ตอนที่2
ปี 1 เทอม 1 ชิวเล้า ( ล่าลายเซ็น )
ณ ชิวเล้า หลังมอ ตอนสองทุ่ม
ก่อนที่ผมกับไอ้หวยจะมาที่ชิวเล้าผมสองคนได้แกล้ง ๆ ชวน แมชชีน กับ จีโอ มาด้วยตามมารยาทไม่น่าเชื่อเลยครับ ว่ามันสองตัวจะยอมแบกหนังสือเรียนมาอ่านที่ร้านเหล้ากับพวกผมใจมันสองตัวนี่มันได้จริง ๆ ใจรักแหละครับผมดูออก 555หนังสือก็ต้องอ่าน เหล้าก็อยากแดก
“ ไอ้วิทย์ไอ้หมอ ถ้าพวกมึงจะอ่านหนังสือ ทำไมพวกมึงสองตัวไม่อ่านอยู่ที่ห้องวะมาอ่านอยู่โต๊ะกินเหล้าแบบนี้ เสียบรรยากาศหมด ”ไอ้หวยบ่นออกมาพร้อมกับชงเหล้าให้เพื่อนอย่างช่ำชอง
“ ไอ้หวยมึงเคยได้ยินประโยคนี้ป่ะ ” จีโอชูแก้วเหล้าขึ้นมามอง ควงของเหลวในแก้วสองสามทีแล้วเหล่ตาไปมองคนร่างสูง
“ ประโยคอะไรว่ะมึง ”
“ ดื่มเหล้า บำรุงสมองไง”
“ สัสถ้าเป็อย่างที่มึงพูดจริง ป่านนี้กูคงเป็นักปราชญ์แล้วแหละ ”ไอ้หวยพูดแย้งพร้อมกับกระดกเหล้าเพียว ๆ เข้าปากจนหมดแก้ว กับบรรยากาศรอบนอกที่เย็นสบายเนื่องจากเป็ร้านนั่งชิวล์ มีเสียงเพลงคลอเบา ๆมองไปทางไหนก็มีแต่วิศวกรรมเคมีเต็มไปหมดแต่ผมกลับยังไม่เห็นพี่คนนั้นของผมเข้ามาในร้านเลยนี่สิ
“ นี่ ไอ้ไพ่มองหาใครอ่ะ ” แมชชีนกระตุกแขนเสื้อของผมที่กำลังนั่งเหม่อมองอย่างไม่ได้สติ
“ อ อ๋อ เปล่าไม่มีอะไร แดกต่อออออ.... ” ผมถึงกับไปไม่เป็เมื่อเจอสภาพของแมชชีนในตอนนี้ทุกคนลองจินตนาการตามผมนะครับ กางเกงยีนส์ขาสั้นสีดำ รองเท้าผ้าใบสีขาวเสื้อเชิ้ตสีขาว ปลดกระดุมสามเม็ดบน กับทรงผมที่ไม่ได้ถูกเซ็ตมาแต่สิ่งที่หน้าตื่นตาตื่นใจคือ มือซ้ายถือไอแพท อ่านเนื้อหาเคมีอยู่ มือขวาถือแก้วเหล้าแบบไม่ยอมวางและถ้าผมเดาไม่ผิด ผมว่ามันคงจะเดินไปทักทายทุกโต๊ะแล้วมั้งครับ
“ เชี่ย ไอ้หมอ ”
“ อะไรมึงมึงมองกูแบบนี้ คิดอะไรกับกูป่ะเนี่ย ” จู่ ๆไอ้หมอมันก็เซมาชนกับแก้วเหล้าของผมจนเหล้าหกใส่เสื้อ กลิ้นฟุ้งไปหมด
“ ไอ้หมอมึงไหวป่ะเนี่ย จีโอ มึงดูแลมันหน่อยดิ กูจะไปหารุ่นพี่กูแล้ว ”ผมรีบมองหาตัวช่วยทันทีเพราะตอนนี้ดูเหมือนว่าพี่โค้กจะเรียกประชุมน้องทุกคนกลางร้านเหล้าซะแล้วทันทีที่มารวมตัวกันที่โต๊ะสาขาวิชาวิศวกรรมเคมีปีหนึ่งก็ถูกรับน้องกันถ้วนหน้า เหล้าสามฝาผสมโซดา คนละแก้วพอเป็พิธี
“ แสงที่ดี คือแสงโสมอ้าววววโชนนนนนนนน ” เสียงพี่บอลเอ่ยเริ่มพิธีอย่างเป็ทางการ
“ ดื่มให้หมดนะโว้ยยยถ้าดื่มไม่หมด คืนนี้พวกมึงจ่ายตังค์กันเอง กูบอกเลย ”ถ้าพี่โค้กพูดขนาดนี้ผมก็รีบกระดกเหล้าเข้าปากเลยสิครับ ไม่เว้นแม้แต่ไอ้หวยจอมงกนี่หมดไปไม่รู้กี่แก้วแล้ว ั้แ่ก่อนที่สาขาจะเรียกมาซะอีก
จากนั้นพี่บีมปีสองก็เดินเข้ามาเริ่มกิจกรรมอย่างเป็ทางการโดยมีการแจ้งกิจกรรม 1 อาทิตย์หลังจากนี้ นั่นคือกิจกรรมน้องทำความรู้จักพี่ เป็กิจกรรมขอลายเซ็นพี่ ๆ วิศวกรรมเคมี ทั้งหมด 50 รายชื่อ โดย 10 ใน 50 ชื่อจะต้องเป็ลายเซ็นของพี่วินัย พี่ระเบียบ หรือพี่ว้าก เท่านั้น
“ พวกกูทุกคนจะไปนั่งรอพวกมึงมาขอลายเซ็น ั้แ่เที่ยงตรง ถึงบ่ายสามเริ่มั้แ่วันพรุ่งนี้เป็ต้นไป ที่หน้าตู้ ATM อาคารเรียนรวม1 ส่วนเื่สมุดขอลายเซ็น พวกมึงไม่ตกลงกันเอาเองกูขอแค่ให้มาในรูปแบบเดียวกันก็พอ โอเคป่ะ ” พี่กายแจงทวนงานด้วยสีหน้าที่ดูกึ่ม ๆนึด ๆ
“ โอเคครับ/ค่ะ ”หลังจากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไปกินดื่ม ตามอัธยาสัย บางคนก็กลับหอบางคนก็ไปต่อที่อื่น ส่วนผมคนนี้ก็ไม่รอช้าที่จะเข้ามานั่งร่วมโต๊ะกับพวกพี่วินัยและพี่ระเบียบพร้อมกับพี่ว้ากอีก 2 คน
“ หวัดดีครับพี่ผมชื่อไพ่นะครับ ผมขอร่วมวงกับพวกพี่ ๆ ได้หรือเปล่าครับ ”ผมเดินเหินถือแก้วเหล้าเข้าไปนั่งทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้รับอนุญาตเลยด้วยซ้ำ
“ โห่ถ้ามึงจะมาเบอร์นี้นะ มึงไม่ต้องขอพวกกูหรอก ”พี่โค้กเอ่ยแซวผมทันทีที่ผมเข้าร่วมวงด้วย
“ โทษทีพี่ 555 ”ตอนนี้ ผมรู้สึกว่าสติของผมมันไม่ค่อยเต็มร้อยเอาเสียเลยแถมเป็ปีหนึ่งคนเดียวในวงรุ่นพี่อีก เพราะรุ่นเดียวกันก็ต่างแยกโต๊ะไปนั่งกันเองหรือไปนั่งกับรุ่นพี่ปีสองกันหมด ส่วนไอ้เพื่อนรักอย่างไอ้หวยก็บอกให้ผมไปนั่งกับกลุ่มรุ่นพี่รอ เดี๋ยวมันจะตามมาทีหลัง เพราะตอนนี้มันต้องไปส่ง แมชชีน กับ จีโอ กลับหอก่อน
“ ออ พี่โค้กครับทำไมปีนี้ได้รุ่นง่ายจังครับ ปกติได้รุ่นกันตอนปีสองไม่ใช่หรอ ”ผมถามรุ่นพี่ขึ้นมาด้วยความสงสัย ก่อนที่แขนขาว ๆ นุ่ม ๆจะมาพาดที่คอของผมจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงพูดเอื่อย ๆ แสนคุ้นหู
“ก็เพราะว่ารุ่นมึงเขียนจดหมายฟ้องอธิการไง พวกกูเลยทำอะไรกันมากไม่ได้ ”
“ อ้าว คุณไฮโลมาสักทีนะครับบบ ” พี่โค้กเอ่ยทักทายเพื่อนรักอย่างเป็กันเองผิดกับผมที่ตอนนี้นั่งตัวเกร็งไปหมด บีบแก้วเหล้าซะแน่นหน้าร้อนผ่าวแบบไม่เคยเป็มาก่อน [ พี่ไฮโลงั้นหรอ ไพ่กับไฮโล 555 อะไรมันจะเข้ากันได้ขนาดนี้ จั๊กจี้คอจังวู้ยยย ]
“ ไอ้โค้กกูบอกกี่ครั้งแล้ว ให้เรียกกูว่า โล่ ไม่ใช่ไฮโล ” ครั้งนี้หนักเลยครับ จู่ ๆพี่เขาก็เอาคางมาเกยที่ไหล่ของผม จนผมััได้ถึงผมหายใจแ่ ๆเป่ารดต้นคอของผมจนขนลุกซู่
“ โทษทีมึงกูขออยู่แบบนี้สักพักนะ พอดีโลกกูหมุนนิดหน่อย ” ซบไหล่ผมไม่พอนะครับยังจะเอาหน้าผากมายี ๆ ที่ไหล่ผมอีก โอ้ยยยย ขอร้องละ ใครก็ได้ช่วยทำอะไรสักอย่างหน่อยได้มั้ย เพราะตอนนี้ผมกลั้นหายใจจนจะขาดอากาศตายอยู่แล้ว
“ เฮ่ย ๆ ไอ้ไฮโลมึงไหวป่ะเนี่ย มานี่ น้องมันกลัวมึงจนนั่งเกร็ง ตัวแข็งไปหมดแล้ว ”พี่ปีสูงคนหนึ่งเดินเข้ามาแยกพี่ไฮโลออกไปจากตัวของผม ขอบคุณ์ผมหายใจได้แล้วครับ 555
“ มึงนี่นะไปเมาที่ร้านอื่น แต่พึ่งจะมาที่นี่เพื่อให้พวกกูมาเก็บศพเนี่ยนะ นิสัย นิสัย ”ปากก็พูดแบบนั้น แต่มือของพี่โค้กก็รินเหล้าใส่แก้วไว้ให้เพื่อนเหมือนประชดประชัน
“ก็กูไปเลี้ยงสายรหัสมอนี่หว่า ว่าแต่ สาขาเราจับสายเทคยัง ”พี่ไฮโลถามขึ้นด้วยใบหน้าสีแดงเืฝาดจากฤทธิ์สุรา
“ ยังพึ่งจะให้งานน้องไปขอลายเซ็นเนี่ย ทีหลังก็หัดเข้าประชุมบ้างนะมึงอ่ะ ”เมื่อได้ยินดังนั้น พี่ไฮโลก็พยักหน้าตอบรับว่า รับทราบแล้วถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยมีสติแล้วก็ตามสักพักผมก็เริ่มตั้งสติได้หลังจากที่โลกหยุดหมุนไปหลายนาที และมีไอ้หวยเข้ามาร่วมวงเป็ทัพเสริมเวลาได้ล่วงเลยไปจนถึงเวลาตีสองกว่า รอบ ๆ โต๊ะก็มีแต่คนเมาเต็มไปหมดทั้งกลิ่นบุหรี่ไฟฟ้า และกลิ่นละมุดลอยคละคลุ้งตลบอบอวนแต่โต๊ะของพวกผมก็ยังสู้ต่อ ถึงแม้ว่าร้านจะปิดไปแล้วก็ตามรุ่นพี่ก็ซื้อเบียร์ตุนไว้ก่อนที่ร้านจะปิดแล้ว ช่างเป็การวางแผนการตลาดล่วงหน้าที่ดีซะจริงตอนนี้ผมกับไอ้หวยเริ่มสนิทกับกลุ่มของรุ่นพี่มากขึ้น และกำลังเล่นเกมถามตอบถ้าคนถูกถามตอบคำถามได้ คนถามจะต้องโดนลงโทษไป 1 ช๊อตแต่ถ้าถามไปแล้วคนตอบตอบไม่ได้หรือตอบอะไรก็ตามที่เป็การโกหกคนถูกถามจะต้องโดนลงโทษแทน แล้วตอนนี้ ก็ถึงคิวของผมที่ต้องเป็คนถามบ้างแล้ว
“ถามอะไรก็ได้ที่คิดว่า ฝ่ายตรงข้ามไม่กล้าตอบใช่มั้ยครับ ” ผมถามพี่ ๆที่อยู่รอบโต๊ะ เพื่อความแน่ใจ
“ ใช่ ตามนั้นแหละมึงเลือกเลยว่ามึงจะถามใคร ” พี่โค้กตอบพร้อมกับหยิบเบียร์ขวดสุดท้ายขึ้นมาวางบนโต๊ะ
“ งั้นผมขอถามพี่ไฮโลครับ ” ถึงตอนนี้สติของผมมันจะไม่ค่อยเต็มร้อยแต่สำหรับเื่ของพี่เขาแล้ว สติของผม 100 เปอร์เซ็นเต็มแน่นอนครับ
“ นี่มึงจะเล่นกูหรองั้นมึงถามกูมา กูกล้าตอบหมดแหละ ” ท่าทางมั่นใจแบบนั้นไม่รู้ว่าพี่เขาจำมาจากไหนทั้ง ๆ ที่ความจริงแทบจะไม่มีสติอะไรแล้วแท้ ๆ ( ั้แ่เริ่มเกมโดนทุกคนแกล้งตลอด )
“ ถ้าอย่างนั้นผมขอถามพี่ไฮโลว่า
“ ว่า? ” ทุกคนบนโต๊ะพูดขึ้นพร้อมกัน
“ พี่ไฮโลอร่อยมั้ยครับ” สิ้นสุดประโยคคำถาม เสียงโห่ร้องบนโต๊ะดังขึ้นโดยมิได้นัดหมายพี่โค้กตบไหล่พี่ไฮโลเป็การบอกนัย ๆ ว่ามึงโดนแน่ ๆ
“ ไอ้ไฮโล มึงโดนแน่ ๆมึงไม่กล้าตอบหรอก 555 ”
“ พี่ไฮโลอร่อยมั้ยครับบบบบบบบบบบ555ว่าไง มึงอร่อยมั้ย ถ้าไม่กล้าตอบมึงก็เหมาคนเดียว 1 ขวดไปเลย ” ผมที่เป็เ้าของคำถามก็เอาแต่ยิ้มกริ่ม จิบเหล้าไปพลาง ๆ แก้เขินโดยไม่สนใจกายหยาบของไอ้หวย ที่นอนฟุบหลับอยู่บนโต๊ะไปเสียแล้ว
“ หยุด ๆพวกมึงทุกตัวหยุดพูดเดี๋ยวนี้เลยนะ ทำไมคนอย่างกูจะไม่กล้าตอบ ”พี่ไฮโลพูดพร้อมกับเดินโซเซมาหาผม แล้วลากเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ ๆมานั่งต่อหน้าผมคนนี้ มือข้างหนึ่งจับไหล่ของผมหนัก ๆเหมือนทรงตัวไม่ใช้ฟุบลงไปกองกับพื้น แล้วมองผมด้วยสายตาอันหวานหยาดเยิ้มทันที
“ มึงถามกูว่ากูอร่อยมั้ยใช่ป่ะ ”
“ ชะใช่ ครับพี่ ”
“มึงฟังคำตอบของกูให้ดี ๆ นะ มึงก็ลองกินกูสักครั้งดิ แล้วมึงจะรู้ว่ากูอร่อยมั้ย ”คำตอบของพี่เขาทำเอาทั้งโต๊ะเงียบสงัด ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลยจนกระทั้งเสียงคนเมาล้มลงจากเก้าอี้ไปกองกับพื้นดัง โครม
“ อ้าว เฮ่ย พี่พี่พี่ไฮโล ไหวป่ะเนี่่ย พี่ ๆ ” สรุป ในคืนวันนั้น พี่วินัยปีสามก็แบกพี่ระเบียบปีสี่กลับห้องของตนไป ส่วนปีหนึ่งอย่างผมก็ต้องแบกไอ้หวยกลับหอ ก่อนที่ผมจะขับรถออกไปจากร้านชิวเล้านั้นผมได้มองพี่ไฮโลจนลับสายตา เพราะผมคิดว่า ผมน่าจะเป็คนไปส่งพี่เขากลับห้องเองอย่าให้ผมมีสิทธิมากกว่าคำว่าน้องสาขานะ ...ผมพาไอ้หวยกลับมาถึงหอพักตอนตีห้าหอในเปิดพอดีเลยครับ ทำให้ไม่ต้องลงชื่อคนเข้าหอผิดเวลา แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะผมมีเรียนแปดโมงนี่สิ แต่ไม่เป็ไรครับ ผมจะพยายามแบกกายหยาบไปเรียนให้ได้
สรุปวันนี้ทั้งวันผมก็ไม่ได้ไปเรียนครับ คำว่านอนแป๊บเดียว ตื่นอีกทีตอนหนึ่งทุ่มช่างเป็อะไรที่สุดติ่งจริง ๆ ั้แ่ที่ผมใช้ชีวิตมา แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเพื่อนสาขาของผมน่ารักมากครับ ทำสรุปสิ่งที่เรียนมาตลอดทั้งวันลงบนไลน์กลุ่มทำให้ผมสามารถตามเนื้อหาการเรียนได้ทัน โดยที่ตัวเองไม่ต้องเข้าห้องไปเรียนเลย
กลุ่มไลน์ ( วิศวกรรมเคมีปีหนึ่ง อ่านไม่ออก ติด F หมดอนาคต )
- สรุปแต่ละวิชาของแต่ละวันอยู่ในไดรฟ์ตามลิงค์นี้นะ ใครมีวาร์ป การบ้านจากรุ่นพี่ก็ส่งมาด้วยเด้อ
- ได้จร้
- รับทราบครับ ท่านประธานรุ่น
- ทุกคน วันนี้ได้ลายเซ็นพี่วินัยกันมั้ยเราได้แค่ของพี่ เจมส์ กับพี่โย อ่ะ
- เหมือนกัน
- ธรรมดาแหละ ได้ข่าวว่าเมื่อคืนหนักสงสัยจะมาให้ลายซ็น น้องไม่ไหว
- ใช่ ๆ ยิ่งพี่ระเบียบนะไม่เห็นใครมาสักคนเลย
ผมเลื่อนอ่านแชตกลุ่มแบบเพลินๆ พลันนึกถึงเื่เมื่อคืนขึ้นมา มันทำให้ผมรู้สึกจั๊กจี้หัวใจขึ้นมาหน่อย ๆ
“มึงก็ลองกินกูสักครั้งดิ แล้วมึงจะรู้ว่ากูอร่อยมั้ย ”
“ ผมสาบานเลยก่อนเรียนจบ ผมต้องได้ลิ้มลองรสชาติของพี่ให้ได้ ว่ามันจะอร่อยสักแค่ไหนเชียว ”จากนั้นผมก็นั่งเขียนงานที่ไม่ได้เข้าเรียนของวันนี้ต่อจนเสร็จแล้วปิดไฟเข้านอนเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับวันพรุ่งนี้
ถัดมาอีกวันผมก็เข้าเรียนแปดโมงตามปกติ แต่ไม่น่าเชื่อเลยครับ คาบเรียนเช้า 2 วิชาแรก ผมเจอพี่ไฮโลทุกคาบเลย ไม่แน่ใจว่าเรียนซ้ำเพื่ออัพเกรดหรือเรียนซ้ำเพื่อแก้ F กันแน่ แต่ถ้าพี่เขาลงเรียนเพื่อแก้ Fละก็ เื่ใหญ่นะครับเนี่ย เพราะวิชานี้มีวิชาตัวต่อเยอะซะด้วย
ณ หน้าตู้ ATM
“ เฮ่ย มึงอ่ะไอ้ไพ่ใช่ป่ะ ” พี่โฟน พี่ว้ากปีสูงทักผมทันทีที่ผมเดินเอาสมุดขอลายเซ็นเข้าไปหาพี่เขา
“ ใช่ครับพี่ 555 พี่จำผมได้ด้วยหรอ ”
“ ทำไมกูจะจำมึงไม่ได้ว่ะแล้วไอ้หวยไม่มากับมึงรึไง ”
“ ออ มันไปหาพี่ที่ชมรมบาสครับ มันคงไม่ได้มาขอลายเซ็นเที่ยงนี้ ”
“ งั้นหรอแล้วคืนนี้มึงสองตัวว่างป่ะ ไปเซเว่นกัน ”สายตาเชื้อเชิญอันไม่น่าไว้วางใจของพี่เขามองมาที่ผม จนผมขนลุกซู่กันเลยทีเดียว
“ เบาได้เบาครับพี่ 555 ไว้ครั้งหน้าก็แล้วกันนะครับ ”
“นี่มึงกล้าปฏิเสธกูหรอ งั้นกูไม่ให้ลายเซ็นมึงแล้วนะ ”
“ อ้าวพี่ ไม่ได้ดิพี่เซ็นเลย ”
“ ไม่ กูไม่เซ็นถ้ามึงอยากจะให้กูเซ็น มึงไปถามชื่อ พ่อ ไอ้ไฮโล มาให้กูก่อนดิ เดี๋ยวกูเซ็นให้ ”พี่โฟนกระตุกสายตาไปทางคนหน้าโหดที่นั่งโดด ๆ อยู่คนเดียว ไม่มีน้องปีหนึ่งคนไหนเดินไปต่อแถวขอลายเซ็นเลยด้วยซ้ำ
“ พี่โฟน ”ผมหันไปมองหน้าพี่โฟนด้วยสายตาแมวน้อยแบบสุด ๆ แต่ไม่เป็ผล
“ ก็ได้ ไปก็ได้ครับแค่ถามชื่อพ่อพี่ไฮโลมาให้ได้ก็พอแล้วใช่มั้ยครับ ” ทันทีที่พูดจบผมก็สูดลมหายใจเข้าไปลึก ๆ พร้อมกับรวบรวมความกล้าและสติเดินเข้าไปหาพี่เขาทันที
1K
![[ นิยายเอง ]เมื่อผมต้องมาเป็นยมทูตในต่างโลก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1569850485_832467.webp)
