนึ่งใบออกมาจากข้างใน

         หวังซื่อแก้มัดเปิดปากถุงเงินเปลือยห้าอันใหญ่เล็กหล่นลงมาอย่างพร้อมเพรียงกันชายชราสกุลหูที่นั่งอยู่หัวเตียงขยับเสียงครืดขึ้นมานั่งตัวตรงมือชี้ไปที่เงินอย่างสั่นเทาแล้วกล่าวด้วยความตื่นเต้น “นี่ นี่ขายสูตรได้มา?”

         หูฉางกุ้ยที่อยู่ด้านข้างสองตาเบิกโพลง มองไปยังเงินเปลือยเหล่านี้ท่าทางไม่อยากจะเชื่อ

        เชิงอรรถ

        [1] สิบสามหอมเป็นวัตถุดิบเครื่องเทศที่มีกลิ่นหอม ซึ่งอาจจะมีมากกว่าสิบสามอย่าง เช่น โป๊ยกั๊กกานพลู ผักชีล้อม ชะเอมจีน ขิงแห้ง แปะจี้ กระวาน ตังกุย อบเชย ลูกจันทน์เทศพริกไทย เทียนขาว (เมล็ดยี่หร่า) และอื่นๆ